Bakłażan

Bakłażan (Solanum melongena) - oberżyna, gruszka miłosna, bylina z rodziny psiankowatych. Roślina jednoroczna, o liściach jajowatych na długich ogonkach. Kwiaty fioletowe lub niebieskie. Podłużne owoce jagodowe o kształcie przypominające maczugi - to te najpopularniejsze, ale również okrągłe i pękate. Skórka owocu gładka, koloru purpurowego, fioletowego, żółtego lub białego.

 

Bakłażany pochodzą z Azji. W Indiach bakłażany jadano już cztery tysiące lat temu. Bakłażan został przywieziony do Europy przez Półwysep Iberyjski, gdzie był spożywany przez muzułmanów i Żydów sefardyjskich, a w innych częściach Europy (z wyjątkiem południowych Włoch) był stosunkowo nieznany prawdopodobnie aż do XVII wieku. Do dziś uznawany jest za jeden z najważniejszych składników kuchni Żydów sefardyjskich.

 

Niedojrzałe owoce zawierają trującą substancję solaninę. Bakłażany są niskokaloryczne, bogate w potas, fosfor, wapń, żelazo, mangan i magnez. Zawierają fitoncydy, które działają jak antybiotyk.

 

Miąższ bakłażana jest gładki. Jego liczne nasiona są drobne, miękkie i jadalne, podobnie jak reszta owoców, i nie trzeba ich usuwać. Jego cienka skórka jest również jadalna, dlatego nie trzeba jej obierać. Jednak podczas przygotowywania bakłażana do gotowania należy usunąć zieloną część na górze, czyli kielich. Surowy bakłażan może mieć gorzki smak i działanie cierpkie, ale po ugotowaniu staje się delikatny i nabiera bogatego, złożonego smaku. Płukanie, odsączanie i solenie pokrojonych owoców przed gotowaniem może usunąć gorycz. Owoce są w stanie wchłonąć tłuszcze kuchenne i sosy, co może poprawić smak potraw z bakłażanów.

Bakłażan może być gotowany na parze, smażony na patelni, smażony w głębokim tłuszczu, grillowany, pieczony, duszony, curry lub marynowany. Wiele dań z bakłażana to sosy przygotowywane przez rozgniatanie ugotowanych owoców. Można go nadziewać. Bakłażany najczęściej nadziewa się różnymi farszami i zapieka lub dodaje do innych warzyw. Smaczną przekąską są bakłażany pokrojone w plasterki, panierowane w bułce tartej i usmażone na maśle.

 

Bakłażany znajdujemy w potrawach wszystkich krajów śródziemnomorskich, krajach Bliskiego Wschodu i Azji Południowej. W kuchni śródziemnomorskiej bakłażan jest często duszony, jak we francuskim ratatouille, lub smażony w głębokim tłuszczu, jak we włoskim parmigiana di melanzane, tureckim karnıyarık lub greckim  musakka/moussaka. Bakłażany często są panierowane przed smażeniem i podawane z tahini i sosem tamaryndowym. W kuchni irańskiej jest najczęściej krojony w plastry i smażony w głębokim tłuszczu, a następnie podawany z jogurtem naturalnym. 

Bakłażan można również upiec w skórce, aż się zwęgli, aby miąższ można było usunąć i wymieszać z innymi składnikami, takimi jak cytryna, tahini i czosnek, jak w przypadku arabskiej baba ghanoush i podobnej greckiej melitzanosalata. Mieszanka pieczonego bakłażana, pieczonej czerwonej papryki, posiekanej cebuli, pomidorów, grzybów, marchwi, selera i przypraw nazywa się w Rumunii zacuscă, a na Bałkanach ajvarem lub pinjurem.

 

W Kataloni i Andaluzji bakłażan jest najczęściej gotowany w cienkich plasterkach, smażony w głębokim tłuszczu na oliwie z oliwek i podawany na gorąco z miodem. W regionie La Mancha w środkowej Hiszpanii małe bakłażany marynuje się w occie, papryce, oliwie z oliwek i czerwonej papryce. Bakłażana można wydrążyć i nadziewać mięsem, ryżem lub innym nadzieniem, a następnie upiec. Na przykład w Gruzji jest smażone i nadziewane pastą orzechową, aby przygotować nigvziani badrijani.

W kuchni chińskiej bakłażany nazywane są qiézi. Często są smażone w głębokim tłuszczu i używane do przygotowywania potraw, takich jak yúxiāng-qiézi („bakłażan o rybim zapachu”) i di sān xiān („trzy ziemne skarby”). W kuchni japońskiej bakłażany nazywane są nasu lub nasubi. Przykładem jego zastosowania jest danie hasamiyaki, w którym grillowane są plastry bakłażana i nadziewane mięsem. W kuchni koreańskiej bakłażany nazywane są gaji. Są gotowane na parze, smażone lub smażone na patelni i spożywane jako banchan (przekąski), takie jak namul, bokkeum i jeon.

 

W kuchni irańskiej bakłażan  może być stosowany zarówno w przystawkach, jak i daniach głównych. Można go również marynować w occie. W Iranie bakłażan jest gotowany, obrany i zwykle doprawiany cynamonem, a zwłaszcza kurkumą.

 

Ze względu na swoją konsystencję i objętość bakłażan jest czasami używany jako substytut mięsa w kuchni wegańskiej i wegetariańskiej.

Baba ganoush

Składniki:

• 2 bakłażany
• 3 ząbki czosnku
• 1 łyżka tahini
• 1 łyżka soku z cytryny
• 1 łyżeczka soli
• oliwa
• ziarna granatu i natka pietruszki do dekoracji
  

Przygotowanie:

1. Bakłażany owijamy folią aluminiową i pieczemy w piekarniku około 1 godziny w temperaturze 200 stopni C.
2. Upieczone bakłażany studzimy. Zdejmujemy skórkę. Miąższ wraz z obranym i przeciśniętym przez praskę czosnkiem miksujemy na pastę. Dodajemy sok z cytryny, tahini i sól.
3. Przekładamy na talerz, wierzch polewamy oliwą, ozdabiamy ziarnami granatu i natką pietruszki.

>

Faszerowane bakłażany

Składniki:

• 2 bakłażany
• 4 pomidory
• 400 g kiełbasy
• 1 cukinia
• natka pietruszki
• 2 łyżki oleju
• pieprz, sól

Przygotowanie:

1. Bakłażany myjemy, oczyszczamy i przekrawamy wzdłuż na dwie części, wydrążamy miąższ. Oprószamy solą i odstawiamy na około 10 minut.
2. Pomidory myjemy i kroimy w cząstki. Kiełbasę kroimy na niewielkie kawałki. Tę samą czynność wykonujemy z cukinią i wydrążonym miąższem bakłażana.
3. Robimy farsz z pomidorów, cukinii, bakłażana i kiełbasy. Całość mieszamy, doprawiamy solą i pieprzem, skrapiamy oliwą.
4. Bakłażana osuszamy, wnętrze smarujemy oliwą, wypełniamy farszem. Dodajemy natkę pietruszki.
5. Piekarnik rozgrzewamy do 200 stopni C i pieczemy bakłażany około 20 minut.

 

Pomidor

Pomidor (Licopersicon esculentum) - roślina z rodziny psiankowatych, pochodząca ze Środkowej i Południowej Ameryki (głównie z Peru). Do Europy pomidory trafiły dzięki hiszpańskim konkwistadorom w XV wieku. Początkowo uprawiano je jako rośliny ozdobne, uznając że owoce rośliny są trujące.

 

Dopiero w XIX wieku Włosi zaczęli używać pomidory w kuchni. Nazwano je pomodoro, czyli złote jabłko. Zaczęto jeść je na surowo i przerabiać na przeciery. Wśród wielu gatunków, na świecie istnieje ich około 1000, jeden z nich pomidor zwyczajny jest rozpowszechnioną rośliną uprawną. Według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług jego owoc jest warzywem.

 

Owocem jest soczysta duża jagoda o kształcie kulistym, owalnym, wydłużonym lub płaskim. Barwa pomidora może być zielona, biała, różowa, żółta, pomarańczowa, malinowa, czerwona oraz brązowa i czarna. Owoce mogą mieć wielkość od 20 do ponad 100 mm średnicy. Słodkość pomidora mierzy się w skali Brixa. Skalę Brixa używa się w przemyśle spożywczym do pomiarów szacunkowej ilości cukru w owocach, warzywach, sokach, winie, napojach bezalkoholowych oraz w przemyśle cukierniczym. W przypadku pomidorów skala określa procentową zawartość cukru w pomidorowym soku.

 

 

Pomidory są zasadotwórcze i niskokaloryczne. Dostarczają witamin A, C, B, K, E i PP oraz wiele składników mineralnych: sodu, potasu, wapnia, żelaza, fosforu, miedzi, cynku, manganu i kobaltu. Spośród wszystkich warzyw pomidory zawierają najwięcej likopenu, który chroni przed licznymi chorobami układu krwionośnego, nowotworami i chorobami serca. Ze względu na łatwość rozpuszczalną w tłuszczach, najlepiej przyswajalny przez człowieka jest w postaci przetworzonej np. poprzez podgrzanie z oliwą, w ketchupach, zupach, sosach i przetworach. Co ciekawe likopen nie ginie podczas obróbki termicznej, a wręcz odwrotnie wzrasta jego wartość. Pomidor zawiera duże ilości błonnika i mało kalorii, dlatego jest ważnym elementem zdrowej diety. Jest naturalnym lekiem stosowanym w walce z cukrzycą, chorobami układu krążenia i z nadwagą.

 

 

Owoce pomidorów dają nieograniczone możliwości. Spożywa się na surowo i po zabiegach termicznych. W stanie surowym idealne do sałatek, kanapek, pomidorów faszerowanych. Gotowane, smażone, pieczone są składnikiem zup, sosów i jako jeden z dodatków wielu potraw. Pomidory doskonale nadają się na soki, przeciery i koncentraty. Można je również suszyć. Ususzone wraz z ziołami i olejem przechowujemy w szczelnie zamkniętym słoiku. 

 

W wielu krajach pomidory stanowią główny składnik dania lub jeden ze składników, bez którego potrawa nie może się obejść. W Hiszpanii jest to gazpacho, hiszpańska zupa wywodząca się z Andaluzji. We Włoszech pastasciutta, czyli makaron z sosem pomidorowym, pizza Margherita i bruschetta, czyli podpieczona kromka chleba posmarowana oliwą i potartym czosnkiem, podana z pokrojonymi w kostkę pomidorami i listkami bazylii, czy też bardzo popularne spaghetti a la bolognese. Grecka sałatka to połączenie pomidora, ogórka i sera feta. W Polsce pomidory kojarzą się przede wszystkim z zupą pomidorową, którą podaje się z ryżem bądź z makaronem.

 

 

Niektóre rodzaje pomidorów:

• Okrągłe pomidory gruntowe - najszybciej dojrzewają w pełnym słońcu w temperaturze powyżej 20 stopni C. Najsmaczniejsze są w pełni lata, kiedy mają odpowiedni czas na dużą porcję słońca. Są wówczas czerwone, lśniące, aromatyczne, słodkie i soczyste. W Polsce sezon na tę odmianę trwa krótko - dwa, trzy miesiące. Są bardzo soczyste, mają orzeźwiający smak.
  
• Malinowe - najsmaczniejsze letnie pomidory, duże, średnie i małe, są słodkie, mają intensywny aromat i lekko różowy kolor. Mają bardzo ścisły miąższ. Po przekrojeniu widzimy kilka segmentów-komór i niewiele pestek. Jeden może ważyć nawet kilogram!
  
• Bawole serca - Bycze serca - duże mięsiste pomidory, o dziwnych kształtach i o intensywnym zapachu. Należą do odmian wielkoowocowych. Mają zwarty miąższ, prawie nie mają soku i pestek.
  
• Gargamele - pomidory bardzo duże i bardzo smaczne. Mocno czerwone, soczyste, o mocnym aromacie, szczególnie przy szypułce, oraz intensywnym smaku. Pomidor doskonały na kanapkach, w sałatkach, sosach i przetworach.
  
• Czereśniowe - niewielkie czerwone, żółte lub pomarańczowe pomidorki mają aromatyczny miąższ i grubszą, dość twardą skórkę. Doskonale nadają się do kiszenia i marynowania.
  
• Gruszkowe - mają charakterystyczny kształt, podobny do gruszki. Są drobne, o żółtej lub czerwonej barwie. Doskonałe na przekąskę, do sałatek, kiszenia i marynowania.
  
• Kumato - słodkie i bardzo dekoracyjne pomidory mają czekolado-brązową lub złotozieloną barwę. Doskonałe do dekoracji, na przekąskę, do sałatek.
  
• Daktylowe - niewielkie, podłużne pomidorki są mięsiste, mają mało pestek. Nadają się do suszenia, do sałatek, sosów i zup.
  
• San Marzano - bardzo słodkie o aromatycznym miąższu, czerwone, podłużne, pochodzące z Kampanii. Zawierają bardzo mało pestek, nie rozpadają się podczas gotowania, zachowują swój kształt. Idealne na przetwory, do suszenia i pasteryzowania. Są idealne do wszelkich sosów, łatwo je obrać, są jędrne i mają mało nasion.
  
• Lima - najsmaczniejsze są te, które pochodzą z rejonów Morza Śródziemnego. Mają intensywny smak i aromat, a ich ścisły miąższ sprawia, że są doskonałe do suszenia i znakomite na przetwory. Idealne do sosów, zup, sałatek oraz zapiekanek. 
• Zielone - rzadko goszczą na naszych stołach, ponieważ odbierane są jako niedojrzałe. Ta odmiana doskonale sprawdza się w kwaśnej zalewie. Panierowane zielone pomidory można smażyć lub piec na grillu. Jada się je w postaci sałatki. 
• Żółte i pomarańczowe - duże odmiany są idealne na sosy. Świeże mają delikatny smak. Pięknie  prezentują się w sałatkach połączone z czerwonymi i zielonymi pomidorami. Yellow Stuffer to odmiana żółtych pomidorów, wyglądem przypominających paprykę, popularna w Australii. Pomidory te można faszerować, piec lub podawać do sałatek.
  
• Pomidory szklarniowe - zaletą jest niewątpliwie fakt, że są dostępne przez cały rok. Może nie są tak aromatyczne jak pomidory dojrzewające pod gołym niebem, ale mają świeży, kwaskowaty smak, luźny miąższ i sporo pestek.
  
• Pomidorki koktajlowe - małe, okrągłe lub podłużne, w kolorze żółtym, pomarańczowym, czerwonym. Mają intensywny smak i długo zachowują świeżość. Pięknie wyglądają w sałatkach, na pizzy i jako dodatek do pieczonych mięs. Upieczona gałązka pomidorków bardzo efektownie prezentuje się na półmisku z mięsem, wędlinami lub białym serem.
  

 

 

La Tomatina, czyli bitwa na pomidory. Święto obchodzone w hiszpańskiej miejscowości Bunol odbywa się w ostatnią środę sierpnia. Podczas bitwy uczestnicy obrzucają się pomidorami. Jej historia sięga 1945 roku, kiedy to miejscowa młodzież podczas bójki zaczęła obrzucać się pomidorami. Rok później ci sami sprawcy powtórzyli utarczkę, przynosząc z domu pomidory. Powtarzana co roku bitwa stała się zwyczajem. 27 sierpnia 2002 roku hiszpańskie Ministerstwo Turystyki uznało Tomatinę za Święto o Międzynarodowym Walorze Turystycznym.

 

 

Dużą popularnością cieszą się suszone pomidory. Klimat południowych Włoch pozwala na suszenie pomidorów na słońcu. Pomidory suszone na słońcu zakonserwowane w oliwie z dodatkiem ziół, czosnku, peperoncino czy kaparów albo octu winnego są dostępne przez cały rok. Trudno sobie wyobrazić współczesną kuchnię włoską bez pomidorów. Kiedy świeże pomidory są dostępne tylko od lata do późnej jesieni, suszone pomidory lub zakonserwowane w inny sposób wypełniają pozostały czas. 

Suszone pomidory w oliwie podaje się we Włoszech najczęściej jako dodatek do talerza zakąsek. Doskonale smakują ze świeżym chlebem. Można je zmiksować, i po dodaniu przypraw, podawać jako pastę do chleba, grzanek. Suszone pomidory zawładnęły kuchnią śródziemnomorską. Popularne są we Włoszech, Grecji, Turcji i w większości krajów Arabskich.

Sałatka z pomidorów z mozzarellą

Składniki:

• 2 czerwone pomidory
• 2 żółte pomidory
• 30 dag kulek mozzarelli mini
• kilka listków pietruszki
• 2-3 łyżki oliwy
• 1 łyżka octu balsamicznego
• sól
• grubo mielony czarny pieprz

Przygotowanie:

1. Pomidory myjemy, kroimy w plasterki.
2. Mozzarellę odsączamy z zalewy.
3. Przygotowujemy sos: mieszamy oliwę z octem balsamicznym, przyprawiamy solą i pieprzem.
4. Na talerzu układamy plasterek czerwonego i żółtego pomidora tak, aby zachodziły jeden na drugi. Polewamy sosem, posypujemy grubo mielonym pieprzem, dekorujemy listkami pietruszki.

 

 

Kiszone pomidory

Składniki:

• 1 kg pomidorków koktajlowych
• 5 ząbków czosnku
• woda
  
• pęczek koperku
• kawałek korzenia chrzanu
  
• sól
  

Przygotowanie:

1. Przygotowujemy zalewę z gorącej wody i soli. Na 1 litr wody 2 łyżki soli.
   
2. W wyparzonych słoikach układamy pomidorki koktajlowe, pokrojony drobno czosnek, kawałek chrzanu i koperek. 
3. Zalewamy pomidory gorącą zalewą. Słoiki zakręcamy i odstawiamy w ciepłe miejsce. Kiedy ostygną  przechowujemy je w temperaturze pokojowej przez 2-4 dni. Później przenosimy je w chłodne miejsce.
   

 

Przekąski z pomidorami

Kalarepa

Kalarepa (Brassica oleracea) - należy do rodziny kapustowatych, odmiana kapusty ogrodowej należąca do tej samej rodziny co kalafior, brokuł, brukselka. Jest rośliną dwuletnią. Kalarepa pochodzi z uprawy. Pierwsze wzmianki pojawiają się we wczesnym średniowieczu, pierwsze opisy wraz z rysunkami pochodzą z XVI wieku. Kalarepa znana była już w starożytnym Rzymie pod nazwą caulorapa lub kapusta pompejska. Do Polski dotarła dopiero w XIX wieku.

 

Z bulwy wyrasta kilka liści o długich zielonych ogonkach. Łodyga kalarepy jest silnie skrócona i mięsista. Korzeń w kształcie kulistym występuje o barwie zielonej lub fioletowej. Skóra jest gruba nie nadaje się do jedzenia. Kalarepa dostępna jest przez cały rok. Wczesne odmiany pojawiają się już w początkach wiosny, ostatnie na początku zimy. Kalarepę możemy przechowywać kilka dni w lodówce lub zamrozić.

Miąższ kalarepy o skórce zielonej lub fioletowej jest biały i ma te same wartości odżywcze. Kalarepa fioletowa jest bardziej wyrazista w smaku, a jej liście często pełnią dekoracyjną rolę.

Kalarepa ma duże wartości odżywcze i smakowe. Zawiera witaminy C, B1, B2, i  B6, a także żelazo, magnez, wapń, sód, jod, potas i fosfor. Zawiera sporo błonnika. Jest niskokaloryczna, idealna dla osób dbających o linię. Dzięki bogactwu witamin i związków mineralnych kalarepa wspomaga pracę organizmu. Pomaga wydalić kwas żółciowy z organizmu, ułatwia pracę jelit, zmniejsza poziom złego cholesterolu oraz zmniejsza ryzyko występowania miażdżycy. Chroni przed rozwojem nowotworów.

W kuchni wykorzystujemy korzeń oraz młode listki, które można dodać do wiosenno-letnich surówek i sałatek. Kulisty chrupiący korzeń możemy zjeść na surowo, albo upiec, ugotować lub grillować. Z kalarepki doskonałe są zupy i zapiekanki. Na ciepło najprostszy sposób podania kalarepy to ugotowanie jej w lekko osolonej wodzie i podane podobnie jak kalafior, po polsku, czyli polane zarumienioną bułeczką. Można również serwować z ulubionym sosem, Kalarepa z powodzeniem nadaje się do faszerowania mięsem, warzywami i serem.

Kalarepa na ciepło z zarumienioną bułeczką

Składniki:

• 2 kalarepy
• 50 g masła
• 2 łyżki bułki tartej
• sól

Przygotowanie:

1. Kalarepy oczyścić, odciąć liście i odkroić końcówkę kalarepy na wysokości 1 cm.
2. W kalarepie wydrążyć miąższ, pozostawiając cienkie ścianki. Miąższ pokroić w kostkę i wrzucić do gorącej, osolonej wody. Gotować 15 minut.
3. Ugotowany miąższ przełożyć do wydrążonych kalarep. Polać zarumienioną na maśle bułeczką.

Kalafior

Kalafior (Brassica oleracea) - należy do kapustnych roślin warzywnych. W starożytnym Rzymie znany jako kapusta cypryjska, pochodzi prawdopodobnie ze skrzyżowania kilku odmian dzikich kapust rosnących w rejonie Morza Śródziemnego.

Część jadalną stanowi tzw. róża, czyli silnie rozgałęzione, zgrubiałe pędy kwiatowe zakończone pączkami kwiatowymi. Kwiatostan występuje w kolorze białym, żółtym, zielonym i fioletowym.

Kalafior posiada duże wartości odżywcze, zawiera witaminę C, A, B1, B2, PP oraz wapń, fosfor, żelazo, magnez. Kalafior podaje się na różne sposoby, smakuje zarówno surowy w formie sałatki wymieszanej z majonezem, jak i gotowany, polany bułką tartą zarumienioną na maśle lub z sosem beszamelowym, smażony w cieście naleśnikowym lub zapiekany z makaronem i żółtym serem. Kalafior doskonale psuje do wszelkich zup warzywnych.

Kalafior z mielonym mięsem

Składniki:

• 1 średni kalafior
• 400 g karkówki lub łopatki bez kości
• 1 cebula
• 1 jajko
• 50 g bułki tartej
• 1/2 szklanki płatków migdałowych
• sól i pieprz do smaku
• 1 łyżeczka cukru
• tłuszcz do smażenia

 Przygotowanie:

1. Oczyszczony kalafior gotujemy w całości, w osolonej i osłodzonej wodzie, przez 15 - 20 minut (powinien być lekko twardy). ugotowany wyjmujemy z wody i pozostawiamy do ostygnięcia. Kalafior kroimy w 2 cm plastry.
2. Mięso opłukane i oczyszczone z błon mielimy przez maszynkę dodając obraną cebulę, jako i bułkę tartą. Doprawiamy solą i pieprzem do smaku.
3. Na rozgrzanym tłuszczu smażymy mięso przez 10 minut.
4. Na foli aluminiowej układamy plastry kalafiora wypełniając mięsem wolne miejsca w warzywie. 
5. Kalafior pieczemy w rozgrzanym piekarniku (200 stopni C) przez 15 minut.
6. Na suchej patelni prażymy płatki migdałowe, którymi posypujemy upieczony kalafior.

Arbuz - kawon

Arbuz (Citrullus vulgaris) - zwany także kawonem, roślina z rodziny dyniowatych, pochodząca z Afryki, uprawiana obecnie we wszystkich krajach tropikalnych i cieplejszych regionach strefy umiarkowanej.

 
Jadalną częścią są owoce. Smaczne soczyste kule o słodkim czerwonym, pomarańczowym, żółtym lub białym miąższu. Skóra składa się z dwóch warstw. Okrywająca występuje w kolorze jasno- lub ciemnozielonym, czasami bywa nakrapiana w różnych odcieniach zieleni.

W miąższu znajdują się nasiona o różnych barwach: białe, żółte, brązowe, czarne i czerwone.

Najpopularniejsze pesteczki są koloru czarnego.

Arbuz na upalne dni

 .

Arbuz najlepiej smakuje schłodzony. Ponieważ zawiera 95% wody to znakomicie gasi pragnienie i w wielu krajach spożywany jest zamiast napoju. Moja propozycja: owoc obrać ze skóry, pokroić w kostkę, schłodzić, polać ulubionym sokiem i zjeść ;)

Carving - Róża z arbuza :)

 

Arbuz Pizza  

Składniki: 

• arbuz
• dowolne owoce
• 150 g śmietany 36%
• 1 łyżka cukru
  

Przygotowanie:

1. Arbuz kroimy w grube plastry.
2. Śmietanę wraz z cukrem ubijamy na lekką pianę.
3. Układanie owoców na arbuzie zależy tylko od naszej wyobraźni.
   

Rabarbar

Rabarbar (Rheum) - rzewień, bylina z rodziny rdestowatych o dużych liściach osadzonych na grubych, mięsistych ogonkach. To rodzaj około 60 wieloletnich roślin zielnych z rodziny Polygonaceae. Gatunki pochodzą z Europy Wschodniej, południowej i wschodniej Azji o klimacie umiarkowanym, a kilka z nich dociera do północnej tropikalnej Azji. Rabarbar jest uprawiany w Europie i Ameryce Północnej. Rabarbar ma duże, nieco trójkątne liście z długimi, mięsistymi ogonkami. Kwiaty są małe, zielonkawobiałe do różowoczerwonych, zebrane w duże, złożone kwiatostany. Wiele odmian rabarbaru zostało udomowionych zarówno jako rośliny lecznicze, jak i przeznaczone do spożycia. 

 

Ciekawostką jest, że na całym świecie rabarbar uznaje się za warzywo, w Stanach Zjednoczonych jest owocem, zgodnie z decyzją nowojorskiego sądu z 1947 roku. 

 

 
Wiele gatunków rabarbaru ma zastosowanie spożywcze i lecznicze. Niektóre z tych zastosowań powstały w Azji ponad 2000 lat temu. Wszystkie części rośliny zawierają lekko trujący kwas szczawiowy, ale jego stężenie w łodygach liści lub ogonkach używanych do przygotowywania potraw jest bardzo niskie, a ich cierpki smak jest spowodowany nietoksycznym kwasem jabłkowym. Rośliny wytwarzają również inne związki, w tym kwas cytrynowy i glikozydy antrachinonowe. Częścią jadalną są łodygi. Barwa ogonków liściowych może być czerwona, różowa lub zielona. Surowe lub gotowane blaszki liściowe są trujące dla ludzi i zwierząt gospodarskich, jeśli są spożywane w dużych ilościach.

 

Zawiera dużo żelaza, kwas jabłkowy i znaczącą ilość kwasu szczawiowego (szczególnie liście) w postaci szczawianu potasu i trudno rozpuszczalnego szczawianu wapnia, który może odkładać się jako kamienie nerkowe. Znane są przypadki poważnych zatruć, do śmierci włącznie, po spożyciu ogonków liściowych lub liści rabarbaru. Od 2700 roku p.n.e. Chińczycy używają rabarbar jako lek, środek na przeczyszczenie. 

 

Rabarbar służy jako dodatek do soków, dżemów, konfitur i ciast. Sporządza się z niego kompoty i zupy. Charakteryzuje się kwaskowatym smakiem. Popularność rabarbar zawdzięcza Brytyjczykom, którzy robią z niego puddingi, czatneje i trifles. Trifle to deser jadany w Anglii, przyrządzony z ułożonych warstwami ciasta biszkoptowego nasączonego winem, galaretki owocowej, owoców, polany sosem custard i ozdobiony bitą śmietaną. Może być również wykorzystywany do produkcji wina owocowego, lub spożywany na surowo z cukrem.

 

Ciasto z rabarbarem

Składniki:

• 1 kg rabarbaru
• 1 szklanka cukru
• 4 jajka
• 200 g masła
• 300 g mąki pszennej
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• cukier puder 

Przygotowanie:

1. Rabarbar myjemy, usuwamy liście i obieramy z włóknistej skóry. Kroimy w drobne kawałki. W naczyniu układamy rabarbar i przesypujemy go 1 łyżką cukru. Odstawiamy na 1 godzinę.
2. Ucieramy masło z cukrem, na puszystą masę, dodając stopniowo jajka, mąkę i proszek do pieczenia.
3. Do ciasta dodajemy 3/4 rabarbaru (wcześniej odsączamy z soku).
4. Formę wykładamy papierem do pieczenia. Ciasto przekładamy do formy. Na wierzchu ciasta układamy pozostały rabarbar. 
5. Pieczemy w nagrzanym piekarniku do 180℃ przez 50 minut.
6. Ciasto podajemy schłodzone i posypane cukrem pudrem. 

 

Babeczki jagodowo-rabarbarowe

Składniki:

• 50 dag rabarbaru
• 50 dag czarnych jagód
• 1 szklanka cukru
• 1/3 laski wanilii
• 1 łyżka mąki ziemniaczanej
• 1 1/2 szklanki mąki pszennej
• 12 dag masła
• 1 jajko
• szczypta soli i bułki tartej

Przygotowanie:

1. Rabarbar myjemy, kroimy na kawałki, wkładamy do rondla, gotujemy we własnym soku. Dodajemy 4 łyżki cukru i rozkrojoną wanilię. Gotujemy 3-4 minuty, stale mieszając, a następnie studzimy i wyjmujemy wanilię.
2. Mąkę ziemniaczaną mieszamy w rondelku z 1/2 szklanki zimnej wody, dodajemy 2 łyżki cukru i gotujemy. Wsypujemy jagody, rabarbar i pozostawiamy do ostygnięcia.
3. Mąkę przesiewamy, dodajemy masło, pozostały cukier, jajko i szczyptę soli. Zagniatamy ciasto, owijamy folią i wkładamy do lodówki na 2 godziny.
4. Foremki na babeczki smarujemy masłem i posypujemy bułką tartą. Ciastem wykładamy dno foremek. Pieczemy w piekarniku 15 minut w temperaturze 180 stopni C.
5. Upieczone ciasto należy ostudzić i dopiero wtedy nałożyć na nim masę jagodowo-rabarbarową. Zapiekamy ponownie około 5 minut.
6. Babeczki podajemy udekorowane masą rabarbarową.

Biszkopt z rabarbarem

Składniki:

• 8 jajek
• 1 l mleka
• 2 budynie waniliowe
• 250 g mąki pszennej
• 200 g cukru pudru
• 300 g masła
• 50 g skrobi kukurydzianej
• rabarbar
  

Przygotowanie:

1. Rabarbar myjemy, kroimy na kawałki, wkładamy do rondla, gotujemy we własnym soku przez 5 minut, stale mieszając.
2. Przygotujemy budyń według przepisu na opakowaniu. 
3. Miękkie masło ucieramy z cukrem pudrem, dodajemy po kolei jajka, następnie mąkę i skrobię. Stopniowo dodajemy budyń. 
4. Gotowe ciasto łączymy z przestudzonym rabarbarem, przekładamy do żaroodpornych kokilek, wcześniej wysmarowanych masłem, i wstawiamy do piekarnika na około 20-30 minut. Temperatura piekarnika 180-190 stopni C. 
5. Ciastka biszkoptowe podajemy posypane cukrem pudrem.