Kwiaty jadalne

Kwiat jadalny jest nie tylko piękną, pachnącą ozdobą, ale często dodatkiem lub głównym składnikiem potrawy. Tworzy niezwykłą kompozycje na talerzu. Niewiele jest osób, które nie znają lub nie słyszało o nadziewanych kwiatach cukinii, przepiórkach w płatkach róży i konfiturze z kwiatów róży, smażonych w cieście kwiatów robinii akacjowej, lawendowego miodu czy miodu z kwiatów mniszka lekarskiego.

 

Aksamitki, begonie, stokrotki, bratki, nasturcje, floksy, werbeny, chabry, goździki, ogóreczniki, fiołki...  to tylko garstka kwiatów jadalnych, które można suszyć, smażyć, kandyzować lub jeść na surowo. Jako ozdoba są idealne do deserów, ciast, sorbetów, sałatek owocowych. Jako dodatek do potraw wspaniale uzupełniają dania zarówno warzywne, jak i mięsne.

 

Kwiaty jadalne, te najlepsze, oczywiście z własnej uprawy, ale również możemy korzystać ze zbiorów, które pochodzą ze sprawdzonego źródła. Wtedy mamy pewność, że nie były nawożone, ani pryskane odżywkami, pestycydami lub innymi chemikaliami. Nie zbieramy kwiatów rosnących przy drogach, ani w parkach, są zanieczyszczone. Kwiaty muszą być świeże, czyste, bez plam i uszkodzeń. Usuwamy słupki i pręciki. Przed spożyciem należy kwiaty umyć pod bieżącą wodą i delikatnie wysuszyć w papierowym ręczniku. 

 

 

Kwiaty cukinii mają delikatny aromat, piękny żółty, czasami lekko pomarańczowy kolor. Kwiaty cukinii mogą być nadziewane mieszanką mięsa, ryżu, z różnymi przyprawami, orzechami, nasionami. Mogą być smażone lub duszone. W Grecji nadziewa się je białym serem owczym lub kozim, mieszanką ryżu, czasami mięsem i dusi w sosie pomidorowym.

Najprostszą formą podawania kwiatów cukinii, to usmażenie kwiatów w głębokim tłuszczu. Frittella di fiori di zucca, to nic innego jak przygotowanie ciasta naleśnikowego, zanurzanie oczyszczonych kwiatów w cieście i smażenie ich w gorącym tłuszczu. Ciasto może być wzbogacone o wyciśnięty ząbek czosnku, zmiksowanego świeżego pomidora, bazylii lub oregano.

Kwiaty robinii są jadalne. Najbardziej popularny jest miód i kwiaty smażone w cieście. Miód z kwiatów robinii jest delikatny, jasnozłoty, lekko przezroczysty, a kwiaty usmażone w głębokim tłuszczu są chrupiące i słodkie. Z kwiatów można przygotowywać dżemy i marmolady, wyborne galaretki i lody. Drobne płatki robinii sprawdzają się w sałatkach, nadając im oryginalny wygląd i ciekawy smak. Kwiaty namoczone w wodzie z dodatkiem miodu i cytryny są orzeźwiającym, smacznym napojem. Z kwiatów robi się soki, syropy i wina. Otrzymany syrop z robinii pasuje do deserów, jest dodatkiem do ciast i ciasteczek. Płatki kwiatowe można zasuszyć i dodawać  do deserów lub herbaty. 

 

 

Z kwiatów mniszka robi się wino lub po dodaniu sporej ilości cukru uzyskuje się tzw. miodek. Słodki syrop o złotej barwie. Mniszek kwitnie od kwietnia do lipca. Żółty kwiat składa się z wielu płatków, zebranych w koszyczek osadzony na końcu łodygi. Kwiaty mniszka powinno się jeść, gdy są młode i świeże. Są wraz z liśćmi doskonałym dodatkiem do sałatek. Żółte płatki kwiatów pięknie komponują się z ugotowanym białym ryżem.

 

 

 

Świeże, suszone i kandyzowane kwiaty lawendy są ozdobami deserów. Pachnące lawendowe cukierki i ciasteczka cieszą się dużą popularnością. Aromatyzowana herbata z dodatkiem kruchych lawendowych ciasteczek powoduje odprężenie i działa na nas relaksująco. Przez chwilę odnosimy wrażenie jakby czas się zatrzymał. Ciekawy smak ma również lawendowy miód. Ma bursztynowy kolor i delikatny aromat. Można nim słodzić herbatę, dodawać do deserów lub dressingów. Warto samemu przygotować lawendowy cukier. Najprostszy sposób, to przesypanie kwiatów lawendy cukrem kryształem.

Kwiaty nasturcji charakteryzuje lekko pieprzowy, pikantny smak. Smak przypominający rzeżuchę. Płatki kwiatów mają barwę żółtą, pomarańczową, czerwoną, purpurową, niebieską lub zieloną. Często są dwubarwne. Dobrze komponują się z twarogiem i żółtymi serami, ryżem, pasztetami i zapiekankami. Nadają się do sałatek, surówek i kanapek. Pączki nasturcji można marynować, są dobrym zamiennikiem kaparów.

 

Kwiaty begonii bulwiastej są delikatne, chrupiące, o kwaskowatym smaku. Są popularne w Ameryce Środkowej. Begonie swój kwaśny smak zawdzięczają wysokiej zawartości kwasu szczawiowego, dlatego nie powinno się spożywać je w dużych ilościach. Kwiaty mogą mieć barwę białą, żółtą, pomarańczową, morelową, ciemnoczerwoną. Mogą być dwubarwne i cieniowane, gładkie i postrzępione. Idealnie nadają się do dekoracji deserów, sałatek.

 

 

 

Chaber bławatek kwitnie od czerwca do września. Kwiaty o barwie niebieskiej, niekiedy białej lub różowej, najczęściej wykorzystywane są do dekoracji zarówno dań słodkich, jak i wytrawnych. Kwiaty, świeże i kandyzowane, są idealne do deserów, zimnych napojów i herbat. Świeże kwiaty wykorzystujemy do surówek i sałatek. Chabrowy kolor bławatka pięknie wygląda w surówce z pomarańczową marchewką, pestkami dyni i świeżymi kiełkami lucerny.

 

Niebieskie kwiaty ogórecznika mają lekki posmak ogórka. Jadalne płatki są delikatne w smaku. Kwiaty dobrze komponują się w sałatkach. Pasują do twarogów, żółtych serów, szynki, pomidorów. Można je dodawać do duszonych potraw.

 

Najbardziej popularne kwiaty ozdobne wykorzystywane w kuchni to Kwiaty róży, które pięknie pachną i dobrze smakują. Są słodkie i o różnorodnych barwach. Zawierają dużo witaminy C, flawonoidów, olejki eteryczne, glikozydy, karotenoidy. Kwiaty nadają się na dżemy i konfitury. Konfitura z płatków róży jest najpopularniejszym nadzieniem pączków. Z płatków róży przygotowuje się galaretki, smakowe octy, oleje, dressingi, wina, soki, miody, herbaty i syropy. Różę można kandyzować i wykorzystywać do ozdabiania deserów. Nadaje się do potraw słodkich i wytrawnych. Doskonała do mięs, szczególnie do drobiu i dziczyzny.

 

 

Kwiaty bratka mają delikatny, łagodny smak. Są smaczne zarówno świeże jak i suszone. Są dobrym dodatkiem do sałatek i surówek. Zawierają witaminę C i mikroelementy. Kwiaty są jednym ze składników lub ozdobami deserów, zimnych napojów, syropów i herbatek. Duża różnorodność w kolorystyce płatków sprawia, że możemy dodawać je tworząc całą gamę barw. Mamy duże pole do popisu, więc warto to wykorzystać. Spójrzmy poniżej. Dodatek jednego brązowego bratka zmienił danie mięsne na bardzo elegancką potrawę.

 

Kwiaty floksów występują w wielu barwach: białej, żółtawej, różowej, czerwonej, fioletowej, niebieskiej. Każdy kwiat zawiera pięć płatków, które są bardzo delikatne. Kwitną od lipca do września. Jadalne są kwiaty floksa wiechowatego, które mają słodkawo-korzenny smak. Kwiaty świetnie nadają się do dekoracji tortów, ciast i deserów. Są dobrym dodatkiem do sałatek.

 

Kwiaty stokrotki mają lekki orzeźwiający smak. Dodaje się je do sałatek, zup, dipów, deserów, omletów, pieczywa. Doskonale sprawdzają się jako dodatek do herbaty, czy zimnych napojów.  Są źródłem beta-karotenu, olejków eterycznych, flawonoidów i soli mineralnych. Małe kwiatki dodajemy w całości, z dużych odrywamy tylko płatki.

 

 

Kwiaty pelargonii mają delikatny zapach i kwaśny smak. Przybierają różne kolory: czerwony, różowy, bordowy. Czerwone i bordowe płatki barwią potrawę i dzięki temu można je wykorzystać jako naturalny barwnik np. do ryżu i makaronu. Kwiaty są ciekawym dodatkiem do ozdabiania tortów i deserów. Są używane do mięs i sałatek.

 

 

Kwiaty storczyka są bardzo popularne w kuchni azjatyckiej. Jadalne kwiaty storczyka, płatki lub całe kwiaty, są wykorzystywane do dekoracji dań. Kwiaty mają mięsiste płatki o neutralnym smaku. Pięknie prezentują się na tortach i deserach. Nadają danią wyrafinowanego, oryginalnego wyglądu. Trzeba pamiętać, że nie wszystkie odmiany storczyków są jadalne.

 

Kwiaty szczypiorku, czosnku, pora i cebuli są bardzo aromatyczne, mają ostry zapach i smak. Kwitną od maja do sierpnia. Kwiaty cebuli i pora wytwarzają pęd kwiatowy zakończony kulistym baldachem, który złożony jest z białych, różowobiałych, drobnych kwiatków. Kwiaty czosnku zebrane w kulisty kwiatostan, składają się z nielicznych białych lub jasnoróżowych kwiatów, które wyrastają na długich szypułkach. Kwiaty szczypiorku, zebrane w niewielkie baldachy, są różowe lub fioletowe.

Kwiaty szczypiorku, pora, czosnku i cebuli można dodawać do surówek, farszów, past, tart, zup i sosów. Można je smażyć, dusić i gotować. Kwiaty mają łagodniejszy smak i aromat niż liście i owoce, dlatego są świetnym dodatkiem do mięs i pasztetów, jeśli nie chcemy, aby zapach i smak je zdominował.

Kwiaty goździków jadalnych mają przyjemny, lekko korzenny smak. Można je dodawać do soków, syropów, nalewek, wina i octów. Doskonale pasują do sałatek, ciast, tortów i deserów. Poniżej zdjęcie goździka alpejskiego, którego płatki są szerokie z drobno ząbkowanymi brzegami. Płatki mają różne barwy: różowe, fioletowe, a u nasady inny kolor co sprawia, że są bardzo dekoracyjne.

 

Należy pamiętać, że nie wszystkie kwiaty są jadalne. Do kwiatów trujących zaliczamy: azalię, barwinka, glicynię, groszek pachnący, hiacynta, hortensję, irysa, jaskra, konwalię, kaczeńca, krokusa, naparstnicę, oleandra, ostróżkę, powojnika, żonkila, narcyza.

Sałatka z kaszą bulgur i kwiatami jadalnymi

Składniki:

• 150 g kaszy bulgur
  
• 10 pomidorków koktajlowych
• 1 papryka czerwona
• 1 papryka zielona
• 1 zielony ogórek
• 1 mała cebula
  
• 250 g sera feta
• natka pietruszki
• kilka kwiatów goździka jadalnego
  
• oliwa z oliwek
• sok z 1 cytryny
• 1/2 łyżeczki cukru
  
• sól, pieprz
  

Przygotowanie:

1. Kaszą bulgur gotujemy w osolonej wodzie, aż spęcznieje, około 15-20 minut.
   
2. Paprykę pozbawiamy pestek i kroimy w niewielkie kawałki. Pomidorki koktajlowe przekrawamy na pół. Zielony ogórek kroimy w plasterki, a cebulę w bardzo drobne kawałki.
3. Ser feta kroimy w kostkę, polewamy oliwą i posypujemy drobno pokrojoną natką pietruszki.
4. Z oliwy, cukru i soku z cytryny robimy sos.
5. Wszystkie składniki dokładnie mieszamy: schłodzoną kaszę bulgur, warzywa i fetę. Dodajemy płatki goździka i całość polewamy sosem.
6. Sałatkę ozdabiamy całymi kwiatkami goździka.
   

Mozzarella

Mozzarella, to ser podpuszczkowy pochodzący z południowych Włoch, z regionu Kampania. Ser mozzarella wytwarzany jest ze świeżego mleka bawołów, względnie z mleka krowiego lub ich mieszanki. Czasami występuje też z mleka owczego lub koziego. Rodzaj mleka użyty do produkcji sera ma wpływ na jego nazwę.

Najbardziej cenioną odmianą mozzarelli jest Mozzarella di Bufala Campana, ser produkowany wyłącznie w regionie Kampania, według tradycyjnych receptur pochodzących z miasta Aversa (w prowincji Caserta). Ser ten znajduje się na liście produktów o Chronionej Nazwie Pochodzenia ChNP (Protected Designation of Origin), a to charakteryzuje produkt, do opisania którego wykorzystuje się nazwę regionu. Oznacza to również, że producenci spoza Kampanii nie mają prawa posługiwać się tą nazwą. Buffalo mozzarella z Kampanii, oznacza mozzarellę z mleka bawolic.

Kiedy dokładnie i w jakich okolicznościach powstał ser, autorzy kulinarni prowadzą spór.  Nie do końca zgadzają się z epoką, w której mozzarella została wynaleziona. Jedno jest pewne, że było to dawno temu. Pierwsze pisemne zapisy sięgają XII wieku. To w nich po raz pierwszy pojawia się historyczne świadectwo, mówiące o mleczarskich produkcjach w południowej części Włoch. Zwyczajem mnichów z klasztoru S. Lorenzo na Capua, było karmienie pielgrzymów chlebem i serem, który był zrobiony najprawdopodobniej z mleka krowiego, ale o kształcie zbliżonym do dzisiejszej mozzarelli. Inna wersja, to sięgająca okresu renesansu produkcja sera z mleka bawolic. W XV i XVI wieku w miejscowości Marche istniała już produkcja i powszechna sprzedaż sera mozzarella. Mozzarella pojawia się wówczas po raz pierwszy w książce kucharskiej. 

Na początku XX wieku zastosowanie mozzarelli było tak powszechne, że zaczęto ją produkować w mleczarniach w całych Włoszech. Pojawiło się wiele nowych farm hodowlanych, zarówno bawołów, jak i krów. Popularność sera w szybkim tempie wzrastała, wkrótce mozzarellę można było zamówić, wraz z mlekiem, do domu. Obecnie ser typu mozzarella produkowany jest w wielu krajach na świecie.

Eksportowany ser mozzarella jest trzecim najbardziej cenionym włoskim serem za granicą, po Grana Padano i Parmigiano Reggiano.

Oprócz mleka z bawolic, do produkcji mozzarelli, używa się również mleka krowiego, czasem owczego. Mozzarella Fior di latte, to właśnie ser z mleka krowiego.  Z mleka owczego, jest to Mozzarella Pecorella. Mozzarella jest serem podpuszczkowym, niedojrzewającym. Jest to ser delikatny, wilgotny, charakteryzujący się dużą ciągliwością podczas podgrzewania. 

Mozzarella jest sprzedawana w postaci jednego niewielkiego kawałka lub kilku mniejszych kawałków, o zaokrąglonych kształtach lub zaplecionych w kształcie warkoczy. Sprzedawany ser zanurzony jest w serwatce.

Mozzarella z mleka bawolic - Mozzarella di bufala - zawiera w 100g 288 kcal, cholesterol 56 mg. Skład procentowy: woda 55,5%; białko 16,7%; węglowodany 0,7%; tłuszcze nasycone 24,4%. 

Mozzarella z mleka krowiego - Mozzarella Fior di latte - zawiera w 100g 253 kcal, cholesterol 46 mg. Skład procentowy: woda 58,8%; białko 18,7%; węglowodany 0,7%; tłuszcze nasycone 19,5%.

Mozzarella spożywana jest głównie w postaci naturalnej. Podawana na zimno, doprawiona jedynie dobrą oliwą i świeżym pieprzem, jako dodatek do szynki, bądź sałatek warzywnych.  Najpopularniejsza z nich sałatka Caprese. Mozzarella, która idealnie roztapia się pod wpływem temperatury, stanowi  uzupełnienie znanych powszechnie dań na ciepło: pizzy, zapiekanek, makaronów. Ser można także panierować i smażyć. Mozzarella pełni również, poza wspaniałym smakiem, wielce dekoracyjny dodatek do przekąsek, typu tapas i pinchos, koreczków warzywno-owocowych.

 

Sałatka Caprese jest tak bardzo popularna na świecie, że można ją spotkać w sprzedaży zarówno w  punktach gastronomicznych, jak i w sklepach spożywczych.

 

Sałatka Caprese pochodzi z rejonu Kampania, w południowych Włoszech. Oryginalnie przyrządza się ją w pokrojonych w plastry pomidorów i mozzarelli, przełożonych na przemian, polewa oliwą z oliwek, posypuje świeżo zmielonym pieprzem, dekoruje świeżymi liśćmi bazylii. Tak ułożone produkty mają odzwierciedlać flagę Włoch.

 

Sałatka Caprese jest tak popularną sałatką, nic więc dziwnego, że połączenie sera, pomidorów i bazylii, stało się pomysłem na powstanie nowych wariantów, ulepszających coś, co już jest doskonałe.  Czasami są to dodatki m.in. octu balsamicznego, suszonego oregano, czarne oliwki, suszone pomidory, maleńkie kulki mozzarelli, wielkości zielonego groszku, które pełnią również funkcję ozdobną, Spotkałam też Caprese z dodatkiem fig i awokado.

Przekąski z sera mozzarella powodują zawrót głowy i ssanie w żołądku. Są doskonałe. Doskonale smakują i wyglądają pięknie. Poniżej kilka pomysłów z wykorzystaniem mozzarelli. Kromka świeżego chleba, skropiona dobrą oliwą, kilka listków rukoli, plaster dojrzałego pomidora, plaster mozzarelli. Wszystko posypane pieprzem i suszonymi ziołami np. oregano. Druga kanapka składa się z chleba,  oliwy, pomidora, dwóch małych kulek mozzarelli, salaty i wędzonego na zimno łososia.

Pięknie wyglądające koreczki to mozzarella, szynka (parmeńska, Jamón serrano, szwarcwaldzka), listki rukoli. Całość posypana pieprzem, suszonymi ziołami, skropione oliwą z oliwek i octem balsamicznym.

Koreczki z serem mozzarella

Składniki:

• 1 mozzarella 125 g
  
• 10 mozzarelli mini
  
• 10 pomidorków koktajlowych
• 1 zielona papryka
• świeżo zmielony pieprz
• oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia

Przygotowanie:

1. Kulki mozzarelli i pomidorki przekrawamy na pół.
   
2. Paprykę oczyszczamy z pestek, kroimy na niewielkie kwadraty.
3. Mozzarellę kroimy w grubsze plastry, posypujemy świeżo zmielonym pieprzem.
4. Z małych kulek mozzarelli, pomidorków i papryki robimy szaszłyki na jeden kęs, wykorzystując ozdobne wykałaczki.
   
5. Mozzarellę układamy na talerzu, skrapiamy oliwą z oliwek. Posypujemy zmielonym pieprzem.
   

Baby leaf - Microgreens

Baby leaf to termin określający młode listki roślin jadalnych. Mówiąc "Baby leaf "czy "Microgreens" mamy na myśli pierwsze liście pochodzące z upraw ekologicznych. To superfood, czyli zdrowa żywność. 

Młode listki zawierają mnóstwo witamin, które wpływają na prawidłowe funkcjonowanie naszego organizmu. Wpływają na właściwy wzrost i rozwój kości, odpowiadają za prawidłowe funkcjonowanie skóry, przewodu pokarmowego i oddechowego, zapobiegają chorobom układu krążenia, wpływają na krzepnięcie krwi, warunkują właściwe funkcjonowanie tkanki nerwowej.

Młode listki są ważnym składnikiem diety człowieka. Zawierają minerały między innymi: chlorek sodu, potas, magnez, fosfor, wapń, żelazo, miedź, jod. W organizmie człowieka pełnią funkcję budulcową i regulacyjną. Wpływają na właściwy stan włosów, kości, zębów i skóry. Wzmacniają odporność organizmu na infekcję. Zawarte w listkach przeciwutleniacze wspierają naturalne mechanizmy obronne komórek człowieka. 

Kiełki

Kiełki są to rośliny we wczesnej fazie wzrostu. Kolejnym etapem rozwoju rośliny następującym po kiełkowaniu nasiona jest siewka, która rośnie dzięki substancją pokarmowym zgromadzonym w nasionie. Kiełki, siewki to prawdziwa bomba witamin i substancji odżywczych. To naturalny suplement diety, zwłaszcza na początku wiosny, kiedy brakuje świeżych warzyw i owoców. Możemy je wykorzystać podobnie jak zioła i przyprawy. Jako przyprawa kiełki podnoszą walory smakowe niejednej potrawie. Są bardzo łatwe w uprawie. Mają niewielkie wymagania: temperatura pokojowa, średnia ilość światła i woda. Kiełki można hodować w domu, w kiełkownicy, na wilgotnym podłożu typu lignina lub w doniczkach w ziemi.

Dzięki dużej zawartości łatwo przyswajalnych składników odżywczych są bardzo cenione w naszej diecie. Kiełki zawierają witaminy A, C, D, E i H oraz witaminy z grupy B. Zawierają duże ilości aminokwasów, białka i kwasów tłuszczowych, a także wapnia, siarki, cynku i selenu. Statystyki podają, że stężenie ich jest sporo większe niż u dorosłych roślin. Są doskonałym źródłem łatwo przyswajalnego żelaza, bardzo ważnego do produkcji czerwonych krwinek oraz kwasu foliowego, który m.in. reguluje wzrost i funkcjonowanie komórek. Kiełki i siewki to samo dobro dla naszej skóry, włosów i paznokci. To one zadbają o naszą odporność, szczupłą sylwetkę i dobry nastrój. Obniżają poziom złego cholesterolu, chronią przed działaniem wolnych rodników, regulują trawienie. Dzięki zawartości lecytyny, głównie w kiełkach słonecznika i soi, poprawiają pamięć i ułatwiają koncentrację. Lecytyna znajdująca się w ziarnach bierze udział w procesach przemiany materii, stanowi barierę ochronną ścian żołądka, korzystnie wpływa na pracę naszego mózgu i tkanki nerwowej.

Kiełki pieprzycy siewnej - pierwsze skojarzenie to rzeżucha obecna na wielkanocnych stołach. Duża zawartość siarki, krzemu i selenu poprawi wygląd skóry, włosów i paznokci. Zawiera jod co pomaga przy zaburzeniach pracy tarczycy. Jej pieprzowy smak pasuje do kanapek, twarożków, past, przystawek z jajkami w roli głównej.

Kiełki pieprzycy siewnej

Kiełki lucerny - delikatne, lekko orzechowe.  Kiełki lucerny można podawać na ciepło i zimno.  Na ciepło zwłaszcza z kremowymi warzywnymi zupami, z omletem bądź naleśnikiem, na zimno zwłaszcza w potrawach z jajkami. Doskonale sprawdzą się w sałatkach, pastach mięsnych i warzywnych, pasztetach i kanapkach. Lucerna o dużej zawartości żelaza i witaminy z grupy B zabezpiecza przed osteoporozą, łagodzi bóle stawów i reumatyczne.

Kiełki lucerny

Kiełki rzodkiewki - pomogą w przeziębieniu, a ich ostry, pieprzny smak świetnie sprawdzi się w sałatkach jako łagodniejszy zamiennik cebuli i szczypiorku. Doskonały dodatek do twarożku, surówek, sałatek i roladek. Kiełki rzodkiewek, drobny szczypiorek, nadzienie mięsno-warzywne to przepis na fantastyczne sajgonki, oczywiście podane z różnymi sosami i dipami. Kiełki zawierają witaminy z grupy B, C, sole mineralne oraz olejek gorczyczny.

Kiełki rzodkiewki

Kiełki rzodkwi czerwonej

Kiełki rzodkiewki chińska róża

Kiełki grochu - są delikatne i lekko słodkawe. Smaczny dodatek do surówek, sałatek oraz kanapek. Kiełki grochu wzbogacą smak zupy, a połączone z młodą kapustą nadadzą potrawie ciekawego smaku. Interesującym połączeniem jest pokrojona w cienkie plasterki smażona kiełbasa, z dodatkiem smażonej cebuli, posypana świeżymi kiełkami grochu. Kiełki zawierają dużo białka roślinnego, wapnia, fosforu, żelaza i witamin z grupy B.

Kiełki fasoli mung i adzuki - lekko słodkawe w smaku, świetne do dań kuchni chińskiej, tajskiej, indyjskiej. Fasola mung jest zielona, a adzuki czerwona,  Kiełki fasoli są nieodzownym elementem kuchni azjatyckiej. Zwykle wykorzystywane są w zupach i smażonych potrawach, to one wieńczą dzieło. Dodane, w ostatniej chwili, do gotującej się potrawy nie tracą swoich właściwości odżywczych, a nadają potrawie dodatkowego, ciekawego, smaku. W Japonii  kiełki fasoli mung dodaje się do najbardziej znanej z zup, zupy Ramen. W Chinach kiełki mung i adzuki dodawane są do sajgonek, Spring rolls, smażonego w woku ryżu i makaronu. Kiełki zawierają dobrze przyswajalne białko, węglowodany, błonnik, witaminy A i witaminy z grupy B oraz cynk, fosfor, magnez, potas, wapń, sód i żelazo.

Kiełki fasoli mung - Wikipedia

Kiełki soi lub soczewicy - zawartość pełnowartościowego białka sprawia, że  kiełki cieszą się dużą popularnością wśród wegetarian. Kiełki soi i soczewicy są delikatne i chrupiące, idealne pasują do dań z woka, do potraw warzywnych i mięsnych. Niezastąpione w azjatyckiej kuchni jako składnik zup, dodatek do drobiu, sałatek, dań z ryżem lub makaronem.

Kiełki cebuli, czosnku i pora - pikantne o charakterystycznym zapachu i smaku, Można je wykorzystać do duszenia, smażenia i gotowania. Znakomite do tart i zapiekanek, surówek, farszów, past i zup. Kiełki mają właściwości bakteriobójcze, odkwaszające. Mają mniej intensywny zapach niż bulwy cebuli i czosnku, są delikatniejsze więc znakomicie nadają się do twarogów, kanapek i zapiekanek.

Kiełki pora

Kiełki pszenicy - idealne dla sportowców, zawarte w nich fosfor i magnez zapobiegają powstawaniu zakwasów w mięśniach. Wzmacniają odporność organizmu, poprawiają pracę serca i układu krążenia. W małych ilościach można je dodać do surówek i kanapek, jednak kiełki pszenicy powinny być spożywane po obróbce cieplnej. Doskonale pasują do zupy pełnej warzyw, jako składnik potraw jednogarnkowych, do gulaszy i dań mięsnych.

Kiełki słonecznika - świeży przyjemny smak z lekką nutą orzechową, smakują jak młody słonecznik. Są dość duże, soczyste i chrupiące. Idealne do wszelkich potraw, zarówno na ciepło i zimno. Pasują do mięs, wędlin i pasztetów. Doskonałe do surówek i sałatek. Są bardzo dekoracyjne, więc warto je wykorzystać ozdabiając półmiski z zimnymi przekąskami. Dzięki zawartości witaminy D są naturalnym, roślinnym antydepresantem. Zawierają witaminy C i E, lecytynę, żelazo, białko i tłuszcze nienasycone.

Kiełki słonecznika

Kiełki kozieradki - mają bardzo silny zapach i specyficzny smak. Warto je dodać do zup, sałatek, ryżu, potraw z warzyw, dipów i sosów. Kiełki zawierają śluzy roślinne, które obniżają poziom cholesterolu i mogą zmniejszyć poziom glukozy. Regulują pracę wątroby, wydzielanie soków żołądkowych i produkcję czerwonych krwinek. Działają przeciwzapalnie i osłonowo na żołądek i układ pokarmowy. Wspomagają w leczeniu wrzodów żołądka.

Kiełki brokuła - dzięki pikantnemu smakowi doskonale nadają się do kanapek, past i surówek. Kiełki brokuła najlepsze są spożywane na surowo zaraz po ścięciu, później stają się gorzkie i szybko więdną. Kiełki mają moc zwalczania wolnych rodników, wskazane są w profilaktyce i walce z nowotworami. Zawierają dużo witaminy C, A, E, K oraz witaminy z grupy B. Są bogatym źródłem wapnia, żelaza i magnezu. Wzmacniają układ nerwowy. Kiełki zawierają sulforafan, który wspomaga usuwanie z ciała toksyn i substancji kancerogennych.

Kiełki brokuła - Wikipedia

Kiełki buraka - mają piękny czerwono-fioletowy kolor. Są lekko pikantne. Najlepiej spożywać je na surowo lub jako dodatek do zup, kremów i sosów. Są niezwykle dekoracyjne, co warto wykorzystać przy ozdabianiu potraw. Smoothie z buraka warto ozdobić wspomnianymi kiełkami, efekt murowany. Kiełki zawierają dużo żelaza oraz wapń, magnez, sód, potas, witaminy A, C i B1. Mają właściwości antyrakowe, przeciwdziałają anemii, korzystnie wpływają na przemianę materii i układ pokarmowy.

Kiełki buraka

Kiełki amarantusa - żywo czerwona roślina o łagodnym smaku. Kiełki amarantusa doskonale smakują z jogurtem i kefirem. Drobno pokrojone, dodane do masła lub majonezu, stworzą ciekawy kolorowy dodatek do pieczywa, jajek i wędlin. Amarantus ma szczególne zalety zdrowotne, wynikające z wysokiej zawartości białka, składników mineralnych i witamin z grupy B oraz antyoksydanty - witamin A, C i E. Kiełki zawierają skrobię, lizynę i tłuszcz. Zawierają dużo błonnika, który korzystnie wpływa na pracę jelit i spore ilości skwalenu, związku hamującego starzenie się komórek. Mają działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybiczne.

Kiełki jarmużu - chrupiące i delikatne, w smaku ostre, pikantne, lekko gorzkie.  Można spożywać je na surowo lub dodając do gotowanych potraw. Na surowo do surówek i sałatek. Smaczny dodatek do kanapek typu wrap, na ciepło lub zimno: azjatyckiego Spring rolls, meksykańskiej tortilli, arabskiej pity, ormiańskiego lawasza lub włoskiej piadiny. Kiełki jarmużu, jarmuż, są teraz na liście najzdrowszych roślin dzięki dużej zawartości witamin i składników mineralnych. Są dobrym źródłem witamin z grupy B, witamin C i E oraz kwasu foliowego.

Kiełki jarmużu

  Wrapy z warzywami i kiełkami

Składniki na 2 osoby:

• 2 placki Wrap Tortilla
• 4 plastry szynki
• 1 pomidor
• kilka plasterków zielonego ogórka
• 1 żółta papryka
• 1 łyżka kiełków lucerny 
• 1 łyżka kiełków rzodkiewki
• 2 liście zielonej sałaty karbowanej
• 2 łyżki majonezu
• sól i pieprz 

Przygotowanie:

1. Warzywa myjemy, osuszamy i kroimy w plasterki.
2. Wrapy podgrzewamy na patelni przez 10-20 sekund z każdej strony. 
3. Packi smarujemy majonezem, układamy kolejno liście zielonej sałaty, szynkę i pozostałe plasterki warzyw, dodajemy kiełki, doprawiamy solą i pieprzem.
4. Wrapy podajemy przekrojone na pół, posypane kiełkami rzodkiewki. Tak przygotowane placki można również grillować przez 2-3 minuty, smarując je wcześniej oliwą.