Utopenec

Utopenec (dosł. utopiony, topielec) - tradycyjna zimna przekąska, specjalność kuchni czeskiej. To bardzo znana, popularna przekąska w Czechach i Słowacji. W większości typowych czeskich i słowackich restauracjach lub ogródkach piwnych, wystawione są słoiki z kiełbaskami podobnymi do polskich parówek. To Špekáčky, rodzaj wędzonej, gotowanej kiełbasy składającej się z wołowiny, wieprzowiny i słoniny. Kiełbaski zanurzone są w marynacie octowej z cebulą i przyprawami.

Kiełbaski są konserwowane w marynacie, w skład której zwykle wchodzą: woda, ocet, sól, cukier, pieprz ziarnisty, liść laurowy, ziele angielskie. Do słodko-kwaśnej zalewy dodaje się cebulę. Ale jak to przy najbardziej popularnej potrawie bywa, ile domów tyle przepisów. Dodawana bywa też sproszkowana słodka papryka, papryka ostra, gałka muszkatołowa, nasiona kolendry, gorczyca. Do zalewy oprócz cebuli dodaje się też niekiedy czosnek, czerwoną paprykę, zielony ogórek, kapustę. Bywają też marynowane kiełbaski wzmocnione keczupem, curry, sosem sojowym lub worcesterskim. 

Pochodzenie nazwy Utopenec nie do końca jest znane. Są dwie najbardziej popularne wersje, ale zupełnie inne. Powszechnie przyjmuje się, że danie to zostało stworzone ponad sto lat temu za sprawą karczmarza i młynarza Šamánka, który prawdopodobnie mieszkał w kraju środkowoczeskim, w okolicy Beroun. Legenda głosi, że wspomniany młynarz uległ wypadkowi podczas naprawy młyńskiego koła i utonął, co znalazło odzwierciedlenie w nazwie potrawy. Inna wersja jest bardziej prozaiczna. Kiełbasę pokrojoną na kawałki topiono w solance lub marynacie wody z octem.

Utopenec możemy podawać na różne sposoby. Najprostszy, ale też najsmaczniejszy, to podany z pieczywem. Kiełbaski podaje się z marynowanymi warzywami i cebulą pokrojoną w plasterki. Doskonała alternatywa dla naszych marynowanych grzybków lub korniszonów. Świetnie sprawdzają się jako koreczki. Można je również wykorzystać jako dodatek do sałatek.

Utopenec

Składniki (na dwa słoiki 1 litrowe):

• 10 kiełbasek parówkowych
• 2 duże cebule
• 2 ząbki czosnku
• 1 litr wody
• 500 ml octu
• 2 łyżki cukru
• 1 łyżeczka soli
• 10 ziaren czarnego pieprzu w całości
• 10 ziaren ziela angielskiego w całości
• 4 suszone liście laurowe

Przygotowanie:

1. Przygotowanie zalewy: ocet łączymy z wodą, dodajemy cukier, sól, pieprz, ziele angielskie, liście laurowe i gotujemy do wrzenia. Pozostawiamy do ostygnięcia.
2. Parówki (bez osłonek) zanurzamy na chwilę we wrzątku.
3. Cebulę kroimy w cienkie plasterki, czosnek w drobną kostkę.
4. Parówki układamy wraz z cebulą i czosnkiem w słoikach. Zalewamy ciepłą zalewą.
5. Słoiki szczelnie zamykamy i odstawiamy w chłodne miejsce na 2 tygodnie.
   

Chorizo

Chorizo (czyt: czorizo) - tradycyjna kiełbasa hiszpańska wytwarzana z wieprzowiny, czerwonej papryki i przypraw. Ma wyraźny, dojrzały, ciekawy smak i charakterystyczny, mocny aromat. Kiełbasa ta zawsze zawiera wędzoną i suszoną paprykę, co nadaje jej charakterystyczny czerwony kolor.

 

Chorizo ​​​​to kiełbasa pochodząca z Półwyspu Iberyjskiego, tradycyjna również w kuchni latynoamerykańskiej i innych regionach z wpływami kultury hiszpańskiej i portugalskiej.

 

Chorizo jest nazwą całej grupy hiszpańskich kiełbas, której głównym składnikiem jest mięso wieprzowe, suszona wędzona papryka, słodka lub pikantna, oraz przyprawy. Mięso zostaje zmielone, połączone z papryką i przyprawami, uformowane w kształtne kiełbasy suszy się tygodniami, aby odpowiednio dojrzało. Proces fermentacji i dojrzewania nadaje chorizo charakterystycznego smaku. Poszczególne rodzaje chorizo różnią się między sobą proporcjami użytych składników, sposobem przygotowania, długością wędzenia, stopniem zmielenia mięsa i pikantnością, która w dużej mierze decyduje o charakterze chorizo. Kiełbaski są krótkie, cienkie,  długie i pękate, ostre i łagodne. 

 

Wyróżnia się między innymi:

• chorizo sarta – chorizo surowe, dojrzewające, mające wyrazisty, paprykowy smak i aromat. Najlepsze jako wędlina jedzona na surowo, a także jako składnik wielu potraw na ciepło.
• chorizo fresco – chorizo surowe, nienadające się do spożycia bez obróbki termicznej. Najbardziej aromatyczne ze wszystkich rodzajów, po podgrzaniu i dodaniu do potraw nadaje im niepowtarzalny aromat. Niezbędny składnik tradycyjnych hiszpańskich potraw jednogarnkowych. Występuje w wersji dulce (łagodna) i picante (ostra).
• chorizo vela – bardzo popularny rodzaj chorizo. Kiełbasa grubo mielona, dość szeroka w przekroju, w sztucznej osłonie, spożywana jako wędlina codzienna.
  
• chorizo iberico – chorizo suszone, przygotowywane wyłącznie z wieprzowiny pozyskanej z iberyjskiej rasy świń. Najbardziej luksusowy produkt z kategorii chorizo, bowiem przygotowuje się je z mięsa czarnych świń rasy Iberico. Rasa tych świń wypasana jest na wolności i karmiona zbożami, żołędziami, a to ma szczególny wpływ na delikatność i smak mięsa. Chorizo iberico najczęściej  jest serwowane bez dodatków lub jako składnik tapas. 
  
• chorizo cular – produkowana wyłącznie z szynki świń iberyjskich. Wytwarzana w rejonie Salamanki.

W Hiszpanii, aby kiełbasę można było nazwać chorizo, musi koniecznie zawierać paprykę i czosnek. To odróżnia ją od chorizo ​​z innych krajów. Na Wyspach Kanaryjskich wytwarza się chorizo, zwane chorizo kanaryjskie, które w odróżnieniu od poprzednich jest powszechnie używane do smarowania chleba ze względu na konsystencję zbliżoną do pasztetu.

 

Chorizo najczęściej jest używane do potraw serwowanych na śniadanie, często jako dodatek do jajecznicy lub dań z jajkami. Jajecznica z dodatkiem chorizo wybornie pachnie i nabiera pikantnego smaku. Pasuje do omletów i tortilli, zabarwiając potrawy na lekko czerwony kolor, który wydobywa się z wędzonej papryki, którą doprawiona jest kiełbasa. W hiszpańskich barach tapas serwuje się chorizo pokrojone w plastry w towarzystwie serów i pomidorów.

 

Jest niezbędnym składnikiem tradycyjnych hiszpańskich potraw, niezastąpiona w daniach jednogarnkowych, nadając potrawie niepowtarzalnego aromatu. Chorizo powoli duszone z papryką, cebulą, czosnkiem, warzywami, kartoflami, pomidorami, cukinią i mięsem, to idealna potrawa jednogarnkowa. Chorizo ​​w kuchni hiszpańskiej można spotkać w różnych klasycznych potrawach. We wspomnianych tapas chorizo pokrojone w plasterki, na ciepło lub na zimno, na gorąco na talerzu, np. chorizo ​​picadillo, migas czy jijas, w gulaszach, takich jak gulasz madrycki, galicyjski, maragato, asturyjska fabada  i gulasz asturyjski oraz w daniu z soczewicą Abulense. Chorizo jest popularne w daniach z makaronem, pieczonym ryżem i ziemniakami, w połączeniu z warzywami i jajkami sadzonymi. "Chorizo ​​ao inferno" to typowa galicyjska tapa, która powstaje poprzez gotowanie chorizo ​​na ogniu, w glinianej misce, przy użyciu brandy.

Potrawka z kotletów wieprzowych i kiełbasy chorizo

Składniki:

• 80 g kiełbasy chorizo
• 4 kotlety wieprzowe bez kości
• 2 łyżki oliwy
• 1 cebula
• 1 ząbek czosnku
• 1/2 szklanki wywaru warzywnego
• 4 pomidory
• 1 liść laurowy
• 2 łyżki natki pietruszki
• sól i pieprz do smaku

Przygotowanie:

1. Na patelni rozgrzewamy oliwę. Smażymy kotlety z obu stron, tak aby się zarumieniły. Zdejmujemy z patelni. Przekładamy na talerz.
2. Kiełbasę kroimy w plasterki. Cebulę obieramy i kroimy w bardzo drobną kostkę. Czosnek siekamy.
3. Na patelnię wykładamy chorizo, cebulę i czosnek. Smażymy, aż kiełbasa i cebula będzie miękka wówczas dokładamy podsmażone kotlety.
4. Do potrawy dolewamy wywar warzywny, dodajemy obrane ze skóry i pokrojone w cząstki 3 pomidory. Dodajemy liść laurowy, pokrojoną bardzo drobno nać pietruszki, doprawiamy solą i pieprzem. 
5. Potrawkę dusimy pod przykryciem około 30 minut, w ostatnich 5 minutach dodajemy 1 pomidora pokrojonego w grubsze cząstki.
6. Potrawkę podajemy na gorąco z pieczonymi ziemniakami.