Pieprz

Pieprz (Piper L.) - rodzaj roślin z rodziny pieprzowatych. Jego ojczyzną jest Azja. Przypuszcza się, że pierwsze plantacje pieprzu założono już 1000 lat p.n.e. w zachodnich Indiach. Obecnie pieprz uprawiany jest w wielu krajach strefy tropikalnej. Roślina najlepiej rośnie na wilgotnych, próchniczych terenach. Kwitnie przez cały rok. Owocuje kilka razy w roku. Kwiaty pieprzu są drobne, zebrane w gęste kwiatostany, a owoce maleńkie, pestkowce lub jagody, o kształcie kulistym.

Pieprz uprawia się dla owoców (pestkowców), z których otrzymuje się znany nam pieprz przyprawowy. Nasienie będące właściwą przyprawą okryte jest cienką, mięsistą warstwą. Ziarno pieprzu początkowo jest zielone, póżniej czerwone, w końcu czarne, a odpowiednio przygotowane staje się białe. Wszystkie kolory pieprzu to owoce jednej i tej samej rośliny, ale zbierane w różnych fazach dojrzałości i poddawane nieco innej obróbce.

 

Pieprz czarny to wieloletnie pnącze, dorastające nawet do 15 m wysokości, o ciemnozielonych liściach i białych kwiatach. Roślina ta rośnie wspinając się po wysokich podpórkach albo drzewach. Ziarna pieprzu czarnego to niedojrzałe owoce, które szuszy się rozłożone na słońcu. Pod wpływem promieni słonecznych stają się czarne, twarde i bardziej pomarszczone niż inne postacie pieprzu. Czarny pieprz ma ostry, korzenny zapach i pikantny smak.

Pieprz zielony to niedojrzałe owoce pieprzu czarnego. Pieprz zielony jest łagodniejszy i ma delikatniejszy, ale wyrazisty zapach. Świeży można kupić na targach krajów Dalekiego Wschodu lub jest ogólnodostępny w sklepach w formie marynaty. Zielone ziarenka są konserwowane, by zachowały swoją zielonkawą barwę.

Pieprz biały to dojrzałe owoce pieprzu, które pozostają dłużej na krzaku, co ułatwia w późniejszej fazie usunąć skórkę. Po zebraniu ziarna przez kilka dni przechodzą proces fermentacji, w wyniku której otrzymywane są szare pestki, które myje się, odsącza na sitach i suszy na słońcu, aż staną się białawe. Biały pieprz ma smak łagodniejszy niż pieprz czarny.

W kuchni zastosowanie pieprzu jest nieograniczone. Z zasady pieprzu czarnego używa się do potraw ciemnych, a białego do potraw jasnych. Pieprz pasuje do większości potraw. Idealny do różnych mięs: wołowiny, wieprzowiny, baraniny czy jagnięciny. Pasuje do ryb i owoców morza. Dodając pieprz i sól, każde danie nabiera wspaniałego aromatu i smaku. Świetnie pasuje do potraw z jaj, surówek i sałatek, wzbogaca smak sosów i dressingów. Całe ziarna dodaje się do marynat i duszonych mięs. Popularne stało się dodawanie niewielkiej ilości świeżo zmielonego pieprzu do deserów.

Pieprz jest bogaty w białko, wapń, błonnik, magnez i żelazo. Wspomaga proces trawienia, obniża cholesterol, poprawia apetyt. łagodzi objawy wzdęć, działa lekko moczopędnie. Ma działanie przeciwzapalne i dezynfekujące.

Sałatka z sałatą lodową i roszponką

Składniki:

• 30 dag roszponki
• 1 sałata lodowa
• 50 dag pomidorów
• 1 cebula
• 2 ugotowane marchewki
• 30 dag salami
• 20 dag boczku wędzonego
• sos: świeżo zmielony pieprz, 5 łyżek oliwy, sok z 1 cytryny, sól, cukier

Przygotowanie:

1. Sałatę lodową i roszponkę umyć i osączyć, podzielić na kawałki.
2. Marchewkę pokroić na małe talarki. Pomidory, cebulę, boczek wędzony i salami pokroić w plasterki.
3. Przygotować sos: oliwę połączyć z sokiem z cytryny, dodać cukier, sól i świeżo zmielony pieprz. Całość dokładnie wymieszać.
4. Przygotowanym sosem polać sałatkę.

Liofilizaty

Produkt liofilizowany jest to produkt, który został poddany procesowi sublimacji nie tracąc swoich naturalnych właściwości tzn. zachowują smak, zapach, witaminy, kolor, kształt, białka i sole mineralne. Liofilizacja jest to proces odwadniania substancji przez ich zamrożenie, a następnie sublimację powstałych kryształków lodu. Sublimacja polega na tym, że w próżni lód przechodzi bezpośrednio w parę. Produkty pozbawione w ten sposób wody stają się kruche i bardzo lekkie (przypominają styropian).
Liofilizacji podda można każdy produkt spożywczy: owoce, warzywa, mięsa, ryby, produkty mleczne, grzyby, przyprawy, zioła.
Po wysuszeniu produkty są bardzo lekkie, ponieważ tracą do 95% wagi tzn. wody. Liofilizacja gwarantuje wyższą jakość produktu oraz eliminuje wysokie koszty związane z transportem i przechowywaniem.
Zastosowanie owoców i warzyw liofilizowanych: jogurty i serki smakowe, musli śniadaniowe, dodatki do ciast i ciasteczek, kompoty, lody, desery owocowe, zupy błyskawiczne instant, dodatki do mięs i pasztetów itp.

Gałka muszkatołowa

Gałka muszkatołowa (Myristica fragrans) - wiecznie zielone drzewo muszkatołowca, pochodzi z Moluków, uprawiane jest m. in. w Indiach i na Jawie, w Indonezji i na Grenadzie, a także w innych krajach tropikalnych. Jest owocem wiecznie zielonych drzew, rosnących w gorącym, wilgotnym klimacie tropików. Drzewa potrafią dożyć nawet 100 lat.

Muszkatołowiec dostarcza dwóch przypraw: gałki muszkatołowej i jej osnówki. Owoce zbiera się po opadnięciu na ziemię. Usuwa się miąższ owocu, oddziela od nasienia osnówkę i suszy. Gałka i osnówka są suszone oddzielnie. Gałka po osuszeniu nabiera ciemnobrązowego koloru. Osnówka, początkowo czerwona, po osuszeniu staje się pomarańczowo-brązowa.

 

Obie przyprawy charakteryzują się korzennym, odświeżającym, wspaniałym zapachem. Smak gałki intensywny, korzenny, lekko słodki. Osnówka ma bardzo podobny aromat, ale jest bardziej gorzka, cierpka. Do XVII wieku to osnówka była bardziej popularna niż gałka. Osnówkę nie da się zetrzeć na tarce, więc używa się ją w całości. Arabowie już 700 lat p.n.e. stosowali muszkatołowiec jako afrodyzjak.

 

Gałkę muszkatołową podaje się do zup, potraw rybnych, marynat. Gałka ma owalny kształt, długości 1-3 cm i jasnobrunatny kolor, bruzdowatą powierzchnię i marmurkowaty, białoszary środek. Gałkę muszkatołową używa się do aromatyzowania napojów: grzanego wina i piwa, koktajli alkoholowych, do słodkich ciast, pierników, czekolad, sosów, duszonych jarzyn, szpinaku i pasztetów mięsnych. Szczypta gałki nadaje potrawom wyśmienity, niepowtarzalny smak i odświeżający zapach.

 

Gałka muszkatołowa wspomaga trawienie, pomaga przy wzdęciach i leczy biegunkę. Spożywana w dużych ilościach staje się niebezpieczna dla zdrowia, staje się psychoaktywna i toksyczna. Stosowana jako przyprawa w niewielkich ilościach ma właściwości uspakajające.

Zapiekanka - szachownica

Składniki:

• 1 plaster żółtego sera gouda
• 1 plaster pesto rosso gouda
• 1 plaster bas iron gouda
• 2 kromki chleba pszennego tostowego
• starta gałka muszkatołowa

Przygotowanie:

1. Sery pokroić w paski szerokości 1 centymetra
2. Na kromce chleba tostowego paski sera żółtego przeplatać z serem kolorowym, tak aby utworzyły szachownicę.
3. Całość posypać startą gałką muszkatołową.
4. Zapiec w piekarniku 200 stopni C przez około 5 minut.
5. Po zapieczeniu zapiekanka wygląda apetycznie, a smakuje wybornie.

Wanilia

Wanilia (Vanilla) - roślina storczykowata, owoc strąkowy orchidei pnącej. Pochodzi z Meksyku. Wanilia służyła Aztekom jako przyprawa i lek. Od połowy XVI wieku w Europie zaczęto używać wanilii do aromatyzowania słodyczy, głównie czekolady. Do około 1800 roku monopolistą w produkcji wanilii był Meksyk, gdyż tam żyły owady zapylające kwiaty tej rośliny. Dopiero kiedy wynaleziono metodę sztucznego zapylania kwiatów, wanilia pojawiła się w uprawie również w innych regionach. Obecnie największym producentem tej przyprawy jest Indonezja, Madagaskar, Chiny, Meksyk, Tonga, Turcja, Polinezja Francuska i Komory. Wanilię można jeszcze spotkać, rosnącą w stanie naturalnym, w Ameryce Południowej i Centralnej.

Liście wanilii są bladozielone, kwiaty bladożółte, a owoce mają postać około 30 centymetrowych strąków, które są torebkami wypełnionymi drobnymi nasionkami. Owoce zbiera się niedojrzałe, poddaje fermentacji i suszy. Sam strąk nie posiada zapachu, dopiero pod wpływem fermentacji wydobywa się ten niepowtarzalny zapach. Proces fermentacji jest długi. Przez kilka tygodni laski wanilii suszą się na słońcu. Dobrej jakości wanilia jest mięsista i miękka, a najbardziej aromatyczny jest jej środek.

Owoce wanilii zawierają wanilinę, inne substancje zapachowe oraz żywice.

Wanilia używana jest jako substancja aromatyczna. Stosuje się ją przede wszystkim w deserach, wyrobach mlecznych, lodach, kremach, sosach i wypiekach. Wanilią aromatyzuje się kompoty i koktajle alkoholowe, czekoladę i cukierki. Można kupić cukier waniliowy, zapach waniliowy i całe sfermentowane strąki, nazwane laskami waniliowymi. Laski waniliowe mają długość 20-25 cm, zwężają się na końcach, ich powierzchnia pokryta jest białymi, błyszczącymi kryształkami, które są substancją wonną. Jakość wanilii zależy od barwy, sprężystości i aromatu lasek. W handlu laski wanilii oznakowane są według jakości i miejsca ich pochodzenia. Za gatunek najwyższej jakości uważa się wanilię meksykańską.

Wanilia ma również zastosowanie w kosmetyce i perfumerii. Jest dodatkiem do kremów i komponentem niektórych znanych perfum. Olejek waniliowy jest skuteczny w procesie regenerowania się skóry, zapobiega jej wysuszeniu i starzeniu. W formie nalewki stosuje się jego w stanach gorączkowych, w zaburzeniu trawienia, przy wyczerpaniu i stanach nerwowych. Wanilia poprawia nastrój. W przemyśle farmaceutycznym wanilię używa się w celu poprawienia smaku i zapachu leków.

Domowym sposobem możemy otrzymać cukier waniliowy zasypując laskę wanilii cukrem. Wanilia uważana jest za afrodyzjak. W sklepach można dostać wanilię syntetyczną, która wanilii właściwej zawiera 2-5%. W Ameryce Południowej wanilii wielokwiatowej używa się do aromatyzowania tytoniu.

Smerfowa pianka z cukrem waniliowym

Składniki:

• 3 szklanki mleka
• 1 szklanka śmietany 18 %
• 1 opakowanie galaretki cytrynowej
• 1 opakowanie galaretki o niebieskim barwniku
• 1 szklanka cukru pudru
• pół szklanki cukru waniliowego
• 5 łyżeczek żelatyny
• kandyzowane kwiaty fiołka do dekoracji

Przygotowanie:

1. Żelatynę rozpuścić w niewielkiej ilości gorącego mleka. Pozostałe mleko wymieszać ze śmietaną, cukrem i cukrem waniliowym. Zagotować. Do gorącego wsypać galaretkę cytrynową i rozpuszczoną żelatynę. Wszystko dokładnie wymieszać. Piankę pozostawić do stężenia.
2. Smerfową galaretkę przygotować według przepisu na opakowaniu.
3. Podłużną formę wyłożyć folią spożywczą. Na spód położyć kandyzowane kwiaty fiołka, wlać trochę galaretki Smerfowej. Wstawić do zamrażarki na 15 minut.
4. Wyjąc galaretkę, położyć na nią przygotowaną tężejącą piankę z mleka. Wstawić na 10 minut do zamrażarki.
5. Nałożyć kolejną warstwę pianki z mleka. Całość wstawić do lodówki na 3 godziny.
6. Podawać schłodzone. Całość można polać mleczkiem waniliowym.

Sushi

W Japonii jedzenie to rytuał. Potrawy muszą być świeże, wykonane tuż przed podaniem. Ich wygląd ma sprawiać równie wielką przyjemność jak smak. Japończycy lubią obserwować kucharza podczas jego pracy, dlatego w restauracjach stanowisko kucharza jest często pośrodku pomieszczenia. I tak samo jest z przygotowaniem sushi. W wielu restauracjach japońskich na świecie talerze z sushi przesuwane są na pasach transmisyjnych, często umieszczonych w wydrążonych korytarzach wypełnionych wodą. Wygląda to tak, jakby talerze z sushi płynęły po rzece. Sushi przygotowuje się z niezwykłą precyzja, do tego są pyszne, oryginalne i zdrowe.

Po raz pierwszy sushi pojawiło się w Japonii w 1824 roku na straganie w Endo, w dzielnicy Tokio. Właściciel straganu Yohei Hanaya, poganiany przez głodnych klientów, ręcznie układał ryż i dodawał do niego kawałki surowej ryby.

Sushi - jedno z najbardziej znanych na świecie dań kuchni japońskiej. Klasyczna potrawa z kraju kwitnącej wiśni składa się z gotowanego ryżu z dodatkiem soli i cukru, z najróżniejszymi dodatkami: surową rybą, krewetkami, krabami, wędzoną rybą, warzywami i grzybami. Ważnymi elementami są glony morskie nori, zielony japoński chrzan wasabi, sos sojowy do maczania i marynowany imbir (jap. gari). Do picia najczęściej podaje się zieloną herbatę, białe wytrawne wino, sake lub piwo.

Istnieje wiele rodzajów sushi:

• Nigiri - czyli sushi uformowane w dłoni, porcja ryżu z dodatkiem ryby lub owoców morza. Kawałek ryby jest wgnieciony ręcznie w porcję ryżu. Zawiera niewielką kroplę pasty wasabi i zazwyczaj maczany jest w sosie sojowym.
  
• Maki - zwinięty za pomocą bambusowej maty (makis) ryż podawany różnymi dodatkami. Paski ryb lub warzyw zrolowane są w ryżu i zawinięte w pas wysuszonych wodorostów. Dodatkami do ryżu mogą być: ogórek, szparagi, wędzony łosoś, krewetki, ośmiornice.
  
• Temaki - maki zwinięte ręcznie, bez użycia makisu, w kształcie stożka, wypełnione ryżem z dodatkiem ryby lub owoców morza
• Gunkanmaki - ryżowe kulki otoczone paskiem glonów w ten sposób, aby tworzyły łódeczkę, ozdobione ikrą łososia lub drobno pokrojoną rybą
• Uramaki - rolowane na odwrót, ryż znajdujący się na zewnątrz ozdobiony jest drobną ikrą lub smażonymi ziarnami sezamu

W japońskich restauracjach sushi, przed posiłkiem, kelner przynosi zwilżony wodą biały ręcznik "oshibori" do wytarcia rąk. Często zdarza się, że ręcznik jest ciepły. Ręczniki zazwyczaj są wykonane z bawełny lub lnu i często są perfumowane kwiatowym aromatem. W barach sushi pojawiają się też Magic Tissue, czyli skompresowane serwetki, wyglądające jak małe białe pastylki. Wystarczy wrzucić do wody lub dodać krople wody, a skompresowany magiczny ręcznik wchłonie wodę w ciągu kilku sekund i rozszerzy się. Wystarczy rozwinąć skompresowany ręcznik tak, aby pozostał płaską chusteczką, a później stosować jako zwykłą, mokrą chusteczkę.

 

Sushi można jeść pałeczkami (jap. hashi) lub palcami, ale ważne jest, aby spożywać całe kawałki na raz. Sushi macza się w sosie sojowym, który dodatkowo wzbogaca smak. Między kolejnymi rodzajami sushi zaleca się spożywanie marynowanego imbiru, który oczyszcza kubki smakowe i pozwala delektować się kolejnym smakiem.

 

Kilka słów o jedzeniu pałeczkami. Pałeczki to para pałeczek wykonanych zwykle z: drewna, bambusu, plastiku, metalu, czasem zdobione, używane w niektórych krajach Dalekiego Wschodu jako sztućce. 

 

Sposób używania pałeczek: dolną pałeczkę opiera się na łuku pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym. Podtrzymuje ją palec serdeczny. Dolną pałeczkę trzymamy nieruchomo palcami. Górna pałeczka jest pałeczką ruchomą i tylko nią się porusza, dociskamy nią kęs do dolnej pałeczki.

 

Pałeczki należy kłaść częścią stykającą się z jedzeniem na specjalnej podstawce – hashioki.

 

Najważniejszy w sushi jest ryż. Specjalny jego gatunek o okrągłych ziarnach, po ugotowaniu lekko się klei. Przed gotowaniem ryż należy kilkakrotnie wypłukać w zimnej wodzie. Ryż będzie gotowy, kiedy woda stanie się czysta. 

Podstawowe zasady zrobienia Sushi

Składniki:

• ryż do sushi
• ocet ryżowy
• prasowane algi morskie - nori
• pasta wasabi
• sos sojowy
• marynowany imbir
• składniki nadzienia do wyboru: ogórek zielony, awokado, marynowany łosoś, paluszki krabowe, czerwona papryka, ryba maślana, tuńczyk, krewetki

Przygotowanie:

1. Gotujemy ryż na małym ogniu około 15 minut. Pod koniec gotowania dodajemy octu ryżowego, cukru i soli. Miękki, ale nie rozgotowany, ryż zostawiamy do ostygnięcia.
2. Wszystkie składniki, które chcemy wykorzystać jako nadzienie, kroimy na cieniutkie paski.
3. Na macie bambusowej rozkładamy wodorosty nori.
4. Na rozwinięte arkusze nori na 2/3 powierzchni układamy ryż, na nim przygotowane składniki, dodajemy pastę wasabi.
5. Całość zawijamy jak rulon dociskając krawędź maty do ryżu.
6. Zwiniętą roladę kroimy ostrym nożem na niewielkie kawałki.

Goździki

Goździki (Eugenia caryophyliata) - to jedna z najpopularniejszych przypraw w naszej kuchni. Są to suszone pąki kwiatowe o charakterystycznej ciemnobrunatnej barwie. Wiecznie zielone drzewo goździkowca korzennego występuje w całym pasie klimatu tropikalnego. Przeciętnie dojrzałe drzewo osiąga czternaście metrów. Różowe pąki kwiatowe zbiera się, gdy są jeszcze zamknięte i nie zdążyły zakwitnąć. Zebrane suszy się na słońcu, aż do uzyskania ciemnobrunatnej barwy. Goździki swoim kształtem przypominają stary, zardzewiały gwóźdź. Mają małą, okrągłą główkę oraz krótką, centymetrową nasadę.

Goździki należy stosować z umiarem. Mają piekący, korzenno-słodki smak i mocny aromat. Ta uniwersalna przyprawa pasuje zarówno do deserów, jak i innych pikantnych potraw. Dodają smaku kompotom (szczególnie z jabłek i gruszek), sokom, sosom, marynatom (marynowana dynia czy gruszka). Aromatyzuje się nimi likiery, grzane wina i piwa. Używa się ich do pieczeni wieprzowych, szynki, dziczyzny, do ryb (szczególnie do karpia i węgorza) i do czerwonej kapusty. Goździk wbity w cebulę i opieczony na ogniu, dodany do rosołu nadaje mu ładny, żółtozłoty kolor. Przyprawa ta jest nieodzowna przy wypieku pierników, ciast i ciasteczek.

Goździki mają właściwości lecznicze. Wysoka zawartość olejków lotnych - eugenolu - nadaje im cechy antyseptyczne i przeciwbólowe. Żucie goździków przeciwdziała bólowi zębów i odświeża oddech. Stosowane są przy leczeniu problemów żołądkowych.

Warto też wspomnieć o wykorzystaniu goździków jako pachnącej ozdoby. Na Święta Bożego Narodzenia na stołach pojawiają się pięknie udekorowane pomarańcze. Dookoła owocu nabija się goździki, które nie dosyć, że pięknie pachną, to dodatkowo nadają cytrusom odświętnego charakteru.

 

Dynia marynowana na słodko-kwaśno

Składniki:

• 2 kg dyni
• 1 kg cukru
• 2 szklanki wody
• 1 szklanka octu
• 1 łyżeczka soli
• 10 goździków

Przygotowanie:

1. Dynie obrać ze skóry, wybrać miąższ, oczyścić z pestek i pokroić w kwadraciki.
2. Zagotować wodę z 1 kg cukru. Kiedy cukier się rozpuści dodać ocet, sól i goździki.
3. Pokrojoną dynię krótko obgotować w przygotowanym syropie.
4. Przełożyć dynię do przygotowanych słoików. Zalać gorącą zalewą. Zamknąć słoiki i pasteryzować około 5-10 minut.

Anyż gwiazdkowy

Anyż gwiazdkowy (Illicium verum) jest zwany również badianem. Pochodzenie nie do końca jest znane. Jedna z wersji podaje, że pochodzi z południowo-wschodnich Chin, inna wskazuje na wschodnie obszary basenu Morza Śródziemnego, Bliskiego Wschodu i Egiptu. Do Europy trafił w XVII wieku. W Polsce anyż pojawił się w średniowieczu.

 

Drzewo niewielkie, wiecznie zielone, obsypane biało-żółtymi, drobnymi kwiatami. Brązowe, zdrewniałe owoce swoim kształtem przypominają ośmioramienną gwiazdę. W każdym ramieniu znajduje się nasiono. Badian ma słodko-korzenny smak i aromatyczny zapach.

Anyż gwiazdkowy występuje przede wszystkim jako przyprawa, ale wykorzystywany jest również w medycynie naturalnej. Używany jest jako środek wzmacniający i rozkurczowy, łagodzi bóle reumatyczne, pobudza apetyt, reguluje trawienie. Ma właściwości moczopędne, przeciwgrzybiczne i antybakteryjne.

Anyż gwiazdkowy najszersze zastosowanie ma w kuchni orientalnej. Używany jest do duszonych potraw mięsnych: wieprzowiny, cielęciny i drobiu. Urozmaica smak deserów: ciast, ciasteczek i cukierków. Nadaje aromatu kompotom, syropom, herbatom i grzanym winom. Tę niezwykle aromatyczną przyprawę należy stosować z umiarem. Już jedna gwiazdka potrafi zmienić smak potrawy. Można wykorzystać cały owoc lub proszek otrzymany z utartych w moździerzu gwiazdek. Świetnie łączy się z innymi przyprawami korzennymi.

 

Anyż dobrze komponuje się z rybami i owocami morza, warzywami korzeniowymi, kasztanami, figami i jabłkami. Doskonale się sprawdzi jako dodatek do zup nadając im ciekawy smak. Zupa marchewkowa z anyżem i nasionami kopru włoskiego, zupa z granatów z anyżem lub bouillabaisse.

 

Anyż to również dekoracja. Gwiazdkowy kształt sprawia, że przepięknie wygląda w przygotowanych daniach. Pomalowane złotą lub srebrną farbą gwiazdki, rozrzucone na biesiadnym stole nadają przyjęciu elegancki, wytworny charakter.
 

 

Z dodatkiem anyżu produkuje się znane alkohole. 

• Anisette lub Anis, to likier o smaku anyżu, który jest spożywany w większości krajów śródziemnomorskich. Likier pochodzenia francuskiego o zawartości alkoholu jest produkowany z likierów korzennych na bazie anyżu, oliwki anyżowej z dodatkiem aromatu kopru, goździków, bądź kolendry. Alkohol jest często używany z barach jako składnik koktajli. 
• Sol y sombra to napój alkoholowy (digestif) podawany po obiedzie lub śniadaniu, składający się w równych częściach z brandy i słodkiego anyżu podawanego w kieliszku do brandy. Jest on popularny w Madrycie i całej Hiszpanii. 
• Absynt to napój spirytusowy o smaku anyżu, wytwarzany z kilku roślin, w tym kwiatów i liści Artemisia absinthium („wielkiego piołunu”), wraz z zielonym anyżem, słodkim koprem włoskim i innymi ziołami leczniczymi i kulinarnymi. Absynt tradycyjnie ma naturalny zielony kolor, ale może być również bezbarwny. Absynt został stworzony w kantonie Neuchâtel w Szwajcarii pod koniec XVIII wieku przez francuskiego lekarza Pierre'a Ordinaire'a.
• Sambuca to bezbarwny, pochodzący z Włoch likier anyżkowo-ziołowy. Jest produkowany na bazie kwiatów czarnego bzu (wł. Sambuco), anyżu gwiaździstego, kopru włoskiego, lukrecji oraz soków.

>

>

Korzenny napój cytrynowo-truskawkowy

.

Składniki na 2-3 osoby:

• 1 torebka czarnej herbaty
• 3 szt. anyżu gwiazdkowego
• 1 cytryna
• mała laska cynamonu
• 4 truskawki
• cukier do smaku

Przygotowanie:

1. W czajniczku zaparzyć herbatę. Dodać laskę cynamonu i anyżek gwiazdkowy.
2. Cytrynę sparzyć, pokroić w cząstki.
3. Truskawki umyć i pokroić w plasterki.
4. Łączymy wszystkie składniki. Dodajemy cukier według uznania.

Napój można podawać gorący lub schłodzony, najlepiej w naczyniu szklanym, wtedy ciekawie prezentują się rozpływające barwy truskawek, herbaty i cytryny.

 

>

Zupa z pestek granatu z anyżem

.

Składniki:

• 1 szklanka pestek granatu
• 1 szt. anyżu gwiazdkowego
  
• 1 szklanka soku z granatów
• 2 szklanki wody
• 1/2 szklanki ryżu
• 2 jabłka 
• 2 pomarańcze
  
• 1 łyżka cukru (jeśli sok jest niedosładzany)
  
• 1 łyżka mleczka kokosowego

Przygotowanie:

1. Do garnka wlewamy wodę, sok z granatu, dodajemy pestki granatu i doprowadzamy do wrzenia.
2. Obrane jabłka kroimy w grubą kostkę, pomarańcze obieramy ze skóry i kroimy w półplasterki. Jabłka i pomarańcze dodajemy do zupy.
3. Do garnka dodajemy ryż, cukier i gotujemy na wolnym ogniu, aż ryż zrobi się miękki. Pod koniec gotowania dodajemy gwiazdkę anyżu. 
4. Zupę doprawiamy mleczkiem kokosowym. Podajemy ozdobioną pestkami granatu.

.