Pachnotka zwyczajna, bazyliowata, krzewiasta, znana także jako perilla (Perilla frutescens) to gatunek rośliny z rodziny jasnotowatych. W Chinach nazywana jest zisu (chin. 紫苏), w Japonii egoma (jap. エゴマ) lub znana jako „shiso”, a w Korei deulkkae (koreański: 들깨) lub perilla koreańska. Pochodzi z Azji Wschodniej, głównie z Chin, Japonii i Korei. Obecnie roślina jest popularna zwłaszcza w Azji Wschodniej, Europie południowo-wschodniej i na południu USA.
Inna nazwa pachnotki to liście sezamu – prawdopodobnie nazwa ta pochodzi z bezpośredniego tłumaczenia Kkae 깨, co oznacza „sezam” i 잎, co oznacza „liście”. Pachnotka i sezam to dwie zupełnie różne rośliny.
Ma silny, miętowy zapach. W stanie naturalnym plon liści i nasion pachnotki nie jest wysoki. Liście można zbierać z łodygi odciętej latem, a także z nowej łodygi i jej gałęzi przez całe lato i jesień. Nasiona zbiera się jesienią, gdy owoce są dojrzałe. Aby zebrać nasiona pachnotki, zbiera się całą roślinę, a następnie wybija nasiona z rośliny, a następnie rozrzuca do suszenia na słońcu.
Pachnotka jest bogata w witaminy z grupy B i minerały oraz zawiera kwas alfa-linolenowy, który normalizuje funkcjonowanie różnych tkanek w organizmie. Olejek pachnotki zawiera około 60% kwasu alfa-linolenowego, kwasu tłuszczowego, który, jak wykazano, obniża poziom cholesterolu i zapobiega miażdżycy.
Pachnotka jest rośliną jadalną, uprawianą w ogrodach Pachnotka jest używana jako zioło, czasami jako sałata, a czasami po prostu jako zwykłe warzywo. Młode liście i nasiona są jadalne. Głównym sezonem na tę żywność jest lato, od lipca do sierpnia, a liście o intensywnie ciemnozielonym kolorze i jędrności są uważane za wysokiej jakości i cenne na rynku.
Uważa się, że perilla była przetwarzana na żywność w okresie Jomon, ponieważ została wykryta w zwęglonych resztkach przypominających ciasteczka. Uprawa perilli w celu pozyskiwania oleju rozpoczęła się w okresie Nara, a w okresie Heian olej perilli był wykorzystywany jako żywność i paliwo. Perilla była szeroko uprawiana w celu pozyskiwania oleju od średniowiecza do okresu Kamakura, Była popularnym warzywem w Korei, ale nie była zbyt powszechna w Japonii, ponieważ mieszkańcy nie byli przyzwyczajeni do jej unikalnego aromatu. Wraz ze wzrostem popularności kuchni koreańskiej w Japonii i poznaniem wartości odżywczych perilli zaczęła pojawiać się na rynku japońskim.
Młode liście zbierane wiosną można wykorzystać do smażonych potraw, grillowanego mięsa, marynować w sosie sojowym, robić z nich tempurę, gotować i podawać jako dodatek, a jeśli są aromatyczne, dodawać do sałatek lub siekać i używać jako dodatku lub sosów.
W kuchni koreańskiej nasiona i liście noszą nazwę „sezamu polnego” i często spożywane są z daniami mięsnymi. Ta metoda jedzenia, w której mięso lub marynowane potrawy zawijane są w liście, nazywa się ssam (쌈). Ssambap (쌈밥) to tradycyjne danie kuchni koreańskiej, oznaczające dosłownie „ryż w zawinięciu”. Składa się ze świeżych lub blanszowanych liści (sałata, kapusta, perilla), w które zawija się ryż, mięso (np. bulgogi, wieprzowina) oraz pikantny sos ssamjang. Ssambap z liści pachnotki jest szczególnie popularny w Hamgyong Północnym i Południowym oraz na wyspie Czedżu.
Inna metoda polega na marynowaniu liści w kwaśnym sosie sojowym, znanym jako jangajji (장아찌), który jest również używany jako składnik ssam na wyspie Czedżu i w innych regionach.
W kuchni koreańskiej nasiona i liście noszą nazwę „sezamu polnego” i często spożywane są z daniami mięsnymi. Ta metoda jedzenia, w której mięso lub marynowane potrawy zawijane są w liście, nazywa się ssam (쌈). Ssambap (쌈밥) to tradycyjne danie kuchni koreańskiej, oznaczające dosłownie „ryż w zawinięciu”. Składa się ze świeżych lub blanszowanych liści (sałata, kapusta, perilla), w które zawija się ryż, mięso (np. bulgogi, wieprzowina) oraz pikantny sos ssamjang. Ssambap z liści pachnotki jest szczególnie popularny w Hamgyong Północnym i Południowym oraz na wyspie Czedżu.
Inna metoda polega na marynowaniu liści w kwaśnym sosie sojowym, znanym jako jangajji (장아찌), który jest również używany jako składnik ssam na wyspie Czedżu i w innych regionach.
Olej z pachnotki zwyczajnej to olej pozyskiwany z nasion. Był głównym olejem roślinnym w Japonii.
Od końca lat 90. XX wieku olej z perilli ponownie pojawił się na japońskim rynku spożywczym ze względu na wyjątkowo wysoką zawartość kwasu alfa-linolenowego, niezbędnego kwasu tłuszczowego dla organizmu człowieka, w porównaniu z innymi olejami jadalnymi. Jednak, być może ze względu na słabą rozpoznawalność marki w Japonii, często był on sprzedawany pod nazwą „olej shiso”. Jadalny olej z perilli nie nadaje się do gotowania, takiego jak smażenie w głębokim tłuszczu czy smażenie z woka, ponieważ łatwo się utlenia. Ma jednak łagodny smak i jest zazwyczaj spożywany bezpośrednio lub w umiarkowanych ilościach jako składnik różnych potraw.
W przemyśle olej z pachnotki jest wykorzystywany jako surowiec do produkcji żywic farbiarskich, linoleum, farb drukarskich, pomad i mydeł.
W kuchni mandżurskiej liście pachnotki są używane do wyrobu bułeczek na parze. Bułeczki z pachnotki są robione z ciasta z mąki sorgo lub ryżu kleistego, wypełnione pastą z czerwonej fasoli i zawinięte w liście pachnotki. Danie to nawiązuje do Dnia Wyczerpania Żywności, tradycyjnego święta mandżurskiego obchodzonego 26. dnia 8. miesiąca kalendarza księżycowo-słonecznego.
W Indiach nasiona pachnotki są prażone i mielone z solą, chili i pomidorami, aby uzyskać pikantny dodatek lub chutney. W Kumaon nasiona uprawianej pachnotki są spożywane na surowo, olej z nasion jest wykorzystywany do gotowania. Prażone nasiona są również mielone w celu przygotowania pikantnego chutney. Nasiona i liście pachnotki są również używane do przyprawiania curry w północno-wschodnich Indiach. Kuchnia manipuri wykorzystuje zmielone prażone nasiona w sałatkach. Jego nasiona są używane w sałatkach i daniach mięsnych.
Chociaż w większości Japonii tradycyjnie preferowano łagodniejszy aromat, lokalny przysmak w prefekturze Fukushima o nazwie jūnen mochi (Shingorou) składa się z półtłustych, niekleistych placków ryżowych nabitych na szpadki i pokrytych miso, pastą z prażonych i zmielonych nasion Pachnotki, a następnie prażonych na węglu drzewnym. W regionach Tōhoku w północno-wschodniej Japonii wierzono, że dodaje ona „dziesięć lat do życia człowieka. Olej tłoczony z nasion był historycznie używany w lampach. Mówi się, że wódz wojenny Saitō Dōsan (1494–1556) pierwotnie sprzedawał olej z nasion egoma.
W kuchni koreańskiej liście pachnotki są szeroko stosowane jako zioło i warzywo. Pachnotkę można wykorzystać na świeżo jako warzywo, na świeżo lub blanszowane jako warzywo, a także marynować w sosie sojowym, aby uzyskać marynatę lub kimchi.
Nasiona pachnotki, są prażone i mielone na proszek lub prasowane w celu uzyskania oleju pachnotki. Prażony proszek z pachnotki jest używany jako przyprawa i dodatek do zup, dań z warzywami, dań z makaronem, kimchi i placków rybnych. Olej z perilli, wytwarzany z prażonych nasion perilli, jest używany jako olej do gotowania i jako przyprawa.
W Indiach nasiona pachnotki są prażone i mielone z solą, chili i pomidorami, aby uzyskać pikantny dodatek lub chutney. W Kumaon nasiona uprawianej pachnotki są spożywane na surowo, olej z nasion jest wykorzystywany do gotowania. Prażone nasiona są również mielone w celu przygotowania pikantnego chutney. Nasiona i liście pachnotki są również używane do przyprawiania curry w północno-wschodnich Indiach. Kuchnia manipuri wykorzystuje zmielone prażone nasiona w sałatkach. Jego nasiona są używane w sałatkach i daniach mięsnych.
Chociaż w większości Japonii tradycyjnie preferowano łagodniejszy aromat, lokalny przysmak w prefekturze Fukushima o nazwie jūnen mochi (Shingorou) składa się z półtłustych, niekleistych placków ryżowych nabitych na szpadki i pokrytych miso, pastą z prażonych i zmielonych nasion Pachnotki, a następnie prażonych na węglu drzewnym. W regionach Tōhoku w północno-wschodniej Japonii wierzono, że dodaje ona „dziesięć lat do życia człowieka. Olej tłoczony z nasion był historycznie używany w lampach. Mówi się, że wódz wojenny Saitō Dōsan (1494–1556) pierwotnie sprzedawał olej z nasion egoma.
W kuchni koreańskiej liście pachnotki są szeroko stosowane jako zioło i warzywo. Pachnotkę można wykorzystać na świeżo jako warzywo, na świeżo lub blanszowane jako warzywo, a także marynować w sosie sojowym, aby uzyskać marynatę lub kimchi.
Nasiona pachnotki, są prażone i mielone na proszek lub prasowane w celu uzyskania oleju pachnotki. Prażony proszek z pachnotki jest używany jako przyprawa i dodatek do zup, dań z warzywami, dań z makaronem, kimchi i placków rybnych. Olej z perilli, wytwarzany z prażonych nasion perilli, jest używany jako olej do gotowania i jako przyprawa.
W kuchni zachodniej w stylu koreańskim liście perilli są czasami używane jako zamiennik bazylii. Restauracja wyróżniona gwiazdką Michelin w Seulu serwuje orzechowe lody waniliowe, których składnikiem jest olej z perilli. W Nepalu nasiona perilli są prażone i mielone z solą, chili i pomidorami, tworząc pikantny dip lub chutney.
Dzika odmiana, Perilli frutescens, występuje w Japonii na wybrzeżu Pacyfiku na południe od prefektury Miyagi na Honsiu, Sikoku i Kiusiu, ma zapach przypominający cytrynę, ale nie jest używana przez ludzi.
>
ROLADKI RYŻOWE W LIŚCIACH PACHNOTKI
Składniki:
- 2 szklanki ugotowanego ryżu
- 1/2 łyżeczki soli
- 1 łyżeczka oleju sezamowego
- świeże liście pachnotki
- 1 puszka tuńczyka, odsączonego
- 1 łyżka majonezu
- 1 łyżka cukru
- połówka czerwonej papryki
Przygotowanie:
- Do ugotowanego ryżu dodajemy pół łyżeczki soli i łyżeczkę oleju sezamowego.
- Tuńczyka łączymy z majonezem i cukrem.
- Liście pachnotki lekko przepłukujemy bieżącą wodą i osuszamy ręcznikiem papierowym.
- Na liściach układamy cienką warstwę ryżu, na nim pastę z tuńczyka, przykrywamy ryżem. Z liści formujemy rulonik.
- Gotowe roladki ozdabiamy niewielkimi cząstkami papryki.
PESTO Z PACHNOTKĄ
Składniki:
- 30 liści pachnotki
- 1/4 szklanki orzeszków piniowych
- 1/4 szklanki startego parmezanu
- 2 ząbki czosnku
- 1/4 szklanki oliwy z oliwek
- sok z połówki cytryny
- sól do smaku
Przygotowanie:
- W mikserze łączymy liście pachnotki, orzeszki piniowe, parmezan, czosnek.
- Stopniowo dodajemy oliwę z oliwek, doprawiamy sokiem z cytryny i doprawiamy solą.
- Składniki w mikserze miksujemy na gładką masę.
- Gotowe pesto przekładamy do słoika. Przechowujemy w lodówce do około 1 tygodnia.








Brak komentarzy:
Prześlij komentarz