Sękacz

Sękacz, zwany także "dziadem", to ciasto pochodzące z kuchni niemieckiej (Baumkuchen) kształtem przypominające słoje roczne w pniu drzewa, zwężające się lekko ku górze, z kominem w środku oraz z charakterystycznymi sękami na całej zewnętrznej powierzchni.

Sękacz jest ciastem biszkoptowym pieczonym nad otwartym ogniu na obracającym się rożnie, które wyposażone jest w drewniany wałek - stożek, na który polewa się kolejno przygotowane warstwy ciasta. W wyniku polewania w kolejnych porcjach tworzą się warstwy jasnego ciasta przeplatane z ciemnymi warstwami ciasta już spieczonego. To właśnie powoduje, że ciasto przypomina słoje w pniu drzewa. Spływający w trakcie pieczenia nadmiar ciasta tworzy zastygające sople, które naśladują sęki. Gdy ostatnia warstwa ciasta już dostatecznie się zarumieni, odstawia się ciasto z rożna, a gdy przestygnie, zsuwa się ciasto z wałka. Sękacz ustawia się na półmisku szerszym końcem na stojąco. Gotowe ciasto można pokryć lukrem lub czekoladą.

Przygotowanie tradycyjnego sękacza jest bardzo pracochłonne, dlatego piecze się je na specjalne okazje. Ogromne Baumkuchen były specjalnością berlińską, gdzie wypiekano je przede wszystkim na Wielkanoc. Obecnie sękacz wypiekany jest między innymi w Niemczech, Szwajcarii, Francji, Węgrzech, Litwie, Polsce, Szwecji i Japonii.

Sękacz przygotowany w tortownicy

Składniki:

• 300 g mąki
• 10 jajek
• 250 g cukru pudru
• 300 g masła
• 100 ml śmietanki

Przygotowanie:

1. Z masła, żółtek i cukru pudru utrzeć puszystą masę. Dodać śmietankę, mąkę oraz ubitą na sztywno pianę z białek. Całość bardzo starannie wymieszać.
2. Rozgrzać piekarnik do temperatury 160 stopni C. Tortownicę wyłożyć papierem do pieczenia. Sękacz będziemy piec warstwami. Na papier wlać pierwszą warstwę ciasta. Wstawić do piekarnika na około 5 minut, aż ciasto się zarumieni.
3. Wyjąć ciasto z piekarnika i na upieczoną warstwę wlać następną, po upieczeniu powtórzyć kolejną warstwę, aż do wyczerpania ciasta.
4. Upieczony sękacz odstawić w tortownicy, aż ciasto ostygnie. Po wyjęciu z tortownicy sękacz można ozdobić polewając lukrem np. cytrynowym.

Mangold

Mangold (Mangold) - roślina z rodziny komosowatych, zaliczana do odmian buraka liściowego zwanego boćwiną lub botwiną. Rośnie na wybrzeżach Morza Śródziemnego i innych wybrzeżach Europy oraz w Azji. Liście mangolda podobne są do liści buraka ćwikłowego. W zależności od odmiany liście są błyszczące, barwy od bladozielonej do fioletowej, pofalowane, gładkie lub pomarszczone. Ogonki liściowe grubości do 3 cm mogą mieć barwę białą, zieloną, żółtą, pomarańczową, czerwoną, różową i amarantową.

 

Z liści mangolda przyrządza się zupy, surówki i sałatki. Blaszki liściowe spożywa się po zblanszowaniu jak szpinak, wykorzystuje się je do przygotowywania gołąbków z farszem mięsnym. Łodygi po ugotowaniu przygotowuje się jak szparagi. Mangold zawiera sporo witaminy A, E, K, a także magnez, potas i żelazo. Mangold zawiera też sporą ilość kwasu szczawiowego.

 

 Mangold w miodowej polewie

Składniki:

• kolorowe łodygi mangolda
• 1 łyżka cukru
• 1/2 łyżeczki soli
• 1/2 szklanki miodu
• 1/2 cytryny
• 50 g orzeszków cedrowych

Przygotowanie:

1. Łodygi opłukać, odciąć zdrewniałe końce i obrać, odcinając włóknistą warstwę z łodyg.
2. Mangold pokrojony w 4 cm paski wrzucić do osolonej i osłodzonej wody. Gotować na małym ogniu do czasu, aż łodyżki staną się miękkie.
3. Ugotowane, gorące łodygi wyjąć z wody, przełożyć do naczynia z przygotowanym gęstym syropem z miodu i cytryny. Odstawić do ostygnięcia.
4. Mangold podawać posypany orzeszkami cedrowymi.

Piersi kurczaka w liściach mangolda

Składniki:

• liście mangolda
• 300 g ugotowanego ryżu
• 200 g zmielonej piersi kurczaka
• 1 cebula
• 1 l bulionu
• 2 łyżki masła
• sól i pieprz

Przygotowanie:

1. Liście mangolda wrzucić na osolony wrzątek, na 2 minuty, wyjąć, osuszyć i ostudzić.
2. Przygotować farsz: ugotowany ryż wymieszać z piersią kurczaka, przysmażoną na maśle cebulką, solą i pieprzem.
3. Na liściach nałożyć farsz, boki liści nałożyć na farsz i zrolować.
4. W garnku zrolowane liście z farszem zalać bulionem, doprawić i dusić w temperaturze 180 stopni C. przez 50 minut.

Rogal świętomarciński

Rogal świętomarciński - rogal z nadzieniem z białego maku tradycyjnie przygotowywany w Poznaniu oraz w większości powiatów województwa wielkopolskiego z okazji dnia św. Marcina - 11 listopada. Rogal świętomarciński od co najmniej 150 lat cieszy się w Poznaniu niesłabnącą popularnością i powodzeniem. Wyrób ten nierozerwalnie związany jest z obchodami dnia św.Marcina, których tradycja sięga XVI wieku i jest związana z uroczystym zakończeniem prac polowych, które umownie obchodzono właśnie w tym dniu.

 

Cechą charakterystyczną dla tego rogala jest wykwintne nadzienie jakim jest biały mak. Od początku istnienia tradycji używa się ciasta drożdżowego półfrancuskiego z charakterystycznym listkowaniem. Nadzienie to biały mak, wanilia, mielone daktyle lub figi, cukier, śmietana, rodzynki, masło i skórka pomarańczowa.

Rogal świętomarciński został wpisany do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych w Unii Europejskiej.

Rogal świętomarciński

Składniki na ciasto:

• 200 g mleka
• 1 łyżka drożdży
• 500 g mąki
• 40 g cukru
• 1 jako
• 30 g masła
• laska wanilii
• szczypta soli

Składniki na nadzienie:

• 300 g białego maku
• 150 g cukru pudru
• 1 łyżka kandyzowanej skórki pomarańczowej
• 2-3 łyżki gęstej śmietany
• 100 g rodzynek
• 220 g masła
• 100 g daktyli lub fig
• 100 g orzechów włoskich
• lukier: 1 szklanka cukru pudru, 3 łyżki mleka

Przygotowanie:

1. Drożdże łączymy z ciepłym mlekiem i odstawiamy na kilka minut. Dodajemy jajko i wanilię. Pozostałe składniki łączymy, dodając rozczyn, całość delikatnie mieszamy. Ciasto wyrabiamy krótko do momentu otrzymania gładkiej masy.
2. Ciasto przykrywamy folią i wkładamy do lodówki na około 1 godz.
3. Przygotowujemy nadzienie. Mak, orzechy i daktyle (figi) zalewamy gorącą wodą, po 20 minutach odcedzamy i odsączamy. Mielimy w maszynce 2-3 krotnie. Całość łączymy z pozostałymi składnikami. Dobrze mieszamy, tak aby uzyskać jednolitą masę regulując stan śmietaną (nadzienie nie powinno być zbyt twarde, ani zbyt płynne).
4. Rozwałkowane ciasto dzielimy na trójkąty, na każdy nakładamy masę, sklejamy brzegi rozmąconym białkiem i formujemy z nich rogale.
5. Rogale układamy na blasze i zostawiamy do wyrośnięcia na 1 godzinę.
6. Pieczemy w temperaturze 180 stopni C przez 15-20 minut do momentu zarumienienia.
7. Ciepłe rogale lukrujemy i posypujemy posiekanymi orzechami włoskimi.

 

Dynia

Rodzina dyniowate (Cucurbitaceae Juss.) obejmuje około 1000 gatunków, zgrupowanych w 97-98 rodzajów. Cucurbita, tłumaczona z języka łacińskiego jako tykwa, zwana jest również dynią. Ta różna nazwa zależy od gatunku, odmiany i lokalnego języka, a także nasion. 

Dynia (Cucurbita L.) - rodzaj rośliny jednorocznej z rodziny dyniowatych, który obejmuje około 20 gatunków. Dynia pochodzi z Ameryki, z Andów i Mezoameryki. Była znana i uprawiana już 5000 - 7000 lat p.n.e. W stanie dzikim występuje w strefach klimatu gorącego i ciepłego Ameryki. Do Europy i na inne kontynenty trafiła za pośrednictwem hiszpańskich żeglarzy. Dynia jest uprawiana na całym świecie ze względu na jej jadalne owoce. Owocem jest duża jadalna jagoda. Rekordowy rozmiary około 800 kg może osiągnąć dynia olbrzymia, pochodząca z Ameryki Środkowej i Południowej. W Polsce początkowo dynia traktowana była jako egzotyczna ciekawostka i nosiła nazwę bania. Wkrótce zaczęto ją doceniać i powszechnie uprawiać.

Bób

Bób (Vicia faba) - jednoroczna roślina z rodziny motylkowatych, znana już w neolicie, należy do najstarszych jadalnych roślin strączkowych. W Chinach uprawiana jest prawie 3 tysiące lat p.n.e. Jada się nasiona ukryte w strąkach. Strąk osiąga długość od kilku do kilkunastu centymetrów i zawiera od 2 do 5 nasion. Nasiona mają kształt nerki, są duże, spłaszczone koloru najczęściej jasnozielonego, kremowego lub żółtego.

Bób jest ciężkostrawny, kaloryczny, ale posiada też dużą wartość odżywczą. Ziarno zawiera: białko, skrobie, błonnik, węglowodany, wapń, fosfor, żelazo, magnez, tłuszcze oraz witaminy B1, B2, PP, C i prowitaminy A. W krajach afrykańskich i azjatyckich z mąki bobowej piecze się chleb i placki. Bób szybko zaspakaja głód, dostarcza sporo energii i należy do najtańszego pożywienia.

Najsmaczniejszy jest młody bób. Wystarczy ugotować go w osolonej wodzie, zdjąć skórkę, przyprawić i jeść gorący z dodatkiem odrobiny masła. Można go również używać jako dodatku do wielu potraw. Mączyste nasiona świetnie zagęszczają zupę, a ciekawy smak nasion urozmaica warzywne sałatki. Proponuję zielone tosty z bobem, które wyglądają apetycznie i są bardzo smaczne.

Zielone tosty

Składniki na jeden tost:

• kromka pieczywa tostowego
• ugotowany bób
• plaster żółtego sera
• odrobina cebulki pokrojona w kostkę
• sól i pieprz

Przygotowanie:

1. Bób opłukać, ugotować w osolonej wodzie, odcedzić, wystudzić, a następnie obrać ze skórki i podzielić na połówki.
2. Na kromce pieczywa tostowego położyć plaster żółtego sera, ułożyć bób i cebulkę.
3. Posypać pieprzem i solą zgodnie ze swoim upodobaniem. Piec w piekarniku w temperaturze 200 stopni C przez około 3-5 minut do momentu zarumienienia tostu i lekkiego roztopienia sera.

Ałycza

Ałycza (Prunus divaricata), śliwa wiśniowa - wysoki krzew lub niewielkie drzewo z rodziny różowatych. Często mylone z mirabelką, śliwą domową. Występuje głównie na Kaukazie, Krymie, Bałkanach, Azji Środkowej i Zachodniej oraz w południowo-wschodniej Europie. Doskonale nadaje się na wysokie cięte żywopłoty. Roślina niezwykle dekoracyjna podczas kwitnienia, wczesną wiosną obsypana jest drobnymi kwiatami koloru białego, różowego lub czerwonego w zależności od odmiany. Najliczniejsze są ałycze z liśćmi ciemnoczerwonymi lub purpurowymi. We Francji w 1880 roku pojawiła się odmiana Ateopurpurea właśnie mająca liście purpurowe. Inne odmiany jak Niagara i Woodi również mają ciemnoczerwone liście i purpurowe kwiaty. W Australii została wyhodowana odmiana o białych kwiatach z różowym odcieniem - Elvins. wszystkie odmiany wyglądają interesująco szczególnie podczas kwitnienia.

Dodatkowym atutem tej rośliny są słodkie, soczyste i bardzo smaczne owoce. Owoce jadalne, z pestką trudno odchodzącą od miąższu, kuliste lub owalne o średnicy około 1,5 cm, żółte, czerwone, fioletowe lub czarne. Smak owoców jak i ich kolor zależy od odmiany. Są albo bardzo słodkie, albo cierpkie, mają jedną charakterystyczną cechę niezależną od gatunku, wszystkie zaraz po dojrzeniu masowo spadają na ziemię.

Ałycza głównie występuje w przetworach. Owoce ze względu na dużą gamę kolorystyczną często wykorzystywane są w deserach jako ozdoba.

Jak odróżnić owoce ałyczy od mirabelki? Owoce ałyczy mają miąższ, który bardzo trudno odchodzi od pestki, natomiast takiego problemu nie ma mirabelka, pestka oddziela się od miąższu z łatwością.

Krem waniliowo-czekoladowy z ałyczą

Składniki:

• 50 dag ałyczy

- krem waniliowy:

• 25 dag masła
• 1 budyń waniliowy
• 1 szklanka mleka
• 3 łyżki cukru pudru

- krem czekoladowy:

• 25 dag masła
• 1 1/2 gorzkiej czekolady (15 dag)
• 1 szklanka cukru pudru
• 2 łyżki rumu
• trochę mocnego naparu kawy

Przygotowanie:

1. Owoce ałyczy umyć, przekroić na pół i wydrążyć pestki.
2. Przygotować krem waniliowy: ugotować budyń według przepisu na opakowaniu, ale z połowy podanej ilości mleka, i ostudzić. Masło utrzeć z cukrem pudrem na puszystą masę dodając stopniowo po jednej łyżeczce budyniu.
3. Krem czekoladowy: masło utrzeć z cukrem, następnie stopniowo dodawać roztopioną czekoladę, rum oraz kawę i wymieszać.
4. Owoce i krem podawać schłodzone.

Bakłażan

Bakłażan (Solanum melongena) - oberżyna, gruszka miłosna, bylina z rodziny psiankowatych. Roślina jednoroczna, o liściach jajowatych na długich ogonkach. Kwiaty fioletowe lub niebieskie. Podłużne owoce jagodowe o kształcie przypominające maczugi - to te najpopularniejsze, ale również okrągłe i pękate. Skórka owocu gładka, koloru purpurowego, fioletowego, żółtego lub białego.

 

Pomidor

Pomidor (Licopersicon esculentum) - roślina z rodziny psiankowatych, pochodząca ze Środkowej i Południowej Ameryki (głównie z Peru). Do Europy pomidory trafiły dzięki hiszpańskim konkwistadorom w XV wieku. Początkowo uprawiano je jako rośliny ozdobne, uznając że owoce rośliny są trujące.

 

Dopiero w XIX wieku Włosi zaczęli używać pomidory w kuchni. Nazwano je pomodoro, czyli złote jabłko. Zaczęto jeść je na surowo i przerabiać na przeciery. Wśród wielu gatunków, na świecie istnieje ich około 1000, jeden z nich pomidor zwyczajny jest rozpowszechnioną rośliną uprawną. Według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług jego owoc jest warzywem.

 

Owocem jest soczysta duża jagoda o kształcie kulistym, owalnym, wydłużonym lub płaskim. Barwa pomidora może być zielona, biała, różowa, żółta, pomarańczowa, malinowa, czerwona oraz brązowa i czarna. Owoce mogą mieć wielkość od 20 do ponad 100 mm średnicy. Słodkość pomidora mierzy się w skali Brixa. Skalę Brixa używa się w przemyśle spożywczym do pomiarów szacunkowej ilości cukru w owocach, warzywach, sokach, winie, napojach bezalkoholowych oraz w przemyśle cukierniczym. W przypadku pomidorów skala określa procentową zawartość cukru w pomidorowym soku.

 

 

Pomidory są zasadotwórcze i niskokaloryczne. Dostarczają witamin A, C, B, K, E i PP oraz wiele składników mineralnych: sodu, potasu, wapnia, żelaza, fosforu, miedzi, cynku, manganu i kobaltu. Spośród wszystkich warzyw pomidory zawierają najwięcej likopenu, który chroni przed licznymi chorobami układu krwionośnego, nowotworami i chorobami serca. Ze względu na łatwość rozpuszczalną w tłuszczach, najlepiej przyswajalny przez człowieka jest w postaci przetworzonej np. poprzez podgrzanie z oliwą, w ketchupach, zupach, sosach i przetworach. Co ciekawe likopen nie ginie podczas obróbki termicznej, a wręcz odwrotnie wzrasta jego wartość. Pomidor zawiera duże ilości błonnika i mało kalorii, dlatego jest ważnym elementem zdrowej diety. Jest naturalnym lekiem stosowanym w walce z cukrzycą, chorobami układu krążenia i z nadwagą.

 

 

Owoce pomidorów dają nieograniczone możliwości. Spożywa się na surowo i po zabiegach termicznych. W stanie surowym idealne do sałatek, kanapek, pomidorów faszerowanych. Gotowane, smażone, pieczone są składnikiem zup, sosów i jako jeden z dodatków wielu potraw. Pomidory doskonale nadają się na soki, przeciery i koncentraty. Można je również suszyć. Ususzone wraz z ziołami i olejem przechowujemy w szczelnie zamkniętym słoiku. 

 

W wielu krajach pomidory stanowią główny składnik dania lub jeden ze składników, bez którego potrawa nie może się obejść. W Hiszpanii jest to gazpacho, hiszpańska zupa wywodząca się z Andaluzji. We Włoszech pastasciutta, czyli makaron z sosem pomidorowym, pizza Margherita i bruschetta, czyli podpieczona kromka chleba posmarowana oliwą i potartym czosnkiem, podana z pokrojonymi w kostkę pomidorami i listkami bazylii, czy też bardzo popularne spaghetti a la bolognese. Grecka sałatka to połączenie pomidora, ogórka i sera feta. W Polsce pomidory kojarzą się przede wszystkim z zupą pomidorową, którą podaje się z ryżem bądź z makaronem.

 

 

Niektóre rodzaje pomidorów:

• Okrągłe pomidory gruntowe - najszybciej dojrzewają w pełnym słońcu w temperaturze powyżej 20 stopni C. Najsmaczniejsze są w pełni lata, kiedy mają odpowiedni czas na dużą porcję słońca. Są wówczas czerwone, lśniące, aromatyczne, słodkie i soczyste. W Polsce sezon na tę odmianę trwa krótko - dwa, trzy miesiące. Są bardzo soczyste, mają orzeźwiający smak.
  
• Malinowe - najsmaczniejsze letnie pomidory, duże, średnie i małe, są słodkie, mają intensywny aromat i lekko różowy kolor. Mają bardzo ścisły miąższ. Po przekrojeniu widzimy kilka segmentów-komór i niewiele pestek. Jeden może ważyć nawet kilogram!
  
• Bawole serca - Bycze serca - duże mięsiste pomidory, o dziwnych kształtach i o intensywnym zapachu. Należą do odmian wielkoowocowych. Mają zwarty miąższ, prawie nie mają soku i pestek.
  
• Gargamele - pomidory bardzo duże i bardzo smaczne. Mocno czerwone, soczyste, o mocnym aromacie, szczególnie przy szypułce, oraz intensywnym smaku. Pomidor doskonały na kanapkach, w sałatkach, sosach i przetworach.
  
• Czereśniowe - niewielkie czerwone, żółte lub pomarańczowe pomidorki mają aromatyczny miąższ i grubszą, dość twardą skórkę. Doskonale nadają się do kiszenia i marynowania.
  
• Gruszkowe - mają charakterystyczny kształt, podobny do gruszki. Są drobne, o żółtej lub czerwonej barwie. Doskonałe na przekąskę, do sałatek, kiszenia i marynowania.
  
• Kumato - słodkie i bardzo dekoracyjne pomidory mają czekolado-brązową lub złotozieloną barwę. Doskonałe do dekoracji, na przekąskę, do sałatek.
  
• Daktylowe - niewielkie, podłużne pomidorki są mięsiste, mają mało pestek. Nadają się do suszenia, do sałatek, sosów i zup.
  
• San Marzano - bardzo słodkie o aromatycznym miąższu, czerwone, podłużne, pochodzące z Kampanii. Zawierają bardzo mało pestek, nie rozpadają się podczas gotowania, zachowują swój kształt. Idealne na przetwory, do suszenia i pasteryzowania. Są idealne do wszelkich sosów, łatwo je obrać, są jędrne i mają mało nasion.
  
• Lima - najsmaczniejsze są te, które pochodzą z rejonów Morza Śródziemnego. Mają intensywny smak i aromat, a ich ścisły miąższ sprawia, że są doskonałe do suszenia i znakomite na przetwory. Idealne do sosów, zup, sałatek oraz zapiekanek. 
• Zielone - rzadko goszczą na naszych stołach, ponieważ odbierane są jako niedojrzałe. Ta odmiana doskonale sprawdza się w kwaśnej zalewie. Panierowane zielone pomidory można smażyć lub piec na grillu. Jada się je w postaci sałatki. 
• Żółte i pomarańczowe - duże odmiany są idealne na sosy. Świeże mają delikatny smak. Pięknie  prezentują się w sałatkach połączone z czerwonymi i zielonymi pomidorami. Yellow Stuffer to odmiana żółtych pomidorów, wyglądem przypominających paprykę, popularna w Australii. Pomidory te można faszerować, piec lub podawać do sałatek.
  
• Pomidory szklarniowe - zaletą jest niewątpliwie fakt, że są dostępne przez cały rok. Może nie są tak aromatyczne jak pomidory dojrzewające pod gołym niebem, ale mają świeży, kwaskowaty smak, luźny miąższ i sporo pestek.
  
• Pomidorki koktajlowe - małe, okrągłe lub podłużne, w kolorze żółtym, pomarańczowym, czerwonym. Mają intensywny smak i długo zachowują świeżość. Pięknie wyglądają w sałatkach, na pizzy i jako dodatek do pieczonych mięs. Upieczona gałązka pomidorków bardzo efektownie prezentuje się na półmisku z mięsem, wędlinami lub białym serem.
  

 

 

La Tomatina, czyli bitwa na pomidory. Święto obchodzone w hiszpańskiej miejscowości Bunol odbywa się w ostatnią środę sierpnia. Podczas bitwy uczestnicy obrzucają się pomidorami. Jej historia sięga 1945 roku, kiedy to miejscowa młodzież podczas bójki zaczęła obrzucać się pomidorami. Rok później ci sami sprawcy powtórzyli utarczkę, przynosząc z domu pomidory. Powtarzana co roku bitwa stała się zwyczajem. 27 sierpnia 2002 roku hiszpańskie Ministerstwo Turystyki uznało Tomatinę za Święto o Międzynarodowym Walorze Turystycznym.

 

 

Dużą popularnością cieszą się suszone pomidory. Klimat południowych Włoch pozwala na suszenie pomidorów na słońcu. Pomidory suszone na słońcu zakonserwowane w oliwie z dodatkiem ziół, czosnku, peperoncino czy kaparów albo octu winnego są dostępne przez cały rok. Trudno sobie wyobrazić współczesną kuchnię włoską bez pomidorów. Kiedy świeże pomidory są dostępne tylko od lata do późnej jesieni, suszone pomidory lub zakonserwowane w inny sposób wypełniają pozostały czas. 

Suszone pomidory w oliwie podaje się we Włoszech najczęściej jako dodatek do talerza zakąsek. Doskonale smakują ze świeżym chlebem. Można je zmiksować, i po dodaniu przypraw, podawać jako pastę do chleba, grzanek. Suszone pomidory zawładnęły kuchnią śródziemnomorską. Popularne są we Włoszech, Grecji, Turcji i w większości krajów Arabskich.

Sałatka z pomidorów z mozzarellą

Składniki:

• 2 czerwone pomidory
• 2 żółte pomidory
• 30 dag kulek mozzarelli mini
• kilka listków pietruszki
• 2-3 łyżki oliwy
• 1 łyżka octu balsamicznego
• sól
• grubo mielony czarny pieprz

Przygotowanie:

1. Pomidory myjemy, kroimy w plasterki.
2. Mozzarellę odsączamy z zalewy.
3. Przygotowujemy sos: mieszamy oliwę z octem balsamicznym, przyprawiamy solą i pieprzem.
4. Na talerzu układamy plasterek czerwonego i żółtego pomidora tak, aby zachodziły jeden na drugi. Polewamy sosem, posypujemy grubo mielonym pieprzem, dekorujemy listkami pietruszki.

 

 

Kiszone pomidory

Składniki:

• 1 kg pomidorków koktajlowych
• 5 ząbków czosnku
• woda
  
• pęczek koperku
• kawałek korzenia chrzanu
  
• sól
  

Przygotowanie:

1. Przygotowujemy zalewę z gorącej wody i soli. Na 1 litr wody 2 łyżki soli.
   
2. W wyparzonych słoikach układamy pomidorki koktajlowe, pokrojony drobno czosnek, kawałek chrzanu i koperek. 
3. Zalewamy pomidory gorącą zalewą. Słoiki zakręcamy i odstawiamy w ciepłe miejsce. Kiedy ostygną  przechowujemy je w temperaturze pokojowej przez 2-4 dni. Później przenosimy je w chłodne miejsce.
   

 

Przekąski z pomidorami

Kalarepa

Kalarepa (Brassica oleracea) - należy do rodziny kapustowatych, odmiana kapusty ogrodowej należąca do tej samej rodziny co kalafior, brokuł, brukselka. Jest rośliną dwuletnią. Kalarepa pochodzi z uprawy. Pierwsze wzmianki pojawiają się we wczesnym średniowieczu, pierwsze opisy wraz z rysunkami pochodzą z XVI wieku. Kalarepa znana była już w starożytnym Rzymie pod nazwą caulorapa lub kapusta pompejska. Do Polski dotarła dopiero w XIX wieku.

 

Z bulwy wyrasta kilka liści o długich zielonych ogonkach. Łodyga kalarepy jest silnie skrócona i mięsista. Korzeń w kształcie kulistym występuje o barwie zielonej lub fioletowej. Skóra jest gruba nie nadaje się do jedzenia. Kalarepa dostępna jest przez cały rok. Wczesne odmiany pojawiają się już w początkach wiosny, ostatnie na początku zimy. Kalarepę możemy przechowywać kilka dni w lodówce lub zamrozić.

Miąższ kalarepy o skórce zielonej lub fioletowej jest biały i ma te same wartości odżywcze. Kalarepa fioletowa jest bardziej wyrazista w smaku, a jej liście często pełnią dekoracyjną rolę.

Kalarepa ma duże wartości odżywcze i smakowe. Zawiera witaminy C, B1, B2, i  B6, a także żelazo, magnez, wapń, sód, jod, potas i fosfor. Zawiera sporo błonnika. Jest niskokaloryczna, idealna dla osób dbających o linię. Dzięki bogactwu witamin i związków mineralnych kalarepa wspomaga pracę organizmu. Pomaga wydalić kwas żółciowy z organizmu, ułatwia pracę jelit, zmniejsza poziom złego cholesterolu oraz zmniejsza ryzyko występowania miażdżycy. Chroni przed rozwojem nowotworów.

W kuchni wykorzystujemy korzeń oraz młode listki, które można dodać do wiosenno-letnich surówek i sałatek. Kulisty chrupiący korzeń możemy zjeść na surowo, albo upiec, ugotować lub grillować. Z kalarepki doskonałe są zupy i zapiekanki. Na ciepło najprostszy sposób podania kalarepy to ugotowanie jej w lekko osolonej wodzie i podane podobnie jak kalafior, po polsku, czyli polane zarumienioną bułeczką. Można również serwować z ulubionym sosem, Kalarepa z powodzeniem nadaje się do faszerowania mięsem, warzywami i serem.

Kalarepa na ciepło z zarumienioną bułeczką

Składniki:

• 2 kalarepy
• 50 g masła
• 2 łyżki bułki tartej
• sól

Przygotowanie:

1. Kalarepy oczyścić, odciąć liście i odkroić końcówkę kalarepy na wysokości 1 cm.
2. W kalarepie wydrążyć miąższ, pozostawiając cienkie ścianki. Miąższ pokroić w kostkę i wrzucić do gorącej, osolonej wody. Gotować 15 minut.
3. Ugotowany miąższ przełożyć do wydrążonych kalarep. Polać zarumienioną na maśle bułeczką.