piątek, 25 grudnia 2009

Sękacz

Sękacz, zwany także "dziadem", to ciasto pochodzące z kuchni niemieckiej (Baumkuchen) kształtem przypominające słoje roczne w pniu drzewa, zwężające się lekko ku górze, z kominem w środku oraz z charakterystycznymi sękami na całej zewnętrznej powierzchni.

Sękacz jest ciastem biszkoptowym pieczonym nad otwartym ogniu na obracającym się rożnie, które wyposażone jest w drewniany wałek - stożek, na który polewa się kolejno przygotowane warstwy ciasta. W wyniku polewania w kolejnych porcjach tworzą się warstwy jasnego ciasta przeplatane z ciemnymi warstwami ciasta już spieczonego. To właśnie powoduje, że ciasto przypomina słoje w pniu drzewa. Spływający w trakcie pieczenia nadmiar ciasta tworzy zastygające sople, które naśladują sęki. Gdy ostatnia warstwa ciasta już dostatecznie się zarumieni, odstawia się ciasto z rożna, a gdy przestygnie, zsuwa się ciasto z wałka. Sękacz ustawia się na półmisku szerszym końcem na stojąco. Gotowe ciasto można pokryć lukrem lub czekoladą.

sękacz

Przygotowanie tradycyjnego sękacza jest bardzo pracochłonne, dlatego piecze się je na specjalne okazje. Ogromne Baumkuchen były specjalnością berlińską, gdzie wypiekano je przede wszystkim na Wielkanoc. Obecnie sękacz wypiekany jest między innymi w Niemczech, Szwajcarii, Francji, Węgrzech, Litwie, Polsce, Szwecji i Japonii.

sękacz

Sękacz przygotowany w tortownicy

Składniki:
  • 300 g mąki
  • 10 jajek
  • 250 g cukru pudru
  • 300 g masła
  • 100 ml śmietanki
Przygotowanie:
  1. Z masła, żółtek i cukru pudru utrzeć puszystą masę. Dodać śmietankę, mąkę oraz ubitą na sztywno pianę z białek. Całość bardzo starannie wymieszać.
  2. Rozgrzać piekarnik do temperatury 160 stopni C. Tortownicę wyłożyć papierem do pieczenia. Sękacz będziemy piec warstwami. Na papier wlać pierwszą warstwę ciasta. Wstawić do piekarnika na około 5 minut, aż ciasto się zarumieni.
  3. Wyjąć ciasto z piekarnika i na upieczoną warstwę wlać następną, po upieczeniu powtórzyć kolejną warstwę, aż do wyczerpania ciasta.
  4. Upieczony sękacz odstawić w tortownicy, aż ciasto ostygnie. Po wyjęciu z tortownicy sękacz można ozdobić polewając lukrem np. cytrynowym.

niedziela, 22 listopada 2009

Mangold

Mangold (Mangold) - roślina z rodziny komosowatych, zaliczana do odmian buraka liściowego zwanego boćwiną lub botwiną. Rośnie na wybrzeżach Morza Śródziemnego i innych wybrzeżach Europy oraz w Azji. Liście mangolda podobne są do liści buraka ćwikłowego. W zależności od odmiany liście są błyszczące, barwy od bladozielonej do fioletowej, pofalowane, gładkie lub pomarszczone. Ogonki liściowe grubości do 3 cm mogą mieć barwę białą, zieloną, żółtą, pomarańczową, czerwoną, różową i amarantową.

 

Z liści mangolda przyrządza się zupy, surówki i sałatki. Blaszki liściowe spożywa się po zblanszowaniu jak szpinak, wykorzystuje się je do przygotowywania gołąbków z farszem mięsnym. Łodygi po ugotowaniu przygotowuje się jak szparagi. Mangold zawiera sporo witaminy A, E, K, a także magnez, potas i żelazo. Mangold zawiera też sporą ilość kwasu szczawiowego.


 

 Mangold w miodowej polewie
Składniki:
  • kolorowe łodygi mangolda
  • 1 łyżka cukru
  • 1/2 łyżeczki soli
  • 1/2 szklanki miodu
  • 1/2 cytryny
  • 50 g orzeszków cedrowych
Przygotowanie:
  1. Łodygi opłukać, odciąć zdrewniałe końce i obrać, odcinając włóknistą warstwę z łodyg.
  2. Mangold pokrojony w 4 cm paski wrzucić do osolonej i osłodzonej wody. Gotować na małym ogniu do czasu, aż łodyżki staną się miękkie.
  3. Ugotowane, gorące łodygi wyjąć z wody, przełożyć do naczynia z przygotowanym gęstym syropem z miodu i cytryny. Odstawić do ostygnięcia.
  4. Mangold podawać posypany orzeszkami cedrowymi.


Piersi kurczaka w liściach mangolda
Składniki:
  • liście mangolda
  • 300 g ugotowanego ryżu
  • 200 g zmielonej piersi kurczaka
  • 1 cebula
  • 1 l bulionu
  • 2 łyżki masła
  • sól i pieprz
Przygotowanie:
  1. Liście mangolda wrzucić na osolony wrzątek, na 2 minuty, wyjąć, osuszyć i ostudzić.
  2. Przygotować farsz: ugotowany ryż wymieszać z piersią kurczaka, przysmażoną na maśle cebulką, solą i pieprzem.
  3. Na liściach nałożyć farsz, boki liści nałożyć na farsz i zrolować.
  4. W garnku zrolowane liście z farszem zalać bulionem, doprawić i dusić w temperaturze 180 stopni C. przez 50 minut.

środa, 11 listopada 2009

Rogal świętomarciński

Rogal świętomarciński - rogal z nadzieniem z białego maku tradycyjnie przygotowywany w Poznaniu oraz w większości powiatów województwa wielkopolskiego z okazji dnia św. Marcina - 11 listopada. Rogal świętomarciński od co najmniej 150 lat cieszy się w Poznaniu niesłabnącą popularnością i powodzeniem. Wyrób ten nierozerwalnie związany jest z obchodami dnia św.Marcina, których tradycja sięga XVI wieku i jest związana z uroczystym zakończeniem prac polowych, które umownie obchodzono właśnie w tym dniu.

Cechą charakterystyczną dla tego rogala jest wykwintne nadzienie jakim jest biały mak. Od początku istnienia tradycji używa się ciasta drożdżowego półfrancuskiego z charakterystycznym listkowaniem. Nadzienie to biały mak, wanilia, mielone daktyle lub figi, cukier, śmietana, rodzynki, masło i skórka pomarańczowa.



Rogal świętomarciński został wpisany do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych w Unii Europejskiej.

Rogal świętomarciński

Składniki na ciasto:
  • 200 g mleka
  • 1 łyżka drożdży
  • 500 g mąki
  • 40 g cukru
  • 1 jako
  • 30 g masła
  • laska wanilii
  • szczypta soli
Składniki na nadzienie:
  • 300 g białego maku
  • 150 g cukru pudru
  • 1 łyżka kandyzowanej skórki pomarańczowej
  • 2-3 łyżki gęstej śmietany
  • 100 g rodzynek
  • 220 g masła
  • 100 g daktyli lub fig
  • 100 g orzechów włoskich
  • lukier: 1 szklanka cukru pudru, 3 łyżki mleka
Przygotowanie:
  1. Drożdże połączyć z ciepłym mlekiem i odstawić na kilka minut. Dodać jajko i wanilię. Pozostałe składniki połączyć, dodać rozczyn, całość delikatnie wymieszać. Ciasto wyrabiać krótko do momentu otrzymania gładkiej masy.
  2. Ciasto przykryć folią i włożyć do lodówki na około 1 godz.
  3. Przygotować nadzienie. Mak, orzechy i daktyle (figi) sparzyć gorącą wodą, po 20 minutach odcedzić i odsączyć. Zmielić w maszynce 2-3 krotnie. Całość połączyć z pozostałymi składnikami. Dobrze wymieszać, tak aby uzyskać jednolitą masę regulując stan śmietaną (nadzienie nie powinno być zbyt twarde, ani zbyt płynne).
  4. Rozwałkowane ciasto podzielić na trójkąty, na każdy nakładać masę, skleić brzegi rozmąconym białkiem i formować z nich rogale.
  5. Rogale ułożyć na blasze i zostawić do wyrośnięcia na 1 godzinę.
  6. Piec w temperaturze 180 stopni C przez 15-20 minut do momentu zarumienienia.
  7. Ciepłe rogale polukrować i posypać posiekanymi orzechami włoskimi.

sobota, 31 października 2009

Dynia

Dynia (Cucurbita L.) - rodzaj rośliny jednorocznej, pochodzącej z Ameryki. Uprawiana na całym świecie. Występuje w uprawie i w stanie dzikim, w strefach klimatu ciepłego i gorącego.Łodyga płożąca, wytwarzająca wąsy czepne.

 

Owoce duże, jadalne, koloru najczęściej żółtego, zielonego i pomarańczowego. Dynia zwyczajna o pędach do 10 m osiąga wagę do 50 kg. Dynia olbrzymia osiąga masę do 200 kg.Dynia jest rośliną niskokaloryczną, zawiera witaminy z grupy B, kwas foliowy, witaminę C oraz wiele składników mineralnych: sód, potas, wapń, magnez, żelazo i fosfor. Tłuszcze zawarte w pestkach dyni zaliczają się do pełnowartościowych tłuszczów roślinnych i dlatego z nich tłoczy się olej.

 


Dynia w Halloween. 31 października dynia nabiera specyficznego wyglądu. Szczególnie popularne ozdabianie tego warzywa jest w Ameryce. W każdym domu, sklepie czy pubie wystawione są przeróżnej wielkości głowy zrobione z dyni z umieszczoną wewnątrz świeczką, dla wzmocnienia efektu grozy.

Z dyni można przyrządzać wiele potraw. Zupy, jarzynki, placki smażone, konfitury i ciasta. Marynowana dynia to doskonały dodatek do mięs i wędlin.


Dynia w pomidorach

Składniki:
  • 1/2 małej dyni
  • 8 sztuk pomidorów żółtych lub pomarańczowych
  • 1 cebula
  • 60 g sera camembert
  • sól i pieprz do smaku
  • olej do smażenia
Przygotowanie:
  1. Dynię umyć, obrać, przekroić i czyścić z włókien i pestek. Miąższ pokroić w kostkę. Posypać solą i skropić olejem. Wstawić do piekarnika na 45 minut na 180 stopni C. Cebulę obrać i pokroić w bardzo drobną kostkę. 
  2. Upieczoną dynię obrać ze skóry i pokroić na małe kawałki. Wydrążyć pomidory. Miąższ pomidorów pokroić w kostkę. Na patelni rozgrzać olej, usmażyć cebulę i pomidory. Połączyć dynię, pomidory i cebulę. Dodać do smaku sól i pieprz.
  3. Wydrążone pomidory wypełnić farszem, przekładając drobno pokrojonym serem camembert. Wstawić na 15 minut do piekarnika na 180 stopni C.
  4. Upieczone pomidory podawać na gorąco z pieczywem.

niedziela, 18 października 2009

Bób

Bób (Vicia faba) - jednoroczna roślina z rodziny motylkowatych, znana już w neolicie, należy do najstarszych jadalnych roślin strączkowych. W Chinach uprawiana jest prawie 3 tysiące lat p.n.e. Jada się nasiona ukryte w strąkach. Strąk osiąga długość od kilku do kilkunastu centymetrów i zawiera od 2 do 5 nasion. Nasiona mają kształt nerki, są duże, spłaszczone koloru najczęściej jasnozielonego, kremowego lub żółtego.

bób

Bób jest ciężkostrawny, kaloryczny, ale posiada też dużą wartość odżywczą. Ziarno zawiera: białko, skrobie, błonnik, węglowodany, wapń, fosfor, żelazo, magnez, tłuszcze oraz witaminy B1, B2, PP, C i prowitaminy A. W krajach afrykańskich i azjatyckich z mąki bobowej piecze się chleb i placki. Bób szybko zaspakaja głód, dostarcza sporo energii i należy do najtańszego pożywienia.

bób

Najsmaczniejszy jest młody bób. Wystarczy ugotować go w osolonej wodzie, zdjąć skórkę, przyprawić i jeść gorący z dodatkiem odrobiny masła. Można go również używać jako dodatku do wielu potraw. Mączyste nasiona świetnie zagęszczają zupę, a ciekawy smak nasion urozmaica warzywne sałatki. Proponuję zielone tosty z bobem, które wyglądają apetycznie i są bardzo smaczne.

Zielone tosty

zielone tosty

Składniki na jeden tost:
  • kromka pieczywa tostowego
  • ugotowany bób
  • plaster żółtego sera
  • odrobina cebulki pokrojona w kostkę
  • sól i pieprz
Przygotowanie:
  1. Bób opłukać, ugotować w osolonej wodzie, odcedzić, wystudzić, a następnie obrać ze skórki i podzielić na połówki.
  2. Na kromce pieczywa tostowego położyć plaster żółtego sera, ułożyć bób i cebulkę.
  3. Posypać pieprzem i solą zgodnie ze swoim upodobaniem. Piec w piekarniku w temperaturze 200 stopni C przez około 3-5 minut do momentu zarumienienia tostu i lekkiego roztopienia sera.
zielone tosty
tosty z bobem

niedziela, 27 września 2009

Ałycza

Ałycza (Prunus divaricata), śliwa wiśniowa - wysoki krzew lub niewielkie drzewo z rodziny różowatych. Często mylone z mirabelką, śliwą domową. Występuje głównie na Kaukazie, Krymie, Bałkanach, Azji Środkowej i Zachodniej oraz w południowo-wschodniej Europie. Doskonale nadaje się na wysokie cięte żywopłoty. Roślina niezwykle dekoracyjna podczas kwitnienia, wczesną wiosną obsypana jest drobnymi kwiatami koloru białego, różowego lub czerwonego w zależności od odmiany. Najliczniejsze są ałycze z liśćmi ciemnoczerwonymi lub purpurowymi. We Francji w 1880 roku pojawiła się odmiana Ateopurpurea właśnie mająca liście purpurowe. Inne odmiany jak Niagara i Woodi również mają ciemnoczerwone liście i purpurowe kwiaty. W Australii została wyhodowana odmiana o białych kwiatach z różowym odcieniem - Elvins. wszystkie odmiany wyglądają interesująco szczególnie podczas kwitnienia.


Dodatkowym atutem tej rośliny są słodkie, soczyste i bardzo smaczne owoce. Owoce jadalne, z pestką trudno odchodzącą od miąższu, kuliste lub owalne o średnicy około 1,5 cm, żółte, czerwone, fioletowe lub czarne. Smak owoców jak i ich kolor zależy od odmiany. Są albo bardzo słodkie, albo cierpkie, mają jedną charakterystyczną cechę niezależną od gatunku, wszystkie zaraz po dojrzeniu masowo spadają na ziemię.


Ałycza głównie występuje w przetworach. Owoce ze względu na dużą gamę kolorystyczną często wykorzystywane są w deserach jako ozdoba.


Jak odróżnić owoce ałyczy od mirabelki? Owoce ałyczy mają miąższ, który bardzo trudno odchodzi od pestki, natomiast takiego problemu nie ma mirabelka, pestka oddziela się od miąższu z łatwością.

Krem waniliowo-czekoladowy z ałyczą
Składniki:
  • 50 dag ałyczy
- krem waniliowy:
  • 25 dag masła
  • 1 budyń waniliowy
  • 1 szklanka mleka
  • 3 łyżki cukru pudru
- krem czekoladowy:
  • 25 dag masła
  • 1 1/2 gorzkiej czekolady (15 dag)
  • 1 szklanka cukru pudru
  • 2 łyżki rumu
  • trochę mocnego naparu kawy
Przygotowanie:
  1. Owoce ałyczy umyć, przekroić na pół i wydrążyć pestki.
  2. Przygotować krem waniliowy: ugotować budyń według przepisu na opakowaniu, ale z połowy podanej ilości mleka, i ostudzić. Masło utrzeć z cukrem pudrem na puszystą masę dodając stopniowo po jednej łyżeczce budyniu.
  3. Krem czekoladowy: masło utrzeć z cukrem, następnie stopniowo dodawać roztopioną czekoladę, rum oraz kawę i wymieszać.
  4. Owoce i krem podawać schłodzone.

niedziela, 20 września 2009

Bakłażan

Bakłażan (Solanum melongena) - oberżyna, gruszka miłosna, bylina z rodziny psiankowatych. Roślina jednoroczna, o liściach jajowatych na długich ogonkach. Kwiaty fioletowe lub niebieskie. Podłużne owoce jagodowe o kształcie przypominające maczugi - to te najpopularniejsze, ale również okrągłe i pękate. Skórka owocu gładka, koloru purpurowego, fioletowego, żółtego lub białego.

 

Bakłażany pochodzą z Azji, obecnie znajdujemy je w potrawach wszystkich krajów śródziemnomorskich. W Indiach bakłażany jadano już cztery tysiące lat temu.
 

Bakłażany najczęściej nadziewa się różnymi farszami i zapieka lub dodaje do innych warzyw. Smaczną przekąską są bakłażany pokrojone w plasterki, panierowane w bułce tartej i usmażone na maśle.


Niedojrzałe owoce zawierają trującą substancję solaninę. Bakłażany są niskokaloryczne, bogate w potas, fosfor, wapń, żelazo, mangan i magnez. Zawierają fitoncydy, które działają jak antybiotyk.

 

Faszerowane bakłażany

Składniki:
  • 2 bakłażany
  • 4 pomidory
  • 400 g kiełbasy
  • 1 cukinia
  • natka pietruszki
  • 2 łyżki oleju
  • pieprz, sól
Przygotowanie:
  1. Bakłażany umyć, oczyścić i przekroić wzdłuż na dwie części, wydrążyć miąższ. Oprószyć solą i odstawić na około 10 minut.
  2. Pomidory umyć i pokroić w cząstki. Kiełbasę pokroić na niewielkie kawałki. Tę samą czynność wykonać z cukinią i wydrążonym miąższem bakłażana.
  3. Przygotować farsz z pomidorów, cukinii, bakłażana i kiełbasy. Całość wymieszać, doprawić solą i pieprzem, skropić oliwą.
  4. Bakłażana osuszyć, wnętrze wysmarować oliwą, wypełnić farszem. Dodać natkę pietruszki.
  5. Piekarnik rozgrzać do 200 stopni C. Zapiekać około 20 minut.
 

sobota, 15 sierpnia 2009

Pomidory

Pomidor (Licopersicon esculentum) - roślina z rodziny psiankowatych, pochodząca ze Środkowej i Południowej Ameryki. Początkowo uprawiano ją jako roślinę ozdobną, dopiero w XIX zaczęto jeść je na surowo i przerabiać na przeciery. W Europie najwcześniej wprowadzili pomidory do kuchni i Hiszpanie i Włosi, którzy nazwali je "pomodori" - złote jabłka. Owocem jest jagoda o kształcie kulistym, owalnym i płaskim. Barwa pomidora może być zielona (w stanie niedojrzałym), biała, różowa, żółta, pomarańczowa, malinowa i czerwona. Pomidory są zasadotwórcze i niskokaloryczne. Dostarczają witamin A, C, B, K, E i P oraz wiele składników mineralnych: sodu, potasu, wapnia, żelaza, fosforu, miedzi, cynku, manganu i kobaltu. Pomidory spożywa się na surowo i po zabiegach termicznych - w postaci pomidorów faszerowanych, zup, sosów i jako jeden z dodatków wielu potraw. Bez tych owoców nie powstałyby znane na całym świecie włoskie potrawy m. in.: spaghetti bolognese, a pizza - bez pomidorów nie stałaby się najpopularniejszą przekąską na świecie.



Sałatka z pomidorów z mozzarellą

Składniki:
  • 2 czerwone pomidory
  • 2 żółte pomidory
  • 30 dag kulek mozzarelli mini
  • kilka listków pietruszki
  • 2-3 łyżki oliwy
  • 1 łyżka octu balsamicznego
  • sól
  • grubo mielony czarny pieprz
Przygotowanie:
  1. Pomidory umyć, pokroić w plasterki.
  2. Mozzarellę odsączyć z zalewy.
  3. Przygotować sos: wymieszać oliwę z octem balsamicznym, przyprawić solą i pieprzem.
  4. Na talerzu ułożyć plasterek czerwonego i żółtego pomidora tak, aby zachodziły jeden na drugi. Polać sosem, posypać grubo mielonym pieprzem, udekorować listkami pietruszki.
 


sobota, 8 sierpnia 2009

Kalarepa

Kalarepa (Brassica oleracea) - należy do rodziny kapustowatych, odmiana kapusty ogrodowej należąca do tej samej rodziny co kalafior, brokuł, brukselka. Jest rośliną dwuletnią. Kalarepa pochodzi z uprawy. Pierwsze wzmianki pojawiają się we wczesnym średniowieczu, pierwsze opisy wraz z rysunkami pochodzą z XVI wieku. Kalarepa znana była już w starożytnym Rzymie pod nazwą caulorapa lub kapusta pompejska. Do Polski dotarła dopiero w XIX wieku.

 

Z bulwy wyrasta kilka liści o długich zielonych ogonkach. Łodyga kalarepy jest silnie skrócona i mięsista. Korzeń w kształcie kulistym występuje o barwie zielonej lub fioletowej. Skóra jest gruba nie nadaje się do jedzenia. Kalarepa dostępna jest przez cały rok. Wczesne odmiany pojawiają się już w początkach wiosny, ostatnie na początku zimy. Kalarepę możemy przechowywać kilka dni w lodówce lub zamrozić.


Miąższ kalarepy o skórce zielonej lub fioletowej jest biały i ma te same wartości odżywcze. Kalarepa fioletowa jest bardziej wyrazista w smaku, a jej liście często pełnią dekoracyjną rolę.


Kalarepa ma duże wartości odżywcze i smakowe. Zawiera witaminy C, B1, B2, i  B6, a także żelazo, magnez, wapń, sód, jod, potas i fosfor. Zawiera sporo błonnika. Jest niskokaloryczna, idealna dla osób dbających o linię. Dzięki bogactwu witamin i związków mineralnych kalarepa wspomaga pracę organizmu. Pomaga wydalić kwas żółciowy z organizmu, ułatwia pracę jelit, zmniejsza poziom złego cholesterolu oraz zmniejsza ryzyko występowania miażdżycy. Chroni przed rozwojem nowotworów.

W kuchni wykorzystujemy korzeń oraz młode listki, które można dodać do wiosenno-letnich surówek i sałatek. Kulisty chrupiący korzeń możemy zjeść na surowo, albo upiec, ugotować lub grillować. Z kalarepki doskonałe są zupy i zapiekanki. Na ciepło najprostszy sposób podania kalarepy to ugotowanie jej w lekko osolonej wodzie i podane podobnie jak kalafior, po polsku, czyli polane zarumienioną bułeczką. Można również serwować z ulubionym sosem, Kalarepa z powodzeniem nadaje się do faszerowania mięsem, warzywami i serem.


Kalarepa na ciepło z zarumienioną bułeczką


Składniki:
  • 2 kalarepy
  • 50 g masła
  • 2 łyżki bułki tartej
  • sól
Przygotowanie:
  1. Kalarepy oczyścić, odciąć liście i odkroić końcówkę kalarepy na wysokości 1 cm.
  2. W kalarepie wydrążyć miąższ, pozostawiając cienkie ścianki. Miąższ pokroić w kostkę i wrzucić do gorącej, osolonej wody. Gotować 15 minut.
  3. Ugotowany miąższ przełożyć do wydrążonych kalarep. Polać zarumienioną na maśle bułeczką.

niedziela, 26 lipca 2009

Kalafior

Kalafior (Brassica oleracea) - należy do kapustnych roślin warzywnych. W starożytnym Rzymie znany jako kapusta cypryjska, pochodzi prawdopodobnie ze skrzyżowania kilku odmian dzikich kapust rosnących w rejonie Morza Śródziemnego.

kalafior

Część jadalną stanowi tzw. róża, czyli silnie rozgałęzione, zgrubiałe pędy kwiatowe zakończone pączkami kwiatowymi. Kwiatostan występuje w kolorze białym, żółtym, zielonym i fioletowym.

kalafior

Kalafior posiada duże wartości odżywcze, zawiera witaminę C, A, B1, B2, PP oraz wapń, fosfor, żelazo, magnez. Kalafior podaje się na różne sposoby, smakuje zarówno surowy w formie sałatki wymieszanej z majonezem, jak i gotowany, polany bułką tartą zarumienioną na maśle lub z sosem beszamelowym, smażony w cieście naleśnikowym lub zapiekany z makaronem i żółtym serem. Kalafior doskonale psuje do wszelkich zup warzywnych.

kalafior kolorowy


Kalafior z mielonym mięsem

Składniki:
  • 1 średni kalafior
  • 400 g karkówki lub łopatki bez kości
  • 1 cebula
  • 1 jajko
  • 50 g bułki tartej
  • 1/2 szklanki płatków migdałowych
  • sól i pieprz do smaku
  • 1 łyżeczka cukru
  • tłuszcz do smażenia
 Przygotowanie:
  1. Oczyszczony kalafior gotujemy w całości, w osolonej i osłodzonej wodzie, przez 15 - 20 minut (powinien być lekko twardy). ugotowany wyjmujemy z wody i pozostawiamy do ostygnięcia. Kalafior kroimy w 2 cm plastry.
  2. Mięso opłukane i oczyszczone z błon mielimy przez maszynkę dodając obraną cebulę, jako i bułkę tartą. Doprawiamy solą i pieprzem do smaku.
  3. Na rozgrzanym tłuszczu smażymy mięso przez 10 minut.
  4. Na foli aluminiowej układamy plastry kalafiora wypełniając mięsem wolne miejsca w warzywie. 
  5. Kalafior pieczemy w rozgrzanym piekarniku (200 stopni C) przez 15 minut.
  6. Na suchej patelni prażymy płatki migdałowe, którymi posypujemy upieczony kalafior.


piątek, 17 lipca 2009

Arbuz - kawon

Arbuz (Citrullus vulgaris) - zwany także kawonem, roślina z rodziny dyniowatych, pochodząca z Afryki, uprawiana obecnie we wszystkich krajach tropikalnych i cieplejszych regionach strefy umiarkowanej.

 
Jadalną częścią są owoce. Smaczne soczyste kule o słodkim czerwonym, pomarańczowym, żółtym lub białym miąższu. Skóra składa się z dwóch warstw. Okrywająca występuje w kolorze jasno- lub ciemnozielonym, czasami bywa nakrapiana w różnych odcieniach zieleni.


W miąższu znajdują się nasiona o różnych barwach: białe, żółte, brązowe, czarne i czerwone.


Najpopularniejsze pesteczki są koloru czarnego.



Arbuz na upalne dni

Arbuz najlepiej smakuje schłodzony. Ponieważ zawiera 95% wody to znakomicie gasi pragnienie i w wielu krajach spożywany jest zamiast napoju. Moja propozycja: owoc obrać ze skóry, pokroić w kostkę, schłodzić, polać ulubionym sokiem i zjeść ;)


Carving - Róża z arbuza :)