Imbir

Imbir (Zingiber officinale) - bylina pochodząca z południowo-wschodniej Azji. Wspomina ją w swojej książce Marco Polo. O imbirze pisał też chiński filozof Konfucjusz i grecki lekarz Dioscorides. Do Europy imbir został przywieziony przez kupców arabskich. W średniowieczu był przedmiotem handlu między Europą i Azją. Obecnie jest uprawiany w Indiach, zachodniej Afryce, Ameryce Środkowej oraz w Azji. Najwyższej jakości gatunki pochodzą z Jamajki. Największymi producentami są Nigeria, Sierra Leone, Malezja, Japonia, Chiny, Indie i Brazylia.

Z bulwiastych kłączy wyrastają lancetowate liście, przypominające trzcinę. Rozgałęzione i nieregularne korzenie dochodzą do 50 cm długości. Zewnętrzna powłoka korzenia ma barwę beżową lub jasnobrązową, wewnątrz miąższ jest jasny, lekko żółtawy. Kłącze imbiru, w zależności od sposobu obróbki, występuje jako nie obrany czarny tzw. lombardzki, oraz biały tzw. bengalski.

Niedojrzałe kłącza i bulwy podziemne mogą być krystalizowane, kandyzowane lub zalewane syropem. Dojrzałe bulwy używane są zarówno świeże, jak i suszone.

Przyprawa ma silny, specyficzny aromat, przypominający zapach cytryny. Smak imbiru jest ostry, palący, korzenny. Swój aromat imbir zawdzięcza olejkom lotnym. Ponadto zawiera proteiny, tłuszcze, błonnik, wapń, żelazo, magnez, cukry i żywice. Wszystkie te substancje sprawiają, że imbir ma cudowne właściwości lecznicze. Ułatwia trawienie, łagodzi mdłości i zapobiega wymiotom (m. in. w chorobie lokomocyjnej), działa rozkurczająco, leczy przeziębienia, migrenę, łagodzi bóle miesiączkowe i działa przeciwobrzękowo. Zwiększa koncentrację i polepsza krążenie krwi. 

Zastosowanie w kuchni imbiru jest ogromne. Jest znakomitą przyprawą do zup, sosów oraz potraw mięsnych, wieprzowiny, baraniny, dziczyzny. W postaci sproszkowanej przyprawiamy nim flaki, pasztety i pierniki. Surowy, świeży imbir pokrojony w plastry lub starty na tarce nadaje pikantności owocom morza, rybom, potrawom z ryżem i warzywom. Używa się go do marynowania ogórków i dyni. Przyprawia się nim potrawy słodkie, herbatniki, ciasta, pierniki, sałatki owocowe i kompoty. Imbirem aromatyzujemy poncze i grzane piwa. W kuchni indyjskiej jest składnikiem curry i masala. Ginger, czyli imbir, jest bardzo lubianą przyprawą w Anglii. Najbardziej popularne użycie imbiru to piwo imbirowe, ciasteczka imbirowe i puddingi.

Marynowany imbir, różowy i biało-kremowy, jest dodatkiem podczas jedzenia sushi. Między kolejnymi rodzajami sushi zaleca się spożywanie marynowanego imbiru, który oczyszcza kubki smakowe i pozwala delektować się kolejnym smakiem.

Świeży imbir najlepiej przechowywać w lodówce. Łatwy sposób obierania imbiru, to zeskrobanie beżowej skórki za pomocą łyżeczki do herbaty. Imbir kandyzowany i marynowany przechowujemy w ciemnym i suchym miejscu.

Roślina jest stosowana jako afrodyzjak.

 

Kasza jęczmienna z suszonymi owocami i imbirem

Składniki:

• 100 g kaszy jęczmiennej
• 4-5 plasterków imbiru
• 1 łyżka suszonej żurawiny
• 1 łyżka rodzynek
• 1 łyżka pokrojonych drobno suszonych fig
• 2 owoce kiwi
• 2 łyżki miodu
• 2 łyżeczki soli
• pestki owocu granatu  i listki melisy do dekoracji

Przygotowanie:

1. Kaszę i imbir gotować w osolonej wodzie około 15 minut. Woda powinna lekko przykrywać kaszę.
2. Pod koniec gotowania dodać żurawinę, rodzynki, figi i obrane ze skórki, pokrojone w plasterki kiwi.
3. Kiedy kasza wciągnie całkowicie wodę należy dodać miód. Delikatnie wymieszać i wyjąć plasterki imbiru. Do małych foremek przełożyć kaszę i pozostawić do ostygnięcia.
4. Podane danie udekorować pestkami granatu i listkami melisy.

 

Pietruszka

Pietruszka zwyczajna (Petroselinum crispun) - gatunek rośliny dwuletniej z rodziny selerowatych, osiągająca wysokość do 1,5 m. Jako przyprawa i roślina lecznicza była znana już starożytnym Grekom i Rzymianom. Pochodzi z obszaru śródziemnomorskiego, gdzie rosła w stanie dzikim. Od Greków i Rzymian przejęli ją Iberowie, Gallowie, Germanie i Słowianie. W Polsce przyjęła się natychmiast, i stała się tak bardzo popularna, że właściwie nie ma domu, gdzie by jej nie używano.

W dzisiejszych czasach pietruszka zwyczajna uprawiana jest na całym świecie. Pietruszka lubi żyzną glebę, miejsce słoneczne lub częściowo cieniste. Nasiona pietruszki wschodzą bardzo powoli. Jako roślina dwuletnia, pietruszka w pierwszym roku tworzy przyziemną rozetę liści oraz spichrzowy korzeń. W drugim roku wyrasta łodyga, która osiąga wysokość 50-90 cm. Istnieje wiele odmian: pietruszka zwyczajna, karbowana, korzeniowa, naciowa. Pietruszka z karbowanymi liśćmi jest popularna przy ozdabianiu potraw. Pietruszka zwyczajna z płaskimi liśćmi jest bardziej aromatyczna, liście ma delikatniejsze, miękkie i drobniejsze.



Kwiaty pietruszki pojawiają się w okresie od czerwca do sierpnia. Są drobne, koloru zielonożółtego, zebrane w baldachy z 10 do 20 szypułek. Korzeń ma kształt palowy, najczęściej barwy białej, o twardym miąższu.

Częścią jadalną pietruszki jest zarówno korzeń, jak i części zielone. W medycynie ludowej wykorzystywany jest również olejek otrzymywany z rośliny. Pietruszka jest naturalnym źródłem karotenu (prowitaminy A), witamin B1, B2 i C, zawiera spore ilości żelaza i innych minerałów. Zawiera dużo chlorofilu. Dużo związków mineralnych występuje w korzeniach, a jeszcze więcej w nasionach.

Nasiona pietruszki zwyczajnej są głównie wykorzystywane, jako środek pobudzający trawienie oraz łagodzący wzdęcia i gazy. Korzeń pietruszki zwyczajnej działa jako środek moczopędny, ma właściwości antyseptyczne. W farmacji korzenie wykorzystywane są do produkcji wywarów i herbatek leczniczych. Z owoców przyrządza się wywary, herbatki lecznicze i nalewki.

Pietruszka ma zapach korzenny, słodkawy i lekko cierpki. Najczęściej jest składnikiem zup, wchodzi w skład włoszczyzny. Korzeń pietruszki ma zastosowanie do przygotowania potraw z warzyw, różnych sałatek i wywarów mięsnych. Korzeń gotuje się w zupach i innych potrawach od początku ich przygotowania. Silnie pachnące liście pietruszki służą do przyprawiania wielu potraw. Drobno posiekaną natką należy posypywać gotowe już potrawy, bezpośrednio przed podaniem. Liśćmi i korzeniem przyprawia się gotowane ryby, owoce morza, dziczyznę, potrawy z ziemniaków. Świeże liście dodaje się do sałatek, do musów warzywnych, mięsnych i dipów. Natka pietruszki jest głównym składnikiem, wraz z kaszą kuskus, libańskiej sałatki Tabbouleh.

Olejek pietruszkowy z liści oraz nasion jest używany na skalę przemysłową do przyprawiania konserwowanego mięsa, do sosów, marynat oraz zup.

Tabbouleh

libańska sałatka z kaszy kuskus

Składniki:

• 250 g kaszy kuskus
• 5 łyżek posiekanej natki pietruszki
• 3 pomidory
• 1 cebula
• 1 ogórek
• 1 czerwona papryka
• 1 ząbek czosnku
• 1 łyżka posiekanej mięty
• 3 łyżki oliwy z oliwek
• 3 łyżki soku z cytryny
• 1/2 łyżeczki cukru
• sól i pieprz

Przygotowanie:

1. Kuskus przesypać do salaterki i zalać osoloną wodą tak, aby poziom wody przekraczał o pół centymetra poziom kaszy i odstawić na kilka minut. Rozdrobnić widelcem i jeszcze odczekać 2 minuty.
2. Do gotowej kaszy dodać pokrojone drobno pomidory, ogórek, cebulę i paprykę. Dodać łyżkę mięty, posiekaną natkę pietruszki i rozgnieciony ząbek czosnku.
3. Przygotować sos z soku z cytryny, oliwy z oliwek, cukru, soli i pieprzu.
4. Wszystkie składniki sałatki delikatnie wymieszać, połączyć z sosem. Wstawić do lodówki na godzinę.
5. Sałatkę podawać schłodzoną jako przystawkę lub danie jarskie.

Kolendra

Kolendra (Coriandrum L.) - gatunek rośliny jednorocznej należącej do rodziny selerowatej. Pochodzi ze wschodnich terenów basenu Morza Śródziemnego. Pierwsze zapisy o kolendrze znajdujemy w Starym Testamencie. Roślina była stosowana już w starożytnym Rzymie i Grecji, stamtąd rozpowszechniła się w całej Europie. W naturalnym środowisku można ją spotkać rosnącą dziko na kamiennych zboczach, przede wszystkim w ciepłym klimacie, choć pojawia się również w chłodniejszych miejscach. W Europie kolendra uprawiana jest, na szerszą skalę, w Niemczech, Holandii i Anglii. Uprawa jej nie jest pracochłonna, a plony są bardzo obfite. Kolendra lubi lekką, dobrze przepuszczalną glebę, zasobną w wapń i stanowisko słoneczne. Młode rośliny wymagają dużej ilości wody, natomiast dojrzewaniu owoców sprzyja suche i gorące lato.

Kolendra, kolendra siewna, kolender, pieprz polski, koper pluskwiany, to nazwy tej samej rośliny, którą cenimy nie tylko jako przyprawę, ale również jako roślinę o właściwościach leczniczych. Kolendra jest rośliną osiągającą 30-50 cm, ale dorastającą czasami do 70 cm. Drobne kwiaty, białe lub lekko różowe, zebrane są w baldachy. Roślina kwitnie od czerwca do sierpnia. Po przekwitnięciu pojawiają się owoce o silnym aromacie. Jest rośliną miododajną, silny olejek zwabia pszczoły. Kolendra ma liście jasnozielone, lekko karbowane, faliste, przypominające liście pietruszki.

Owoce kolendry zawierają olejki lotne, tłuszcze, cukry, związki białkowe, witaminę C i garbniki. Kolendra działa wiatropędnie, pobudza wydzielanie soku żołądkowego, wzmaga łaknienie.

Olejek otrzymany z nasion ma właściwości przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, przeciwgrzybiczne i przeciwzapalne. Kolendra działa uspakająco i zmniejsza zły cholesterol. Nie zawiera kalorii, tak więc jest ulubioną przyprawą dla wszystkich dbających o linię.
Olejek lotny wykorzystywany jest w przemyśle farmaceutycznym i kosmetycznym. Jest dodatkiem do lekarstw, poprawia ich smak i zapach. Roztwór wodny z dodatkiem olejku używa się do płukania jamy ustnej.

Kolendra siewna ma wiele zastosowań w kuchni. Świeże listki kolendry są popularną przyprawą w kuchni azjatyckiej, meksykańskiej, hinduskiej, amerykańskiej, marokańskiej, hiszpańskiej i portugalskiej. Najsmaczniejsze są młode listki zerwane przed jej kwitnieniem. można je wykorzystać do sałatek, potraw mięsnych i rybnych, do sosów, zup i dressingów. Zioło dobrze pasuje do ryżu, salsy, potraw curry. Zielone listki kolendry dodajemy do potraw w ostatniej chwili, wtedy mają najwięcej walorów smakowych.

Nasiona kolendry wykorzystujemy w całości lub zmielone. Dodajemy je do kiszonek, zup, smażonych i pieczonych mięs oraz do produkcji wędlin. Przyprawia się nimi kapustę, pasztety, zupy i sosy. Dodaje do pierników, ciasteczek i pieczywa. Kolendra jest używana do produkcji likierów i niektórych gatunków piw. Olejek z kolendry wchodzi w skład esencji spożywczych używanych m.in. do cukierków i gum do żucia.

Sproszkowana kolendra jest składnikiem wielu popularnych mieszanek przyprawowych. W kuchni azjatyckiej wykorzystywane są również łodygi i korzenie kolendry. Nadają smak zupom i potrawom mięsnym.

Kotlety z kolendrą i parmezanem

Składniki:

• 600 g karkówki lub łopatki bez kości
• 1 cebula
• 1 jajko
• 1 łyżka startego parmezanu
• 150 g tartej bułki
• 15 g nasiona kolendry
• sól, pieprz
• tłuszcz do smażenia

Przygotowanie:

1. Umyte mięso zmielić wraz z cebulą, dodać jajko, 3 łyżki tartej bułki, 1 łyżkę startego parmezanu oraz drobno rozgniecione nasiona kolendry.
2. Wszystkie składniki dokładnie wymieszać, doprawić solą i pieprzem.
3. Formować z masy owalne kotlety, obtaczać w pozostałej bułce tartej i smażyć z każdej strony po 6-8 minut.

Kabaczek

Kabaczek (Cucurbita pepo) - odmiana dyni zwyczajnej. Warzywo, pochodzi z Ameryki Północnej lub Południowej. Ma podłużne, maczugowate owoce o zielonej lub żółtej barwie, w lekko nakrapiane jasne plamki. 

 

Pomimo, że cukinia i kabaczek to ten sam gatunek, to w Polsce roślina uprawiana jest pod obiema nazwami. Potwierdzenie błędnej tezy, że są to zupełnie inne gatunki rośliny dopełnia fakt, że warzywo w różnym okresie wzrostu, na różnym etapie dojrzewania i o innych porach dojrzewania różni się od siebie dość znacznie. Powszechnie przyjęło się, że cukinia pojawiająca się wiosną, latem jest delikatniejsza, zwykle nieco mniejsza, słodsza, bez twardych, dużych pestek, żółta i zielona. Taka cukinia jest delikatna, słodkawa. Kabaczek, to nazwa dojrzałej cukinii, znacznie większej z pestkami, wyglądem przypominający maczugę, ale również zielonej lub żółtej, żółto-pomarańczowej. 

 

Kabaczek po przekrojeniu przypomina ogórka. Najsmaczniejsze są owoce o długości 20 cm. Kabaczek należy do warzyw niskokalorycznych, zawiera dużo karotenu oraz witaminy B1, B2, PP i K oraz wapń, potas, żelazo i magnez. Działa odkwaszająco i wspomaga przemianę materii.

Zastosowanie kabaczków w kuchni jest szerokie, podaje się je na surowo, smażone, pieczone, duszone, gotowane. Najpopularniejsze są kabaczki nadziewane farszem mięsnym i warzywnym. Z kabaczka możemy przygotować domowe leczo, kabaczkowe przekąski, kremowe zupy, bigos i potrawkę. Z kabaczka doskonałe są smażone placki. Możemy również przygotować kabaczki marynowane, z czosnkiem, zielem angielskim, cukrem i koperkiem lub z dodatkiem papryki.

 

POTRAWKA Z KABACZKA

Składniki:

• 1 kabaczek
  
• 2 cebule 
• 1 mały por
  
• 1 żółta papryka
  
• 3 ziemniaki
• 30 dag kiełbasy zwyczajnej 
• 1/2 l bulionu warzywnego
  
• olej
• sól i pieprz 

Przygotowanie:

1. Kabaczek obieramy ze skóry, wydrążamy z niego środek i kroimy w dużą kostkę. Również w dużą kostkę kroimy obrane ziemniaki.
   
2. Cebulę kroimy w piórka, por w drobne plasterki, a paprykę pozbawiamy pestek i kroimy w paski.
3. Kiełbasę pokrojoną w plastry obsmażamy na oleju około 10 minut.
4. Wszystkie składniki wkładamy do garnka, zalewamy bulionem, doprawiamy solą i pieprzem, dusimy pod przykryciem około 40 minut. 
5. Gotową potrawę podajemy ze świeżą bagietką.
   

 

 

Czarnuszka

Czarnuszka (Nigella L.) - jednoroczna roślina z rodziny jaskrowatych, pochodząca prawdopodobnie z zachodniej Azji (Irak, Turcja) lub Europy Południowej. Zahaczamy też o Afrykę, bowiem źródła historyczne podają również, że nasiona czarnuszki znaleziono w różnych miejscach w starożytnym Egipcie, w tym w grobowcu Tutanchamona. Występuje kilka gatunków czarnuszki uprawnej m.in. czarnuszka siewna (Nigella sativa), całolistna, darmaceńska. W Polsce występuje czarnuszka ogrodowa i polna.

 

zdjęcie Wikipedia

 

Czarnuszka jest bardzo popularna na Bliskim Wschodzie, jako środek leczniczy i jako przyprawa. W kuchni indyjskiej i środkowowschodniej to popularna przyprawa. Dodaje się ją do tadżinów, curry i gulaszy. 

Tadżin, tażin to arabskie naczynie służące do przygotowania dań nad rozżarzonym węglem lub drewnem, rozpowszechnione w kuchniach Maghrebu, zwłaszcza w Maroku. Nazwa tażin odnosi się również do samej potrawy, którą przygotowuje się w tym naczyniu. Potrawy z tażina mogą zawierać mięso, ryby albo występować w wersji wegetariańskiej. Dodatkiem do tażinu jest często chleb khobz. Khobz to odmiana okrągłego, płaskiego, białego chleba charakterystycznego dla kuchni marokańskiej.

 

Czarnuszka siewana w Polsce znalazła również swoje miejsce. Wykorzystywana jest w piekarnictwie i cukiernictwie. Nasionami posypuje się  wytrawne wypieki.

 

 

Owocem jest mieszek zawierający czarne, pachnące korzennie nasiona, który jest dość charakterystyczny. Nasiona czarnuszki siewnej mają korzenno-pieprzowy zapach. Smak nasion jest słodko-gorzki. Z zewnątrz nasiona są czarne i matowe, wewnątrz białe.

 

zdjęcie Wikipedia

 

Nasiona czarnuszki działają przeciwbólowo, przeciwskurczowo, przeciwbakteryjnie, moczopędnie. Poprawiają trawienie i wzmacniają odporność organizmu. Charakteryzują się wysoką zawartością nienasyconych kwasów tłuszczowych. Olejek z tej rośliny używa się do produkcji perfum.

 

Nasiona czarnuszki stosowane były w kuchni staropolskiej między innymi do przyprawiania pieczywa, podpłomyków.W kuchni możemy używać zarówno całych albo zmielonych nasion. Głębszy aromat uzyskamy, kiedy nasiona podprażymy na suchej patelni. Nasiona czarnuszki wzbogacą czatneje i pikle. Doskonale sprawdzą się w sałatkach. Pasują do kalafiora, fasolki szparagowej, brokuła, bakłażana. Ugotowane, upieczone lub grillowane warzywa, posypane nasionami czarnuszki będą miały ciekawy smak i intrygujący wygląd. Czarnuszka świetnie komponuje się z serami, twardymi żółtymi oraz z twarogami. Nasiona dodaje się do kiszonej kapusty i ogórków konserwowych. Z nasion otrzymuje się olej, który jest dodatkiem do niektórych likierów oraz wykorzystywany jest w produkcji niektórych słodyczy.

Ser smażony z czarnuszką

Składniki:

• 500 g sera twarogowego
• 2 łyżki masła
• 1/2 szklanki mleka
• 1 łyżeczka czarnuszki
• 1 ogórek zielony
• 1 pomidor
• 1 czerwona cebula
• sól i pieprz do smaku

Przygotowanie:

1. Twaróg zostawić na 3 dni w przykrytym naczyniu, w temperaturze pokojowej. Ser po 3 dniach stanie się ciągliwy, zacznie w nim zachodzić proces gliwienia (jest to naturalny proces rozkładu białka).
2. Gotowy ser przełożyć na patelnię, dodać masło i mleko, smażyć mieszając, aż ser się stopi. Do sera dodać czarnuszkę, sól i pieprz. Ser zacznie powoli gęstnieć.
3. Ogórek i pomidor pokroić w kostkę. Cebulę obrać i pokroić w plasterki. Warzywa połączyć z serem. Całość jeszcze przez chwilę pozostawić na gorącej patelni.
4. Smażony ser, po ostudzeniu, podawać z pieczywem i masłem.

 

Borówka brusznica

Borówka brusznica (Vaccinium vitis-idaea)) - roślina z rodziny wrzosowatych występująca na półkuli północnej. W Polsce występują trzy jadalne gatunki borówki: borówka czernica, zwana czarną jagodą, łochynia i borówka brusznica. Brusznica jest krzewinką osiągającą do 25 cm wysokości. Owoce brusznicy to małe czerwone kuleczki o smaku gorzko-kwaskowatym, które zawierają glikozydy, kwasy organiczne, witaminy: B1, B2, PP, C. Działają moczopędnie i przeciwbiegunkowo.

 

Z borówki najczęściej przyrządza się dżemy, powidła i soki. Najbardziej popularne są konfitury z borówek i gruszek, używane jako dodatek do mięs.

Gałązki borówki brusznicy tradycyjnie używane są do ozdabiania koszyczków wielkanocnych.

 

Kruche ciasto z czerwonymi owocami

Składniki:

• 10 dag borówki brusznicy
• 15 dag malin
• 15 dag truskawek
• 10 dag porzeczki czerwonej
• 1 galaretka truskawkowa
• 1 szklanka płatków śniadaniowych w polewie miodowej
• 30 dag serka mascarpone
• 1 szklanka mąki pszennej
• 10 dag masła
• 5 dag cukru pudru
• 2 żółtka

Przygotowanie:

1. Przygotowujemy ciasto: z mąki, masła, cukru pudru i żółtek szybko zagniatamy ciasto i wstawiamy do lodówki na około 1 godzinę. Następnie ciasto rozwałkowujemy i wkładamy do przygotowanej formy, wyłożonej papierem do pieczenia. Ciasto pieczemy przez 25 minut w piekarniku nagrzanym do temperatury 200 stopni C.
2. Oczyszczone owoce przez 5 minut gotujemy na małym ogniu. Galaretkę przygotowujemy według przepisu podanego na opakowaniu, rozpuszczając ją w 1 szklance wody, łączymy z owocami i pozostawiamy do stężenia.
3. Wierzch i boki ciasta smarujemy serkiem mascarpone, wylewamy galaretkę z owocami, następnie boki ozdabiamy płatkami śniadaniowymi. Ciasto wstawiamy do lodówki na 3 godziny.

Fasolka szparagowa

Fasolka szparagowa, pochodząca z rodziny motylkowatych, należy do rodzaju fasoli (Phaseolus vulgaris), w której oprócz nasion jada się też całe strąki. Początkowo z roślin strączkowych przyrządzano jedynie potrawy z ich ziarna. Strąki były twarde, z grubymi łykowatymi włóknami, nie nadające się do spożycia. Pod koniec XVIII wieku fasolkę o miękkich, delikatnych strączkach zaczęto uprawiać we Włoszech. Obecnie występuje wiele odmian fasolki szparagowej. Różnią się kolorem, wielkością i długością strąka. Najpopularniejsze są zielone i żółte, ale pojawiają się też odmiany fasolki w kolorze fioletowoniebieskim, które po ugotowaniu stają się ciemnozielone.

Fasolka szparagowa jest lekkostrawna, zawiera wiele witamin i związków mineralnych. W Polsce dużą popularnością cieszy się gotowana fasolka szparagowa polana masłem z bułką tartą. Fasolkę można gotować, zapiekać oraz dodawać do potraw warzywnych i mięsnych. Świeże strąki fasolki należy gotować ok. 10 minut, dłuższe gotowanie powoduje, że traci ona swój ładny kolor.

Pizza z fasolką szparagową

Składniki:

• 300 g mąki pszennej
• 20 g drożdży
• płaska łyżeczka cukru
• 1/2 łyżeczki soli
• 1/2 szklanki wody
• 2 łyżki oliwy
• 20 dag fasolki szparagowej - kolorowej
• 2 czerwone cebule
• 20 g rukoli
• 1 pęczek rzodkiewek
• 3 ząbki czosnku
• 1 szklanka śmietany 30%
• oliwa do smarowania blachy
• sól i pieprz do smaku

Przygotowanie: 

1. Drożdże rozkruszamy, mieszamy z letnią wodą i odstawiamy na kilka minut.
2. Przygotowujemy ciasto na pizzę. Do miski wsypujemy mąkę, sól, cukier, drożdże, wlewamy 1/2 szklanki ciepłej wody i wyrabiamy gładkie ciasto. 
3. Ciasto przykrywamy ściereczką i pozostawimy w ciepłym miejscu, aż podwoi swoją objętość.
4. Oczyszczoną fasolkę gotujemy w lekko osolonej wodzie przez 15 minut.
5. Cebulę i rzodkiewki kroimy w plasterki. 
6. Zagniecione ciasto układamy na blasze posmarowanej oliwą i rozciągamy ciasto nadając mu kształt prostokąta.
7. Ciasto smarujemy oliwą i układamy na nim fasolkę szparagową i cebulę. 
8. Pieczemy w piekarniku w temperaturze 200 stopni C przez 15 minut.
9. Na gorącym cieście układamy rukolę i rzodkiewki.
10. Przygotowujemy sos. Przeciśnięty przez praskę czosnek łączymy z ubitą śmietaną.
11. Pizzę polewamy śmietanowo-czosnkowym sosem. 

 

Omlet z fasolką szparagową

Składniki:

• 20 dag fasolki szparagowej - kolorowej
• 10 dag szynki
• 2 jaja
• 1 łyżka śmietany
• 1 łyżka masła
• sól, pieprz

Przygotowanie:

1. Fasolkę umyć, odciąć końce i ugotować w osolonej wodzie (młodą fasolkę gotujemy ok. 10 minut, starszą ok. 25)
2. Jaja umyć, wbić do miski, dodać szczyptę soli i ubić, dodać śmietanę.
3. Ugotowaną fasolkę szparagową pokroić drobno. Szynkę pokroić w kostkę.
4. Masę jajeczną wlać na masło rozgrzane na patelni, rozłożyć na niej szynkę i fasolkę. Gdy spód się zarumieni, a wierzch lekko zetnie, dosmażyć pod przykryciem.

 

 

  Sałatka z fasolką szparagową

Składniki:

• 20 dag fasolki szparagowej 
• 10 dag boczku
• 2 jaja ugotowane na twardo
  
• 1 czerwona papryka 
• 1 żółta papryka
  
• 1 czerwona cebula 
• 10 rzodkiewek 
• 1 łyżka oleju do smażenia
  
• sól, pieprz, suszone oregano
  

Przygotowanie:

1. Fasolkę umyć, odciąć końce i ugotować w osolonej wodzie (młodą fasolkę gotujemy ok. 10 minut, starszą ok. 25) 
2. Jajka obieramy i kroimy drobno. Paprykę czerwoną i żółtą kroimy w kostkę, a rzodkiewki w plasterki.
3. Boczek kroimy w niewielką kostkę i smażymy na rozgrzanym tłuszczu około 5 minut. Dodajemy fasolkę i pokrojoną w plasterki cebulę.
4. Łączymy wszystkie składniki. Doprawiamy solą i pieprzem. Całość posypujemy oregano.