Czereśnie

Czereśnia, trześnia, wiśnia ptasia (Cerasus avium). Gatunek rośliny należący do rodziny różowatych. Rodzime obszary jej występowania to Europa oraz Azja Zachodnia i Kaukaz. W Polsce rośnie dziko na terenie całego kraju. Dziko rosnące czereśnie, zwane ptasimi, były znanymi owocami człowieka żyjącego w neolicie. Uszlachetnione odmiany zaczęto uprawiać w Azji Mniejszej 1000 lat p.n.e.

Drzewa czereśniowe są długowieczne i mogą dożyć stu lat. W Polsce owocują od końca maja do drugiej połowy lipca. Owoce potocznie zwane czereśniami to kuliste pestkowce, jadalne, zwykle koloru czerwonego, spotykane także odmiany żółte, różowe oraz czarne. Owoce dzielą się na dwie grupy: sercówki, duże, soczyste, o delikatnym miąższu, i chrząstki - mniejsze, twarde i mniej soczyste. Najsmaczniejsze czereśnie to te zerwane prosto z drzewa. Najsmaczniejsze, które jadłam to z drzewa rosnącego u mojej babci. Czereśnie były żółte i bladoróżowe, soczyste i bardzo słodkie. Babcia nazywała je czereśniami miodowymi.

Zawierają sporo prowitaminy A, witaminy C, potasu, wapnia, żelaza i jodu. Są również źródłem błonnika. Czereśnie regulują procesy przemiany materii, mają właściwości przeczyszczające i oczyszczające organizm. Pomagają w walce z wolnymi rodnikami. Pomagają w leczeniu niektórych schorzeń wątroby, żołądka oraz tarczycy. Zapobiegają zaparciom, korzystnie wpływają na obniżenie stężenia kwasu moczowego w organizmie. Czereśnie są dobrym źródłem energii. Są też dość kaloryczne, więc nie koniecznie dla osób walczących z nadwagą.

 
Są składnikiem kuracji odchudzających i odmładzających. Doskonałym środkiem odchudzającym jest herbatka z ogonków czereśni, którą należy pić regularnie, przynajmniej raz dziennie. Czereśnie opóźniają procesy miażdżycowe. Kosmetyki, opracowane na bazie owoców czereśni, wzmacniają i odmładzają skórę, wzmacniają włosy i paznokcie.

Owoce czereśni rozpoczynają sezon letni. Są owocami niezwykle cenionymi na naszych stołach. Najlepiej spożywać je na surowo. Najsmaczniejsze prosto z drzewa. Czereśnie wykorzystujemy także w deserach, konfiturach, napojach. Stanowią ciekawy dodatek do mięs. Przeciery, kompoty, musy, dżemy, konfitury, galaretki, ciasta drożdżowe i kruche to tylko niewielka garstka szerokiego zastosowania czereśni. 

 

Oczywiście musimy pamiętać, że pestki czereśni i wiśni zawierają trujący cyjanowodór, czyli kwas pruski, który jest dla nas toksyczny, a w większych dawkach nawet śmiertelny. Połknięta pestka nie jest dla nas szkodliwa, ale tylko wówczas, gdy nie jest rozgryziona i połknięta w całości.

 

Gdy tylko pojawią się pierwsze czereśnie, to nic tak dobrze nie smakuje jak zupa czereśniowa i pierogi z czereśniami. Na letni lunch mix sałat, dobry ser feta lub ser kozi, garść wydrylowanych czereśni i dobry dressing miodowo-czereśniowy. Na letni wieczór stek z grilla lub grillowany oscypek, gęsty sos owocowy z czereśni i truskawek.

Najprostszym sposobem wykorzystania czereśni (poza bezpośrednim zjedzeniem ich) to czereśnie zapiekane pod kruszonką. Deser efektowny i bardzo smaczny. Podając możemy wzbogacić go przez dodanie lodów śmietankowych lub bitej śmietany.

Clafoutis z czereśniami 

Składniki:

• 500 g ciemnych czereśni
• 3 jaja
• 2 łyżki cukru 
• 50 g mąki
• 150 ml mleka
• 200 ml śmietanki kremówki
• cukier puder do posypania ciasta
• masło do smarowania formy 
• 1 łyżka bułki tartej

Przygotowanie:

1. Czereśnie myjemy, osuszamy i drylujemy. 
2. Formę do tarty, albo inne żaroodporne naczynie, smarujemy masłem i oprószamy bułką tartą. Na dnie naczynia rozsypujemy czereśnie i posypujemy dwoma łyżeczkami cukru.
3. Jajka miksujemy, powoli dodajemy pozostały cukier, mąkę, mleko i śmietankę. Miksujemy do uzyskania jednolitej, gładkiej masy.
4. Przygotowaną masą zalewamy czereśnie. Wstawiamy do nagrzanego piekarnika. Pieczemy w temperaturze 180 stopni C, aż wierzch się zarumieni (około 50 minut).
5. Clafoutis podajemy lekko ciepłe, posypane cukrem pudrem. Możemy zaserwować Clafoutis z gałką lodów śmietankowych lub waniliowych.

Tarta z czereśniami i truskawkami

Składniki:

• 1 szklanka wydrylowanych czereśni
• 1 szklanka oczyszczonych z szypułek truskawek
• 2 łyżki cukru 
• 2 łyżki wody
•  cukier puder do posypania tarty

 Składniki na ciasto:

• 1,5 szklanki mąki pszennej
• 100 g masła
• 4 łyżki cukru
• szczypta soli

Składniki na krem:

• 5 żółtek
• 2 łyżki mąki pszennej
• 3/4 szklanki cukru pudru
• 2 szklanki mleka
• 1 laska wanilii

Przygotowanie:

1. Składniki na ciasto łączymy ze sobą. Ciasto kruche wyrabiamy szybko, formujemy kulę i wstawiamy do lodówki na 30 minut.
2. Formę do tarty wykładamy papierem do pieczenia i wypełniamy ciastem, Ciasto nakłuwamy widelcem w kilku miejscach. Wstawiamy do nagrzanego piekarnika na około 20 minut i pieczemy w temperaturze 180 stopni C. Ciasto powinno zarumienić się na złoty kolor.
3. Przygotowujemy krem ucierając żółtka z cukrem pudrem. Stopniowo dodajemy mąkę. Do zagotowanego mleka wkładamy wanilię. Gorące mleko łączymy z żółtkami. Gotujemy 5 minut na małym ogniu. Masa jest gotowa, gdy zaczyna przypominać gęsty budyń. Krem pozostawiamy do ostudzenia.
4. Cukier rozpuszczamy w 2 łyżkach wody. Do przygotowanego syropu wkładamy owoce. Gotujemy 5 minut i pozostawiamy do schłodzenia.
5. Na ciasto nakładamy krem i owoce. Posypujemy cukrem pudrem.

Truskawki

Truskawka (Fragaria grandiflora) - bylina z rodzaju poziomek, efekt krzyżówki poziomki chilijskiej i wirginijskiej, powstała w Europie w końcu XVIII lub na początku XIX wieku. Poziomki w Europie rosły dziko w lasach. Za sprawą króla Francji Ludwika XIV sprowadzono z Chile tamtejsze poziomki. Były większe i smaczniejsze niż te europejskie. Skrzyżowano więc dwie odmiany poziomek i tak powstał jeden z najsmaczniejszych owoców - truskawka. 

 

 

Truskawka, ulubiony owoc Polaków, pojawia się drugiej połowie maja i przez całe lato możemy cieszyć się z możliwość jej jedzenia. Mowa oczywiście o naszej rodzimej truskawce, bo przez cały rok możemy kupić duże, sztucznie nadmuchane truskawki importowane z różnych stron świata. Każdy, kto je spróbował wie, że absolutnie nasze są najlepsze. Soczyste, pachnące, słodkie i bardzo, bardzo smaczne.

Truskawka uprawiana jest we wszystkich krajach klimatu umiarkowanego oraz w chłodniejszych rejonach podzwrotnikowych. Największym producentem tych owoców są Stany Zjednoczone, kolejnymi Hiszpania, Turcja i Rosja. Polska mieści się w pierwszej dziesiątce producentów truskawek. 

 

 

owoce zbliżającego się lata :)

 

Truskawka jest byliną osiągającą wysokość 15-50 cm. Łodygi tworzą rozłogi zwane "wąsami", za pomocą których roślina rozprzestrzenia się i wegetatywnie rozmnaża. Kwiaty są niewielkie, białe składające się z pięciu białych płatków. Owoc truskawki, w zależności od odmiany, może być biały, kremowy, różowy, czerwony, wiśniowy i mocno karminowy.

Owoce zawierają sporo witamin: A, E, C, PP i witaminy z grupy B. Są doskonałym źródłem białka, węglowodanów i minerałów: wapnia, żelaza, magnezu, fosforu, potasu, sodu, miedzi i selenu. Truskawki korzystnie wpływają na naszą krew, przeciwdziałają anemii, działają moczopędnie, oczyszczają organizm z toksyn, działają bakteriobójczo. Truskawki przyspieszają spalanie tłuszczów i węglowodanów, więc są doskonałym owocem w diecie odchudzającej.

 

Truskawki jada się świeże i mrożone, sporządza się z nich przetwory, uzyskuje się liofilizaty. Najlepsze, najsmaczniejsze są oczywiście te zerwane prosto z krzaka. Dobrze smakują z bitą śmietaną i rozpuszczoną czekoladą. Truskawki można gotować np. przyrządzając pyszną zupę owocową lub kompot. Można sporządzać z nich przetwory: dżemy, marmolady, soki, galaretki lub jogurty. Są doskonałym dodatkiem do wszelakich deserów: ciast i ciasteczek, serników, tortów, kremów i lodów. Truskawki, sos truskawkowy są znakomitym dodatkiem do naleśników, omletów i pampuchów. Najprostszym deserem, z wykorzystaniem owoców, jest podsmażenie na maśle kromek chałki, polanie ich miodem i posypanie świeżymi plasterkami truskawek.

Bardzo polskim daniem są knedle z truskawkami polane śmietaną lub polane masłem z zarumienioną bułką tartą, z dodatkiem młodej smażonej kapusty. Połączenie pieczonego łososia z pokrojonymi w plasterki truskawkami czy połączenie truskawek z sałatą lodową z dodatkiem sera feta, to znakomite pomysły, które warto wykorzystać w swojej kuchni. 

 

 Ciasto biszkoptowe z truskawkami

Składniki:

• 1 szklanka mąki
• 1 szklanka cukru
• 6 jajek
• 1/2 łyżki margaryny
  
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
  
• 1 kg truskawek
• 2 galaretki truskawkowe
  

Przygotowanie:

1. Do ubitych z cukrem białek dodajemy żółtka. Delikatnie mieszamy. Dodajemy mąkę i proszek do pieczenia. 
2. Do natłuszczonej margaryną tortownicy wlewamy ciasto. Pieczemy w temperaturze 180 stopni C przez 30 minut. Pozostawiamy do wystudzenia.
3. Rozpuszczamy galaretki w gorącej wodzie, zgodnie z przepisem na opakowaniu. pozostawiamy do schłodzenia.
   
4. Oczyszczamy truskawki z szypułek, przekrawamy na pół. 
5. Truskawki układamy na cieście, zalewamy tężejącą galaretką. Wstawiamy do lodówki na około dwie godziny.
   
6. Ciasto jest gotowe do spożycia, kiedy galaretka stężeje.
   

 

 

  Sernik na zimno

Składniki:

• 500 g truskawek
• 300 g herbatników kakaowych
  
• 50 g cukru
• 200 g cukru pudru
• 1 łyżeczka cukru waniliowego
• 500 g zmielonego twarogu
• 4 łyżki śmietany 30%
• 2 łyżeczki żelatyny
• sok z pomarańczy
• 1 opakowanie bezbarwnej galaretki

Przygotowanie:

1. Rozpuszczamy żelatynę w dwóch łyżkach gorącej wody. 
2. Zmielony twaróg łączymy ze śmietaną, cukrem waniliowym, cukrem pudrem, żelatyną. Całość miksujemy. 
3. Okrągłą formę wykładamy folią. Na dno formy układamy herbatniki nasączone sokiem pomarańczowym, na nie zmielony twaróg. 
4. Wstawiamy do lodówki, aż żelatyna stężeje. 
5. Przygotowujemy galaretkę zgodnie z opisem na opakowaniu. 
6. Na wierzchu torcika układamy pokrojone truskawki i zalewamy je przygotowaną galaretką. Ponownie wstawiamy do lodówki, aż do stężenia.

  Sałatka z mozzarellą i truskawkami

Składniki:

• 250 g truskawek
• mozzarella (mozzarella w zalewie 125 g)
  
• małe mozzarelle (w zalewie 150 g)
  
• sałata lodowa
• garść rukoli
• 2 łyżki cukru 
• 1 łyżka oliwy z oliwek
  

Przygotowanie:

1. Truskawki myjemy, usuwamy szypułki, część kroimy na pół, a pozostałe w pasterki.
   
2. Cukier rozpuszczamy w łyżce gorącej wody, dodajemy truskawki i bardzo, bardzo krótko gotujemy.
   
3. Dużą mozzarellę kroimy w plastry.
4. Sałatę lodową rwiemy na drobne kawałki.
5. Na półmisku układamy plastry mozzarelli, sałatę lodową i rukolę, rozkładamy truskawki, rozsypujemy kulki mozzarelli. Całość polewamy sosem otrzymanym z gotowania truskawek i polewamy oliwą z oliwek.
   

 

Kiwi, aktinidia

Aktinidia (Actinidia) zwana potocznie Kiwi - owoce jagodowe wielkości kurzego jaja. Miąższ zielony, żółty lub lekko czerwony, w środku owocu białawy, z licznymi drobnymi, czarnymi pestkami.

Aktinidia smakowita (Actinidia deliciosa) - gatunek rośliny z rodziny aktinidiowatych. Pochodzi z doliny rzeki Jang-cy w Chinach. Od 1906 r. uprawiany w Nowej Zelandii. Nazwę Kiwi nadali temu owocowi Nowozelandczycy prawdopodobnie dlatego, że jego pokryta rzadkim puszkiem skórka przypomina im tego ptaszka. Owocem są jagody o brązowej skórce, porośnięte czerwonawymi włoskami. Miąższ soczysty, zielony, w środku białawy z licznymi, drobnymi, czarnymi pestkami.

Aktinidia chińska (Actinidia chinensis) - zwane "złotym kiwi" pochodzi z doliny rzeki Jangcy w środkowych Chinach. Największe plantacje znajdują się w Nowej Zelandii, mniejsze nie mniej ważne znajdują się we Włoszech, Hiszpanii, Grecji, Francji, Nowej Zelandii, USA i Izraelu.

 

Agrest chiński czyli kiwi zawiera dużo witaminy C (w 100 g ok. 70 mg). Owoce jedzone są najczęściej na surowo, ale można też przyrządzać soki i dżemy. Miąższ owocu zawiera rozkładający białka enzym aktinidynę. Bardzo trudno wykorzystać ten owoc do galaretek, bowiem rozrzedza żelatynę, ale i na to są sposoby. Świetnie nadają się do dekoracji potraw.

Ciekawostka: liście i pędy kiwi wydzielają olejki eteryczne uwielbiane przez koty. Owoce kiwi obniżają poziom złego cholesterolu. Jest bogaty w potas. Pomaga w odchudzaniu, ułatwia trawienie, obniża ciśnienie krwi.

 

Najprostszy sposób jedzenia: przekroić na pół i jeść miąższ łyżeczką.

 

Ciasto kruche z owocami kiwi i jabłkami

Składniki:

• 300 g mąka
• 200 g masło
• 1 jajko,
• 50 g cukier
• 100 g cukier puder
• 6-8 owoc kiwi
• 4 jabłka
  
• sól

Przygotowanie:

1. Mąkę przesiewamy, dodajemy szczyptę soli i łączymy z cukrem. Masło kroimy na kawałki, dodajemy do mąki.
2. Dodajemy jajko, rozcieramy ciasto i zagniatamy kulę. Wstawiamy do lodówki na około 30 minut.
3. Jabłka obieramy ze skóry, usuwamy pestki i gniazdo nasienne, kroimy na drobne kawałki.
   
4. Po wyjęciu z lodówki dzielimy ciasto na dwie części. Z jednej formujemy na blasze spód i boki ciasta, wewnątrz umieszczamy pokrojone w plasterki owoce kiwi i jabłka. Owoce posypujemy cukrem. Wierzch przykrywamy drugą częścią ciasta. Pieczemy ok. 20 minut w temp. 200 stopni C.
5. Po upieczeniu posypujemy cukrem pudrem.

 

 

Kataifi

Kataifi, to typ ciasta filo w formie cienkich nitek tzw. anielskie włosy. Swoją formę ciasto zawdzięcza przepuszczaniu przez dziurkowany krążek na rozgrzane metalowe naczynie.

Nadaje się do wypieków słonych, wytrawnych i słodkich. Ciasto Kataifi jest popularne w Grecji, Turcji i państwach bałkańskich.

Ciasto Kataifi z suszonymi daktylami

Z daktyli wydrążyć pestki. Każdy owoc owinąć ciastem. Przygotowane do pieczenia ciasteczka posmarować sklarowanym masłem. Piec w temperaturze 200 stopni C. przez około 15-20 minut do momentu zarumienienia. Upieczone ciasteczka najlepiej smakują wraz z konfiturą z daktyli i aromatyzowaną herbatą.

Merengi kontra bezy

Parasole? Kapelusze? Czapeczki?

 

 

 

Czy to są BEZY czy MERENGI ?

 

BEZA - ciasteczko z ubitego z cukrem na sztywną pianę białka, następnie upieczonego w letnim piecu. Beza to słodki wyrób cukierniczy wykonany z masy z białek jaj kurzych i cukru pudru lub cukru kryształowego, upieczonej w niskiej temperaturze. Bezy, jako ciastka, często podawane są bez dodatków, występują wówczas najczęściej w postaci małych, nieregularnych stożków. W zależności od temperatury pieczenia, ilości cukru oraz stopnia ostudzenia, bezy w środku są kruche (wysoka temp.) bądź lekko ciągliwe (niska). Drobne bezy w formie ciasteczek nazywane są często bezikami.

MERENGA - marengi, merengi lub meryng - fr. meringue to bardzo lekkie i bardzo cienkie ciasto robione wyłącznie z mieszanki białek jaj i cukru. Można dodać odrobinę kwasu cytrynowego. Ciastko ma twardą skórkę na zewnątrz i miękkie, smaczne wnętrze. Różnice wynikają ze zmiany ilości i rodzaju cukru, ale przede wszystkim sposobu jego dodania do masy. Takie ciastko z ubitego na pianę białka i gęstego syropu, lekko wypieczone, przekładane kremem lub konfiturami nazywamy merengami.

 

Wnioskować można, po tym krótkim, słownikowym opisie, że beza, to kruche i suche ciasteczko, a merenga, to bezy połączone ze sobą kremem lub konfiturą. I to byłoby najprostsze wyjaśnienie, ale jak to w życiu bywa tak niestety nie jest. Zacznijmy zatem do rozsądnego wyjaśnienia.

 

Kiedy pierwsze ciastka, zwane obecnie bezami, pojawiły się w naszym kraju, panie domu nazywały je merengami. Było to oczywiste, gdyż merengi przybyły do nas z Francji (La meringue). Merengi bardzo szybko stały się popularnym deserem. Z czasem te kruche słodycze zaczęły pojawiać się początkowo w kawiarniach, aż w końcu opanowały wszystkie cukiernie. Zmieniły też swoją nazwę, na bardziej swojską, popularną. Stały się BEZAMI. Wszystkie słodycze wykonane z białek nazwano bezami. I tak kupując drobne bezy w formie ciasteczek, kupujemy beziki, kupując złączone kremem i marmoladą bezy prosimy o ciastko bezę. Kupujemy torcik bezowy i ciastka bezowe, a określenie merengi uważamy często za przestarzałe lub zarezerwowane dla cukierników.

 

.

W cukiernictwie najczęściej rozróżniane są trzy rodzaje bez:

    francuskie – sporządzane na zimno,
    włoskie – sporządzane z zaparzaniem,
    szwajcarskie – sporządzane na ciepło.

Bezy włoska i szwajcarska są znacznie sztywniejsze od francuskiej i dobrze zachowują kształt.

 

La meringue suisse - beza szwajcarska powstaje poprzez ubicie białek jaj z cukrem pudrem w bemarze. Białka najpierw ubija się w bemarze, a gdy masa zacznie się pienić, dodajemy cukier puder, kontynuując ubijanie. Gdy mieszanina nabierze kształtu, ubijanie kończy się na ogniu. Gotowy produkt jest gładki i błyszczący. Piecze się je przez około piętnaście minut w cieplejszym piekarniku niż w przypadku bezy francuskiej, w temperaturze około 130°C. Bardzo zwarta i mniej krucha konsystencja niż w bezie francuskiej pozwala na wykorzystanie jej do dekoracji.

 

La meringue française - beza francuska jest najłatwiejsza do zrobienia. Otrzymuje się go poprzez ubicie białek z cukrem pudrem. Białka ubija się samodzielnie, a gdy bardzo się spienią, dodaje się cukier, kontynuując ubijanie, aż masa będzie bardzo sztywna. W przypadku tego typu bezy wolimy mówić o suszeniu niż o gotowaniu. Można to zrobić na dwa różne sposoby: W przypadku bardzo białych bez, suszenie odbywa się w niskiej temperaturze. Preparat umieszcza się w piekarniku nagrzanym na 85–90°C na około godzinę w przypadku małych bez z delikatnym środkiem i na kilka godzin w przypadku bardziej chrupiącego przygotowania, szczególnie w przypadku dużych kawałków. W przeszłości cukiernicy suszyli bezy powoli przez noc. Jest to tak zwany sposób „staromodny” lub „Meiringen”. Aby bezy były złociste i smaczniejsze, piecze się je w nagrzanym piekarniku w temperaturze maksymalnie 100°C przez około dwadzieścia minut, a następnie obniża się do temperatury około 80°C na okres do dwóch i pół godziny, w zależności od wagi produkt. Masa jest nieco mniej biała, gdyż cukier ulega lekkiej karmelizacji. Chrupiąca konsystencja bezy sprawia, że ​​jest to samo w sobie ciasto przeznaczone głównie do spożycia w niezmienionej postaci. Ale stosuje się go również do przygotowania ciast, jako nadzienie w całości lub w małych kawałkach, dodając w ten sposób swojej szczególnej chrupkości innym wypiekom. Bezy można podawać w połączeniu z bitą śmietaną lub lodami pomiędzy nimi. Zwykle mają kolor biały, ale można je łatwo pokolorować, dodając odpowiedni barwnik spożywczy. Dzięki raczej neutralnemu smakowi bezy nadają się również do aromatyzowania, najbardziej klasycznie z kakao, wanilią, kokosem, cytryną.

 

La meringue italienne - beza włoska wbrew temu, co może sugerować nazwa, wywodzi się zazwyczaj z francuskich wypieków. Otrzymuje się ją poprzez ubicie białek z ugotowanym cukrem. Białka ubijamy na pianę, następnie dodajemy cukier i dalej ubijamy, aż powstanie sztywna piana. Gotowa beza ma błyszczący wygląd i jest bardzo zwarta, choć bardzo lekka. Najczęściej beza włoska jest dodatkiem do innych deserów, takich jak musy, suflety, kremy. Wykorzystywana jest również jako nadzienie do ciast, czy omletów norweskich.

 

 

Za twórcę ciasta z białek ubitych z cukrem i następnie upieczonych w letnim piecu uważany jest szwajcarski cukiernik Gasparini, pochodzący z miasta Meringen.

 

Jest kilka sposobów przygotowania ciasta bezowego:

1. polega na ubijaniu białek z dodaniem cukru, gotowe ciasto piecze się w temperaturze 120 - 140 stopni C,
   
2. z cukru i odrobiny wody przyrządza się syrop, który stopniowo dodawany jest do ubijanych białek, późniejszy etap to suszenie ciastek przez 30 - 40 minut w temperaturze 120 - 140 stopni C,
   
3. nie wymaga pieczenie, polega na ubijaniu białek z cukrem w naczyniu ogrzewanym parą z gotującej się wody.

Znane ciasta, ciasteczka z wykorzystaniem bezy:

Baiser (pâtisserie) - Pocałunek (ciasto) pochodzi z belgijskiego miasta Malmedy w Walonii. Francuskie  słowo baiser oznacza całus, pocałunek. Ciastko składa się z dwóch kawałków ciasta bezowego połączonych z bitą śmietaną, kremem maślanym lub mrożoną śmietaną. Pocałunek Malmedy został  wynaleziony w połowie XIX wieku przez cukiernika Rodolphe’a Wiertza, pochodzącego z Hellenthal, kucharza w Hôtel International de Spa, który następnie przejął cukiernię swojego teścia Oswalda Villersa, w Malmedy. Ciastko najpierw było sprzedawane pod nazwą blankès mèringues („białe bezy”), a następnie, od lat trzydziestych XX wieku, przez analogię pod nazwą Pocałunek - Baiser, złączenie dwóch bez, przypominające pocałunek dwóch ust.

 

​ 

Pavlova to deser na bazie bezy. Pochodzi z Australii lub Nowej Zelandii na początku XX wieku i został nazwany na cześć rosyjskiej baletnicy Anny Pavlovej. Przyjmując formę przypominającego ciasto okrągłego bloku pieczonej bezy, pavlova ma chrupiącą skórkę i miękkie, lekkie wnętrze. Ciasto najczęściej posypuje się owocami i bitą śmietaną. Uważa się, że deser powstał na cześć tancerki podczas lub po jednej z jej podróży do Australii i Nowej Zelandii w latach dwudziestych XX wieku. Narodowość jego twórcy od wielu lat jest przedmiotem sporu pomiędzy obydwoma narodami. Deser jest ważną częścią narodowej kuchni Australii i Nowej Zelandii. Dzięki prostemu przepisowi chętnie podaje się go podczas posiłków uroczystych i świątecznych. Jest najbardziej utożsamiany i spożywany najczęściej w okresie letnim, w tym w okresie Bożego Narodzenia.

 

 

Un macaron - makaroniki - to słodki wyrób na bazie bezy, wykonany z białka jaja, cukru pudru, cukru granulowanego, mączki migdałowej i często barwnika spożywczego. Od XIX wieku typowy makaronik w stylu paryskim to ciasteczko kanapkowe wypełnione ganache, kremem maślanym lub dżemem. Po upieczeniu okrągły makaronik ma gładki wierzch o kwadratowych krawędziach, marszczony obwód - nazywany „koroną” lub „stopą” – i płaską podstawę. Jest lekko wilgotne i łatwo rozpływa się w ustach. Makaroniki można znaleźć w szerokiej gamie smaków, od tradycyjnych słodkich, takich jak maliny lub czekolada, po pikantne (np. foie gras).  

 

Macarons -  nie Macaroons

Istnieją pewne różnice w używaniu terminu makaronik  macaroon, z makaronikiem  macaron. W Ameryce Północnej większość piekarzy przyjęła francuską pisownię słowa macaron w odniesieniu do przysmaku na bazie bezy, aby rozróżnić te dwa rodzaje.

 

 

Pod słowem „Macaroon” odnajdujemy ciasteczka pochodzące z Włoch. To małe ciastka z chrupiącą warstwą zewnętrzną i wilgotną, lekko ciągnącą się warstwą wewnętrzną. Ciasteczka te najczęściej sporządzane są z mielonych migdałów lub wiórek kokosowych, z białek jaj, cukru pudru i masła. Odpowiednikiem tych ciasteczek są nasze rodzime kokosanki.

.

KOLOROWE BEZY - MERENGI

Składniki:

• 4 białka
• 200 g cukru pudru
• barwnik spożywczy

Przygotowanie:
 

1. Białka ubijamy na sztywną pianę i nie przerywając ubijania, dosypujemy cukier. Pod koniec ubijania dodajemy barwnik spożywczy.
   
2. Na blachę wyłożoną papierem do pieczenia nakładamy porcje ciasta łyżką lub rękawem cukierniczym.
3. Suszymy bezy 30 - 40 minut w piekarniku w temperaturze 120 - 140 stopni C.

Gotowe bezy możemy połączyć ze sobą bitą śmietaną, kremem lub marmoladą. Wówczas według dawnego nazewnictwa podajemy na stół smaczne, kolorowe merengi.
 

.

.

Cukier

Cukier - potoczna nazwa sacharozy, czyli cukru konsumpcyjnego, produkowanego z trzciny cukrowej, buraka cukrowego lub palmy. Są to dwucukry łatwo ulegające hydrolizie; powstaje wówczas glukoza (cukier gronowy, cukier skrobiowy) i fruktoza (cukier owocowy), a mieszanina tych dwóch cukrów nosi nazwę cukru inwertowanego. Jest jeszcze maltoza (cukier słodowy), ksyloza (cukier drzewny), laktoza (zwana cukrem mlecznym). Podczas produkcji cukru powstaje produkt uboczny zwany melasą. Ciemnobrązowy, gęsty syrop. Melasa tak jak cukier może być buraczana, trzcinowa lub palmowa. Cukry mogą być białe, brązowe, kolorowe, kandyzowane, lodowe, nierafinowane, grube i pudrowe.

Zaczęło się od trzciny cukrowej. Cukier otrzymywany z trzciny pochodził z łodygi rośliny, która od zawsze rosła na Dalekim Wschodzie. Do Europy trzcina cukrowa zawędrowała dzięki Maurom, którzy założyli pierwszą plantację nad Morzem Śródziemnym. Przez wieki cukier był jednym z najdroższych rarytasów. Kilka wieków temu niemiecki chemik Andreas Sigismund Marggraf (1709 - 1782) opracował metodę wydzielania cukru z buraków, która dała podstawy przemysłowego otrzymywania cukru w Europie. Mimo iż Marggraf zdawał sobie sprawę z komercyjnego znaczenia odkrycia, nie udało mu się tego wykorzystać. Dopiero jego uczeń Franz Achard dopracował metodę na tyle, że można było ją zastosować w praktyce. 

Pierwsza na świecie fabryka cukru z buraków cukrowych powstała w 1802 w Konarach koło Wołowa na Dolnym Śląsku (wówczas znajdujących się na terytorium Prus obecnie powiat wołowski, województwo dolnośląskie). Cukrownia została wzniesiona przez Franza Karla Acharda.

Cukier w dawnych czasach był rarytasem, obecnie uznawany jest za produkt nam szkodzący. Ale tak naprawdę szkodzi nam tylko nadmiar. Nadal cukier jest najpopularniejszym środkiem słodzącym. Cukier stosowany z umiarem, jest doskonałym zastrzykiem energii. Niestety nie zawiera żadnych wartości odżywczych, nie zawiera witamin, żelaza, protein. Zawiera za to dużo kalorii. 

Cukier kojarzy nam się z ciastami, tortami, ciasteczkami, lizakami, cukierkami, lodami i długo tak można wymieniać. Jest bowiem podstawowym składnikiem wszelkiego rodzaju wyrobów i wypieków cukierniczych. Cukier jest doskonałą przyprawą dla wielu potraw, podnosząc ich walory smakowe, wydobywając aromat z wielu składników. Cukier jest doskonałym środkiem konserwującym dżemy, konfitury, marmolady, galaretki, syropy, wina. 

Dawniej kobiety chcąc usztywnić koronkowe serwetki wkładały je do ugotowanego syropu cukrowego, który działał tak jak krochmal. Serwetki oprócz tego, że były usztywnione to jeszcze lekko błyszczały. 

Naturalny kolor cukru zależy od stopnia oczyszczenia, nienaturalny od barwników spożywczych.   

Od 1995 roku na terenie Muzeum Techniki w Berlinie znajduje się Muzeum Cukru. To najstarsze tego typu muzeum w Europie. Bogate zbiory przedstawiają historię przemysłu cukierniczego. Adres: Deutsches Technikmuseum, Trebbiner Str. 9, 10963 Berlin – Kreuzberg.

Cukier Muscovado

Jego nazwa pochodzi od hiszpańskiego słowa mascabado, oznaczającego nierafinowany. Wytwarza się go na Filipinach i Barbadosie z trzciny cukrowej. Robi się go metodą tradycyjną, polegającą na odparowaniu wody z syropu z trzciny cukrowej. W końcowej fazie produkcji jest rozcierany na kryształ. Ma słodki, karmelowy smak, podobny do miodu i brązowe zabarwienie. Jest podobny do miodu. Zawiera witaminę A i C, składniki mineralne: żelazo, wapń, magnez, potas i fosfor. Jego smak i wygląd stanowi interesujący zamiennik białego cukru. Można go stosować do deserów, napojów, do słodzenia egzotycznych potraw. Sprawdzi się w większości przepisów.

Karmelowe brzoskwinie

Składniki:

• 4 dojrzałe brzoskwinie lub nektarynki (mogą być z puszki)
  
• 100 g cukru
• ewentualnie porcja lodów śmietankowych
  

Przygotowanie:

1. Brzoskwinie (nektarynki) obieramy ze skóry, przekrawamy na pół i wyrzucamy pestkę.
2. Cukier roztapiamy w rondelku bez wody, bez przerwy mieszając. Gdy cukier całkowicie się rozpuści trzymamy jeszcze na małym ogniu, aż powstanie karmel w złotobrązowym kolorze. 
3. Brzoskwinie (nektarynki) wykładamy na półmisek, polewamy karmelem. 
4. Owoce podajemy ze schłodzonym karmelem z dodatkiem lodów śmietankowych. 

Karmel

Składniki:

• 1 szklanka drobnego cukru
  
• 2 łyżki wody
  

Przygotowanie:

1. Na patelni podgrzewamy cukier z wodą, aż zacznie się topić. Nie mieszamy topiącego się cukru, bo zrobią się grudki.
   
2. Karmel jest gotowy, kiedy syrop zbrązowieje. Zdejmujemy z ognia i pozostawiamy do schłodzenia.