Wanilia

Wanilia (Vanilla) - roślina storczykowata, owoc strąkowy orchidei pnącej. Pochodzi z Meksyku. Wanilia służyła Aztekom jako przyprawa i lek. Od połowy XVI wieku w Europie zaczęto używać wanilii do aromatyzowania słodyczy, głównie czekolady. Do około 1800 roku monopolistą w produkcji wanilii był Meksyk, gdyż tam żyły owady zapylające kwiaty tej rośliny. Dopiero kiedy wynaleziono metodę sztucznego zapylania kwiatów, wanilia pojawiła się w uprawie również w innych regionach. Obecnie największym producentem tej przyprawy jest Indonezja, Madagaskar, Chiny, Meksyk, Tonga, Turcja, Polinezja Francuska i Komory. Wanilię można jeszcze spotkać, rosnącą w stanie naturalnym, w Ameryce Południowej i Centralnej.

Liście wanilii są bladozielone, kwiaty bladożółte, a owoce mają postać około 30 centymetrowych strąków, które są torebkami wypełnionymi drobnymi nasionkami. Owoce zbiera się niedojrzałe, poddaje fermentacji i suszy. Sam strąk nie posiada zapachu, dopiero pod wpływem fermentacji wydobywa się ten niepowtarzalny zapach. Proces fermentacji jest długi. Przez kilka tygodni laski wanilii suszą się na słońcu. Dobrej jakości wanilia jest mięsista i miękka, a najbardziej aromatyczny jest jej środek.

Owoce wanilii zawierają wanilinę, inne substancje zapachowe oraz żywice.

Wanilia używana jest jako substancja aromatyczna. Stosuje się ją przede wszystkim w deserach, wyrobach mlecznych, lodach, kremach, sosach i wypiekach. Wanilią aromatyzuje się kompoty i koktajle alkoholowe, czekoladę i cukierki. Można kupić cukier waniliowy, zapach waniliowy i całe sfermentowane strąki, nazwane laskami waniliowymi. Laski waniliowe mają długość 20-25 cm, zwężają się na końcach, ich powierzchnia pokryta jest białymi, błyszczącymi kryształkami, które są substancją wonną. Jakość wanilii zależy od barwy, sprężystości i aromatu lasek. W handlu laski wanilii oznakowane są według jakości i miejsca ich pochodzenia. Za gatunek najwyższej jakości uważa się wanilię meksykańską.

Wanilia ma również zastosowanie w kosmetyce i perfumerii. Jest dodatkiem do kremów i komponentem niektórych znanych perfum. Olejek waniliowy jest skuteczny w procesie regenerowania się skóry, zapobiega jej wysuszeniu i starzeniu. W formie nalewki stosuje się jego w stanach gorączkowych, w zaburzeniu trawienia, przy wyczerpaniu i stanach nerwowych. Wanilia poprawia nastrój. W przemyśle farmaceutycznym wanilię używa się w celu poprawienia smaku i zapachu leków.

Domowym sposobem możemy otrzymać cukier waniliowy zasypując laskę wanilii cukrem. Wanilia uważana jest za afrodyzjak. W sklepach można dostać wanilię syntetyczną, która wanilii właściwej zawiera 2-5%. W Ameryce Południowej wanilii wielokwiatowej używa się do aromatyzowania tytoniu.

Smerfowa pianka z cukrem waniliowym

Składniki:

• 3 szklanki mleka
• 1 szklanka śmietany 18 %
• 1 opakowanie galaretki cytrynowej
• 1 opakowanie galaretki o niebieskim barwniku
• 1 szklanka cukru pudru
• pół szklanki cukru waniliowego
• 5 łyżeczek żelatyny
• kandyzowane kwiaty fiołka do dekoracji

Przygotowanie:

1. Żelatynę rozpuścić w niewielkiej ilości gorącego mleka. Pozostałe mleko wymieszać ze śmietaną, cukrem i cukrem waniliowym. Zagotować. Do gorącego wsypać galaretkę cytrynową i rozpuszczoną żelatynę. Wszystko dokładnie wymieszać. Piankę pozostawić do stężenia.
2. Smerfową galaretkę przygotować według przepisu na opakowaniu.
3. Podłużną formę wyłożyć folią spożywczą. Na spód położyć kandyzowane kwiaty fiołka, wlać trochę galaretki Smerfowej. Wstawić do zamrażarki na 15 minut.
4. Wyjąc galaretkę, położyć na nią przygotowaną tężejącą piankę z mleka. Wstawić na 10 minut do zamrażarki.
5. Nałożyć kolejną warstwę pianki z mleka. Całość wstawić do lodówki na 3 godziny.
6. Podawać schłodzone. Całość można polać mleczkiem waniliowym.

Sushi

W Japonii jedzenie to rytuał. Potrawy muszą być świeże, wykonane tuż przed podaniem. Ich wygląd ma sprawiać równie wielką przyjemność jak smak. Japończycy lubią obserwować kucharza podczas jego pracy, dlatego w restauracjach stanowisko kucharza jest często pośrodku pomieszczenia. I tak samo jest z przygotowaniem sushi. W wielu restauracjach japońskich na świecie talerze z sushi przesuwane są na pasach transmisyjnych, często umieszczonych w wydrążonych korytarzach wypełnionych wodą. Wygląda to tak, jakby talerze z sushi płynęły po rzece. Sushi przygotowuje się z niezwykłą precyzja, do tego są pyszne, oryginalne i zdrowe.

Po raz pierwszy sushi pojawiło się w Japonii w 1824 roku na straganie w Endo, w dzielnicy Tokio. Właściciel straganu Yohei Hanaya, poganiany przez głodnych klientów, ręcznie układał ryż i dodawał do niego kawałki surowej ryby.

Sushi - jedno z najbardziej znanych na świecie dań kuchni japońskiej. Klasyczna potrawa z kraju kwitnącej wiśni składa się z gotowanego ryżu z dodatkiem soli i cukru, z najróżniejszymi dodatkami: surową rybą, krewetkami, krabami, wędzoną rybą, warzywami i grzybami. Ważnymi elementami są glony morskie nori, zielony japoński chrzan wasabi, sos sojowy do maczania i marynowany imbir (jap. gari). Do picia najczęściej podaje się zieloną herbatę, białe wytrawne wino, sake lub piwo.

Istnieje wiele rodzajów sushi:

• Nigiri - czyli sushi uformowane w dłoni, porcja ryżu z dodatkiem ryby lub owoców morza. Kawałek ryby jest wgnieciony ręcznie w porcję ryżu. Zawiera niewielką kroplę pasty wasabi i zazwyczaj maczany jest w sosie sojowym.
  
• Maki - zwinięty za pomocą bambusowej maty (makis) ryż podawany różnymi dodatkami. Paski ryb lub warzyw zrolowane są w ryżu i zawinięte w pas wysuszonych wodorostów. Dodatkami do ryżu mogą być: ogórek, szparagi, wędzony łosoś, krewetki, ośmiornice.
  
• Temaki - maki zwinięte ręcznie, bez użycia makisu, w kształcie stożka, wypełnione ryżem z dodatkiem ryby lub owoców morza
• Gunkanmaki - ryżowe kulki otoczone paskiem glonów w ten sposób, aby tworzyły łódeczkę, ozdobione ikrą łososia lub drobno pokrojoną rybą
• Uramaki - rolowane na odwrót, ryż znajdujący się na zewnątrz ozdobiony jest drobną ikrą lub smażonymi ziarnami sezamu

W japońskich restauracjach sushi, przed posiłkiem, kelner przynosi zwilżony wodą biały ręcznik "oshibori" do wytarcia rąk. Często zdarza się, że ręcznik jest ciepły. Ręczniki zazwyczaj są wykonane z bawełny lub lnu i często są perfumowane kwiatowym aromatem. W barach sushi pojawiają się też Magic Tissue, czyli skompresowane serwetki, wyglądające jak małe białe pastylki. Wystarczy wrzucić do wody lub dodać krople wody, a skompresowany magiczny ręcznik wchłonie wodę w ciągu kilku sekund i rozszerzy się. Wystarczy rozwinąć skompresowany ręcznik tak, aby pozostał płaską chusteczką, a później stosować jako zwykłą, mokrą chusteczkę.

 

Sushi można jeść pałeczkami (jap. hashi) lub palcami, ale ważne jest, aby spożywać całe kawałki na raz. Sushi macza się w sosie sojowym, który dodatkowo wzbogaca smak. Między kolejnymi rodzajami sushi zaleca się spożywanie marynowanego imbiru, który oczyszcza kubki smakowe i pozwala delektować się kolejnym smakiem.

 

Kilka słów o jedzeniu pałeczkami. Pałeczki to para pałeczek wykonanych zwykle z: drewna, bambusu, plastiku, metalu, czasem zdobione, używane w niektórych krajach Dalekiego Wschodu jako sztućce. 

 

Sposób używania pałeczek: dolną pałeczkę opiera się na łuku pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym. Podtrzymuje ją palec serdeczny. Dolną pałeczkę trzymamy nieruchomo palcami. Górna pałeczka jest pałeczką ruchomą i tylko nią się porusza, dociskamy nią kęs do dolnej pałeczki.

 

Pałeczki należy kłaść częścią stykającą się z jedzeniem na specjalnej podstawce – hashioki.

 

Najważniejszy w sushi jest ryż. Specjalny jego gatunek o okrągłych ziarnach, po ugotowaniu lekko się klei. Przed gotowaniem ryż należy kilkakrotnie wypłukać w zimnej wodzie. Ryż będzie gotowy, kiedy woda stanie się czysta. 

Podstawowe zasady zrobienia Sushi

Składniki:

• ryż do sushi
• ocet ryżowy
• prasowane algi morskie - nori
• pasta wasabi
• sos sojowy
• marynowany imbir
• składniki nadzienia do wyboru: ogórek zielony, awokado, marynowany łosoś, paluszki krabowe, czerwona papryka, ryba maślana, tuńczyk, krewetki

Przygotowanie:

1. Gotujemy ryż na małym ogniu około 15 minut. Pod koniec gotowania dodajemy octu ryżowego, cukru i soli. Miękki, ale nie rozgotowany, ryż zostawiamy do ostygnięcia.
2. Wszystkie składniki, które chcemy wykorzystać jako nadzienie, kroimy na cieniutkie paski.
3. Na macie bambusowej rozkładamy wodorosty nori.
4. Na rozwinięte arkusze nori na 2/3 powierzchni układamy ryż, na nim przygotowane składniki, dodajemy pastę wasabi.
5. Całość zawijamy jak rulon dociskając krawędź maty do ryżu.
6. Zwiniętą roladę kroimy ostrym nożem na niewielkie kawałki.

Goździki

Goździki (Eugenia caryophyliata) - to jedna z najpopularniejszych przypraw w naszej kuchni. Są to suszone pąki kwiatowe o charakterystycznej ciemnobrunatnej barwie. Wiecznie zielone drzewo goździkowca korzennego występuje w całym pasie klimatu tropikalnego. Przeciętnie dojrzałe drzewo osiąga czternaście metrów. Różowe pąki kwiatowe zbiera się, gdy są jeszcze zamknięte i nie zdążyły zakwitnąć. Zebrane suszy się na słońcu, aż do uzyskania ciemnobrunatnej barwy. Goździki swoim kształtem przypominają stary, zardzewiały gwóźdź. Mają małą, okrągłą główkę oraz krótką, centymetrową nasadę.

Goździki należy stosować z umiarem. Mają piekący, korzenno-słodki smak i mocny aromat. Ta uniwersalna przyprawa pasuje zarówno do deserów, jak i innych pikantnych potraw. Dodają smaku kompotom (szczególnie z jabłek i gruszek), sokom, sosom, marynatom (marynowana dynia czy gruszka). Aromatyzuje się nimi likiery, grzane wina i piwa. Używa się ich do pieczeni wieprzowych, szynki, dziczyzny, do ryb (szczególnie do karpia i węgorza) i do czerwonej kapusty. Goździk wbity w cebulę i opieczony na ogniu, dodany do rosołu nadaje mu ładny, żółtozłoty kolor. Przyprawa ta jest nieodzowna przy wypieku pierników, ciast i ciasteczek.

Goździki mają właściwości lecznicze. Wysoka zawartość olejków lotnych - eugenolu - nadaje im cechy antyseptyczne i przeciwbólowe. Żucie goździków przeciwdziała bólowi zębów i odświeża oddech. Stosowane są przy leczeniu problemów żołądkowych.

Warto też wspomnieć o wykorzystaniu goździków jako pachnącej ozdoby. Na Święta Bożego Narodzenia na stołach pojawiają się pięknie udekorowane pomarańcze. Dookoła owocu nabija się goździki, które nie dosyć, że pięknie pachną, to dodatkowo nadają cytrusom odświętnego charakteru.

 

Dynia marynowana na słodko-kwaśno

Składniki:

• 2 kg dyni
• 1 kg cukru
• 2 szklanki wody
• 1 szklanka octu
• 1 łyżeczka soli
• 10 goździków

Przygotowanie:

1. Dynie obrać ze skóry, wybrać miąższ, oczyścić z pestek i pokroić w kwadraciki.
2. Zagotować wodę z 1 kg cukru. Kiedy cukier się rozpuści dodać ocet, sól i goździki.
3. Pokrojoną dynię krótko obgotować w przygotowanym syropie.
4. Przełożyć dynię do przygotowanych słoików. Zalać gorącą zalewą. Zamknąć słoiki i pasteryzować około 5-10 minut.

Anyż gwiazdkowy

Anyż gwiazdkowy (Illicium verum) jest zwany również badianem. Pochodzenie nie do końca jest znane. Jedna z wersji podaje, że pochodzi z południowo-wschodnich Chin, inna wskazuje na wschodnie obszary basenu Morza Śródziemnego, Bliskiego Wschodu i Egiptu. Do Europy trafił w XVII wieku. W Polsce anyż pojawił się w średniowieczu.

 

Drzewo niewielkie, wiecznie zielone, obsypane biało-żółtymi, drobnymi kwiatami. Brązowe, zdrewniałe owoce swoim kształtem przypominają ośmioramienną gwiazdę. W każdym ramieniu znajduje się nasiono. Badian ma słodko-korzenny smak i aromatyczny zapach.

Anyż gwiazdkowy występuje przede wszystkim jako przyprawa, ale wykorzystywany jest również w medycynie naturalnej. Używany jest jako środek wzmacniający i rozkurczowy, łagodzi bóle reumatyczne, pobudza apetyt, reguluje trawienie. Ma właściwości moczopędne, przeciwgrzybiczne i antybakteryjne.

Anyż gwiazdkowy najszersze zastosowanie ma w kuchni orientalnej. Używany jest do duszonych potraw mięsnych: wieprzowiny, cielęciny i drobiu. Urozmaica smak deserów: ciast, ciasteczek i cukierków. Nadaje aromatu kompotom, syropom, herbatom i grzanym winom. Tę niezwykle aromatyczną przyprawę należy stosować z umiarem. Już jedna gwiazdka potrafi zmienić smak potrawy. Można wykorzystać cały owoc lub proszek otrzymany z utartych w moździerzu gwiazdek. Świetnie łączy się z innymi przyprawami korzennymi.

 

Anyż dobrze komponuje się z rybami i owocami morza, warzywami korzeniowymi, kasztanami, figami i jabłkami. Doskonale się sprawdzi jako dodatek do zup nadając im ciekawy smak. Zupa marchewkowa z anyżem i nasionami kopru włoskiego, zupa z granatów z anyżem lub bouillabaisse.

 

Anyż to również dekoracja. Gwiazdkowy kształt sprawia, że przepięknie wygląda w przygotowanych daniach. Pomalowane złotą lub srebrną farbą gwiazdki, rozrzucone na biesiadnym stole nadają przyjęciu elegancki, wytworny charakter.
 

 

Z dodatkiem anyżu produkuje się znane alkohole. 

• Anisette lub Anis, to likier o smaku anyżu, który jest spożywany w większości krajów śródziemnomorskich. Likier pochodzenia francuskiego o zawartości alkoholu jest produkowany z likierów korzennych na bazie anyżu, oliwki anyżowej z dodatkiem aromatu kopru, goździków, bądź kolendry. Alkohol jest często używany z barach jako składnik koktajli. 
• Sol y sombra to napój alkoholowy (digestif) podawany po obiedzie lub śniadaniu, składający się w równych częściach z brandy i słodkiego anyżu podawanego w kieliszku do brandy. Jest on popularny w Madrycie i całej Hiszpanii. 
• Absynt to napój spirytusowy o smaku anyżu, wytwarzany z kilku roślin, w tym kwiatów i liści Artemisia absinthium („wielkiego piołunu”), wraz z zielonym anyżem, słodkim koprem włoskim i innymi ziołami leczniczymi i kulinarnymi. Absynt tradycyjnie ma naturalny zielony kolor, ale może być również bezbarwny. Absynt został stworzony w kantonie Neuchâtel w Szwajcarii pod koniec XVIII wieku przez francuskiego lekarza Pierre'a Ordinaire'a.
• Sambuca to bezbarwny, pochodzący z Włoch likier anyżkowo-ziołowy. Jest produkowany na bazie kwiatów czarnego bzu (wł. Sambuco), anyżu gwiaździstego, kopru włoskiego, lukrecji oraz soków.

>

>

Korzenny napój cytrynowo-truskawkowy

.

Składniki na 2-3 osoby:

• 1 torebka czarnej herbaty
• 3 szt. anyżu gwiazdkowego
• 1 cytryna
• mała laska cynamonu
• 4 truskawki
• cukier do smaku

Przygotowanie:

1. W czajniczku zaparzyć herbatę. Dodać laskę cynamonu i anyżek gwiazdkowy.
2. Cytrynę sparzyć, pokroić w cząstki.
3. Truskawki umyć i pokroić w plasterki.
4. Łączymy wszystkie składniki. Dodajemy cukier według uznania.

Napój można podawać gorący lub schłodzony, najlepiej w naczyniu szklanym, wtedy ciekawie prezentują się rozpływające barwy truskawek, herbaty i cytryny.

 

>

Zupa z pestek granatu z anyżem

.

Składniki:

• 1 szklanka pestek granatu
• 1 szt. anyżu gwiazdkowego
  
• 1 szklanka soku z granatów
• 2 szklanki wody
• 1/2 szklanki ryżu
• 2 jabłka 
• 2 pomarańcze
  
• 1 łyżka cukru (jeśli sok jest niedosładzany)
  
• 1 łyżka mleczka kokosowego

Przygotowanie:

1. Do garnka wlewamy wodę, sok z granatu, dodajemy pestki granatu i doprowadzamy do wrzenia.
2. Obrane jabłka kroimy w grubą kostkę, pomarańcze obieramy ze skóry i kroimy w półplasterki. Jabłka i pomarańcze dodajemy do zupy.
3. Do garnka dodajemy ryż, cukier i gotujemy na wolnym ogniu, aż ryż zrobi się miękki. Pod koniec gotowania dodajemy gwiazdkę anyżu. 
4. Zupę doprawiamy mleczkiem kokosowym. Podajemy ozdobioną pestkami granatu.

.
 

 

Bazylia

Bazylia (Ocimum basilicum) - jest rośliną jednoroczną z rodziny wargowatych, zwana też bazylią wonną. Pochodzi z Indii. Uprawiana na całym świecie, głównie dla jej wyraźnego smaku i aromatu. Jest wiele odmian bazylii m. in. cynamonowa, cytrynowa, tajlandzka purpura. Liście bazylii różnią się, oprócz smaku i zapachu, kolorem - białe, zielone, czerwone i purpurowe.

Bazylia jest zielem o przyjemnym, intensywnym zapachu i korzennym, słodko-pikantnym smaku. Lubi rosnąć w nasłonecznionym miejscu, osłoniętym od wiatru. Nadaje się do uprawy w doniczkach.

W kuchni najczęściej używa się świeże liście. Pod tą postacią jest doskonała w sałatkach i surówkach. Nadaje przyjemny zapach duszonym warzywom, zupom, farszom i potrawom z makaronu. Doskonała jako dodatek do dań z ryb i drobiu, twarogu i jaj. Szczególnie pasuje do potraw z pomidorów. Bazylia najbardziej popularna stała się w kuchni śródziemnomorskiej. Znane dania, którego podstawą jest bazylia, to włoskie pesto, salsa verde i sałatka Caprese.

Bazylia posiada właściwości uspakajające, przeciwbakteryjne i przeciwzapalne. Poprawia trawienie i ułatwia przyswajanie pokarmu. Powszechnie uważa się, że bazylia działa przeciwdepresyjne, poprawia nastrój i dodaje sił.

Sałatka Caprese pochodzi z regionu Kompania w południowych Włoszech. Przyrządza się ją z pokrojonych w plastry pomidorów i mozzarelli, położonych na przemian, oraz z liści bazylii. Całość polewa się sosem z oliwy z oliwek. Zestaw kolorów ma odzwierciedlać włoską flagę.

 

 

Sałatka Caprese

Składniki:

• 1 kulka sera mozzarella
• 2 pomidory
• świeże listki bazylii
• 5 sztuk czarnych oliwek
• 2 łyżki oliwy z oliwek
• 1 łyżka białego octu balsamicznego
• sól, pieprz,
• 1/2 łyżeczki cukru

Przygotowanie:

1. Mozzarellę i pomidory kroimy w plasterki i układamy na talerzu na przemian
2. Listki bazylii odrywamy od gałązek i dodajemy do pomidorów i mozzarelli
3. Przyrządzamy sos: łączymy ocet z cukrem, solą, pieprzem, i ucieramy do chwili aż całkowicie się rozpuszczą, dodajemy oliwę z oliwek
4. Sałatkę polewamy sosem, ozdabiamy oliwkami pokrojonymi w plasterki

Biała kukurydza

Biała kukurydza - uprawiana w wielu krajach Ameryki Północnej i Środkowej. Największe uprawy występują w USA: Teksasie, Nebrasce, Illinois i Iowa, oraz w całym Meksyku. O Meksyku mówi się, że jest bardziej biały, niż żółto-kukurydziany. Meksyk jest też jednym z czołowych importerów białej kukurydzy. 

Według starożytnych legend meksykańskich kukurydza została podarowana Ziemi przez bogów i jest rośliną uprawną podtrzymującą życie. Biała kukurydza jest powszechnie używana w Meksyku do produkcji tortilli, tamales, chleba kukurydzianego, mąki kukurydzianej i bardziej kreatywnych potraw, takich jak lody, ciasta i puddingi. Meksyk jest również znany z festiwali kukurydzy. W Jala, małym miasteczku w meksykańskim stanie Nayarit, biała kukurydza ma swoje święto, są to pierwsze dwa tygodnie sierpnia. Podczas festiwalu wybierana jest najdłuższa kolba kukurydzy.

Częścią jadalną białej kukurydzy są nasiona znajdujące się na kolbach, które są ukryte wśród kilku warstw liści i kłosów przypominających włosy. Ich barwa jest biała, o słodkim smaku, bardziej twarda niż nasiona kukurydzy żółtej. Ziarna białej kukurydzy mają delikatną, soczystą i chrupiącą konsystencję, gdy są dojrzałe, ze względu na wysoką zawartość cukru, ale w miarę starzenia się ziarna przekształcają swój cukier w skrobię, tworząc twardszą, chrupiącą i gęstszą konsystencję. Ziarna mają również białą lub kremową powierzchnię i białe wnętrze. Biała kukurydza będzie miała różną konsystencję i smak, w zależności od odmiany, ale ziarna są na ogół łagodne, słodkie i delikatnie orzechowe. 

 

zdjęcie Wikipedia
 

 

Uprawa białej kukurydzy jest znacznie trudniejsza, niż uprawa żółtej. W wymaga ona pewnej izolacji w procesje swojego rozwoju, a to oznacza, ze wokół plantacji z białą kukurydzą nie może rosnąć kukurydza o innym kolorze. Zebrane dojrzałe ziarna są czyszczone i suszone, a następnie dostarczane do zakładów przetwórczych.

Ziarna białej kukurydzy posiadają znaczne ilości skrobi. Są bogate w witaminy z grupy B, witaminy C, D, E, A i K, minerały, sole potasu, fosforu, żelaza, miedzi, magnezu, selenu i cynku. Biała kukurydza jest dobrym źródłem błonnika. Ziarna wzmacniają układ odpornościowy, działają stymulująco na przewód pokarmowy, chronią organizm przed wolnymi rodnikami, dobrze koją nasze nerwy.

Białą kukurydzę można piec, smażyć, gotować na parze, gotować i grillować. Jest niezwykle wszechstronna i może być wykorzystana w prawie każdym przepisie na kukurydzę. Ziarna można dodać do sałatek, zmieszać z warzywami, połączyć z makaronem. Puree z kukurydzy są doskonałym dodatkiem do mięs. Można je również dodawać do pizzy, dipów, zup warzywnych lub mięsnych. Biała kukurydza może być również suszona i zmielona do wykorzystania jako panierka, mąka lub skrobia. Mąka otrzymywana z białej kukurydzy jest składnikiem produktów takich jak tortille, tacos, tostados, chipsy i płatki kukurydziane. Można je również dodawać do babeczek, ciast, herbatników i chleba.

 

Całą kolbę można grillować, nadając jej wędzonego smaku, lub można ją gotować lub gotować na parze. Biała kukurydza dobrze komponuje się z ziołami, takimi jak bazylia, pietruszka, mięta i kolendra. Dobrze łączy się z zielonym groszkiem, dynią, fasolą, grzybami, pomidorem, papryką, żółtym serem, mięsem: wieprzowiną, wołowiną i drobiem oraz rybami i owocami morza. Pasują do niej sosy na bazie oliwy, majonez oraz sosy pomidorowe, przeciery i ketchup. 

 

zdjęcie Wikipedia
 

 

Cacahuazintle jedna z meksykańskich odmian kukurydzy, odznaczająca się dużymi kolbami i delikatnymi białymi ziarnami. Ziarna po poddaniu ich procesowi nixtamalizacji służą do wyrobu wielu potraw, takich jak tortilla, tamale, pinole, pozole. Słowo pozolli od którego wzięło swoją nazwę pozole znaczy dosłownie "pienisty" i prawdopodobnie związane jest z pianą powstającą podczas nixtamalizacji tej odmiany kukurydzy. Biała kukurydza czyli suszone ziarna specjalnych odmian kukurydzy Cacahuazintle gotowane w wodzie z dodatkiem wapna - wykorzystywane m.in. do przygotowania meksykańskiej zupy pozole. Pozole to rodzaj zupy meksykańskiej z dodatkiem mięsa wieprzowego lub drobiowego. Cechą charakterystyczną tego dania jest to, że ziarna kukurydzy są uprzednio gotowane przez kilka godzin w słabym roztworze wapna, co sprawia, że ziarna tracą włóknistą otoczkę, uwalniając składniki odżywcze.

 

Świeża kukurydza biała powinna być trzymana w łusce i przechowywana w plastikowej torbie przez kilka dni. Jeśli kukurydza została zakupiona bez łuski, przechowujemy ją w plastikowej torbie w lodówce do trzech dni. W sprzedaży znajdziemy kukurydzę białą w puszce oraz zmieloną mąkę kukurydzianą. 

Sałatka konfetti

Składniki:

• 1/2 szklanki białej kukurydzy*
• 1/2 szklanki żółtej kukurydzy*
  
• 1/2 szklanki czerwonej fasoli*
• połowa zielonej papryki
• połowa czerwonej papryki 
• 6 pomidorków koktajlowych
• 1 mała cebula
  
• 2 łyżki oleju
• 2 łyżki octu balsamicznego
  
• 1 łyżeczka miodu

* kukurydza i fasola z puszki doskonale nadają się do sałatki. Czas przygotowania jest wówczas zdecydowanie krótszy.

Przygotowanie:

1. Gotujemy w osobnych garnkach białą kukurydzę i czerwoną fasolę. Gotujemy w osolonej wodzie do momentu, aż produkty będą miękkie. Odcedzamy i łączymy.
   
2. Przygotowujemy sos: łączymy olej z miodem i octem balsamicznym.
3. Paprykę i cebulę kroimy w drobną kostkę, pomidorki przekrawamy na pół lub w plasterki.
   
4. Wszystkie składniki ze sobą mieszamy, polewamy sosem i podajemy ze świeżą bagietką.

 

Czarno-biała sałatka z kukurydzy i fasoli

Składniki:

• 1 szklanka białej kukurydzy
• 1 szklanka czarnej fasoli
• 4 łyżki oleju
• 1 łyżeczka ostrej musztardy
• 1 łyżka miodu
• sok z 1 cytryny

Przygotowanie:

1. Gotujemy w osobnych garnkach białą kukurydzę i czarną fasolę. Gotujemy w osolonej wodzie do momentu, aż produkty będą miękkie. Odcedzamy i łączymy.
   
2. Przygotowujemy miodowy sos: łączymy olej z miodem, musztardą i sokiem z cytryny.
3. Sałatkę polewamy sosem i podajemy ze świeżą bagietką.

 

Borówka czernica, czyli czarna jagoda

Borówka czernica (Vaccinium myrtillus) - ma wiele nazw: czarna jagoda, czernica, czarna borówka. Roślina, z rodziny wrzosowatych, występująca a całej Europie. Rośnie także w Ameryce Północnej i w Azji.
Borówka czernica jest niewielką krzewinką wysokości 15-30 cm rosnącą pospolicie w lasach. Tworzy charakterystyczne skupiska. Łodyga sztywna, zielona, wzniesiona ku górze. Występuje w stanie dzikim w całym kraju, w lasach mieszanych i borach iglastych. Gałązki ostrokanciaste, liście cienkie, zielone. Kwiaty pojawiają się w kwietniu i w maju.

Owocem jest jadalna, mięsista jagoda o ciemnogranatowym kolorze z niebieskim nalotem.
Dobre świeże jagody są suche w dotyku. Zawierają witaminy: A, z grupy B, witaminę C oraz sole mineralne. Jagody to naturalny lek na kłopoty z żołądkiem. Liście zapobiegają biegunce, antyseptycznie, przeciwgorączkowo.
Każdy z nas choć raz wybrał się do lasu na jagody. To jedna z przyjemniejszych letnich wypraw.
Jagody najsmaczniejsze są prosto z krzaka, jedzone na surowo. Prawdziwym przebojem są pierogi z jagodami, drożdżowe bułeczki jagodzianki i wszelkiego rodzaju przetwory: dżemy, marmolady, konfitury.

  Koktajl jagodowy

Składniki:

1 szklanka jagód
1 szklanka mleka
1/2 szklanki jogurtu
1 łyżeczka cukru

Przygotowanie:

Mleko z jogurtem połączyć, dodać cukier i połowę jagód. Wszystkie składniki razem zmiksować. Do szklanki wsypać pozostałe jagody i uzupełnić koktajlem jagodowym.
Wstawić do lodówki i schłodzić.

Jagody są wdzięcznym dodatkiem do wszelakich deserów. Poniżej przedstawiam jedno z moich ulubionych ciast. Łatwe w wykonaniu i przepyszne.

Kruche ciasto z jagodami

Składniki:

• 100 g masła
• 50 g cukru
• 1 jajko
• 150 g mąki
• 1 łyżeczka cukru waniliowego
• 250 g sera mascarpone
• 100 g kremówki
• 2 szklanki czarnych jagód
• 1 łyżeczka startej skórki z cytryny

Przygotowanie:

1. Składniki na ciasto (masło, cukier, jajko, mąka, cukier waniliowy) połączyć i dokładnie wymieszać, zagnieść i włożyć do lodówki na 60 minut.
2. Piekarnik nagrzać do 180 stopni C. Ciastem wyłożyć okrągłą formę. Przykryć pergaminem, obciążyć suszoną fasolą i piec około 15 minut.
3. Po upieczeniu usunąć pergamin i fasolę. Piec jeszcze ok. 10 minut. Ostudzić.
4. Do sera mascarpone dodać startą skórkę z cytryny, śmietanę kremówkę i łyżkę cukru. Delikatnie wymieszać.
5. Przygotowanym krem mascarpone równomiernie rozsmarować spód ciasta. Na wierzchu ułożyć jagody i polać sosem jagodowym (zagotować 1 szklankę jagód, 1/4 szklanki wody, 1 łyżkę cukru i gotować przez 5 minut, aż jagody zaczną pękać).